16.1.12

லியோடால்ஸ்டாயின் ‘கரடி வேட்டை’-2


லியோடால்ஸ்டாயின் ‘கரடி வேட்டை’-1 இன் தொடர்ச்சி...

ஊசிகுத்துவது போன்ற பனிப் பொழிவு இன்னும் தொடர்ந்து கொண்டிருந்தது.எங்கும் அமைதி.சூரியன் சுத்தமாய்த் தென்படவே இல்லை. அடர்த்தியான பனி மூட்டம் எங்களுக்கு மேல் படர்ந்திருந்தது;இன்னும் கூட எல்லாவற்றின் மீதும் உறைபனி போர்த்தியபடிதான் இருந்தது.அந்தச் சாலையின் வழியாகவே இரண்டு மைல் தூரம் பயணம் செய்தபிறகு,நாங்கள் காட்டுக்கு அருகில் வந்து சேர்ந்தோம்.

அங்கே ஏதோ ஒரு துளையின் வழியே புகைமூட்டம் வருவது கண்டோம்.அதன் அருகே சென்றபோது கிராமத்தைச் சேர்ந்த ஆண்களும் பெண்களும் அங்கே கூடியிருந்தார்கள்.அவர்கள் எல்லோருமே கைத்தடி வைத்திருந்தார்கள்.

நாங்கள் அவர்களை நெருங்கிச் சென்றோம். அங்கே அமர்ந்திருந்த ஆண்கள்,உருளைக் கிழங்குகளைச் சுட்டபடி பெண்களோடு சிரித்துப் பேசிக் கொண்டிருந்தார்கள்.தமியானும் அங்கேதான் இருந்தான்.நாங்கள் அந்த இடத்துக்குச் சென்றதும் அவர்கள் எழுந்து கொண்டார்கள்.முதல்நாள் நாங்கள் போட்டு வைத்திருந்த வட்டத்தில் நிறுத்துவதற்காக தமியான் அவர்களை அழைத்துச் சென்றான்.முப்பது பேர் கொண்ட அந்த ஆண்களும்,பெண்களும்- எல்லோரும் ஒன்றாக ஒரே வரிசையில் நடந்து சென்றனர்.பனியின் ஆழம் கூடுதலாக இருந்ததால் அவர்களை இடுப்பளவு மட்டுமே பார்க்க முடிந்தது.அவர்கள் காட்டுப் பக்கமாகத் திரும்பிச் சென்றார்கள்;நானும் என் நண்பனும் அவர்கள் சென்ற பாதையிலேயே பின் தொடர்ந்தோம்.

முன்னால் சென்ற அவர்கள் ஒரு வழியை அமைத்துக் கொடுத்திருந்தபோதும் அதில் நடப்பது மிகவும் சிரமமாகவே இருந்தது.ஆனால், அங்கே விழுவதற்கான சாத்தியம் ஏதுமில்லை.பனியாலான இரண்டு சுவர்களுக்குள் நடப்பது போலவே அது இருந்தது. அதே பாதையில் நாங்கள் கிட்டத்தட்ட அரைமைல் தூரம் சென்றோம்;அப்போது திடீரென்று வேறு திசையிலிருந்து எங்களை நோக்கித் தனது பனிக் காலணிகளுடன் தமியான் ஓடி வந்து கொண்டிருந்ததைக் கண்டோம்;தன்னோடு வந்து சேர்ந்து கொள்ளுமாறு எங்களை அழைத்தான் அவன். நாங்கள் அவனை நோக்கிச் சென்றதும் எந்த இடத்தில் நாங்கள் நின்று கொள்ள வேண்டும் என்பதை அவன் எங்களுக்குக் காட்டினான்.


நான் எனக்கு ஒதுக்கப்பட்டிருந்த இடத்தில் நின்றபடி சுற்றுமுற்றும் பார்த்தேன்.எனது இடதுபுறத்தில் இருந்த உயரமான தேவதாரு மரங்களின் கிளைகளுக்கு இடையே இருந்த இடைவெளியில் என்னால் கொஞ்சம் தெளிவாகப் பார்க்க முடிந்தது;மரங்களுக்குப் பின்னால் கறுப்புப் பட்டை போல ஏதோ தெரிந்தது; பறை முழக்குபவன்தான் அங்கே நின்று கொண்டிருந்தான்.எனக்கு முன்பாக இளம் தேவதாரு மரங்கள் ஆளுயரத்தில் அடர்ந்து வளர்ந்திருந்தன;அவற்றின் கிளைகள் பனியின் பாரம் தாங்காமல் வளைந்து ஒன்றோடொன்று பின்னிப் பிணைந்து கிடந்தன.அந்தக் காட்டுப் புதர்கள் வழியே நீண்டு சென்ற பனி படர்ந்த பாதை ஒன்று மிகச் சரியாக நான் இருக்கும் இடத்தை வந்து சேர்ந்தது. என் வலது பக்கம் விரிந்து கிடந்த புதர் ஒன்று,மிகச் சிறிய ஒரு இடைவெளியோடு முடிவடைந்திருந்தது.அந்த இடத்தில் என் கூட்டாளியை தமியான் நிறுத்தி வைப்பதை நான் கண்டேன்.

எனது இரண்டு துப்பாக்கிகளையும் ஒரு முறை பரிசீலித்துப் பார்த்தபின் நான் எங்கே நின்று கொள்வது நல்லது என்று யோசித்தேன்.எனக்கு மூன்றடி பின்னால் உயரமான ஒரு தேவதாரு மரம் இருந்தது;
‘’அங்கேதான் நின்று கொள்ள வேண்டும்’என்று முடிவெடுத்தேன்.’அப்போதுதான் என்னுடைய இன்னொரு துப்பாக்கியை மரத்தின் மீது சாய்த்து வைக்க முடியும்’
மரத்தை நோக்கி நான் நகர்ந்தபோது நான் எடுத்து வைக்கும் ஒவ்வொரு அடியிலும் என் முழங்கால்கள் பனிக்குள் சறுக்கி விழுந்து கொண்டே இருந்தன.தரையில் கிடந்த பனியை நகர்த்திவிட்டு நான் நிற்பதற்கு வசதியாக ஒரு கஜ அளவிலான ஒரு சதுரத்தை ஏற்படுத்திக் கொண்டேன்.ஒரு துப்பாக்கியைக் கையில் பிடித்திருந்தேன்; மற்றொன்றைச் சுடுவதற்கு ஆயத்தமாகக் குண்டுகளைக் கெட்டித்து மரத்தின் மீது சார்த்தி வைத்திருந்தேன். தக்க சமயத்தில் எடுக்க வசதியாக இருக்கிறதா என்பதை உறுதிப்படுத்திக் கொள்வதற்காக உறையிலிருந்த கத்தியை உருவிப் பார்த்து விட்டு மீண்டும் உறைக்குள் வைத்தேன்.  இந்த ஏற்பாடுகளையெல்லாம் நான் செய்து முடித்த மறு கணமே காட்டிலிருந்து தமியான் இவ்வாறு குரல் கொடுப்பது கேட்டது.

‘’இதோ ...அது வந்து விட்டது.....வந்து விட்டது’’
தமியான் இவ்வாறு கூச்சலிட்டதும் வட்டத்தைச் சுற்றி நிறுத்தப்பட்டிருந்த கிராமத்து ஆட்கள் வெவ்வேறு குரல்களில் அதற்கு மறுமொழியளித்தபடி கூவினர்.
‘’ம்...ம்..வா..வா...வா...ஓ..ஓ....ஒ...’’
என்று பலவிதமாக ஆண்கள் சத்தமிட்டனர்.’’அய்..அய்....’’என உச்ச ஸ்தாயியில் பெண்களும் கிறீச்சிட்டனர்.

கரடி,அந்த வட்டத்துக்குள்ளேதான் இருந்தது.தமியான் அதை விரட்டத் தொடங்கியதும் சுற்றியிருந்த அனைவரும் தொடர்ந்து கூச்சலிட்டுக் கொண்டே இருக்கத் தொடங்கினர்.நானும் என் நண்பனும் மட்டுமே அந்தக் கரடி எங்களை நோக்கி வரும் தருணத்தை எதிர்பார்த்தபடி-அசையாமல் அமைதியாக நின்றிருந்தோம்.அதை மட்டுமே கவனமாக வெறித்தபடி நின்று கொண்டிருந்தபோது என் இதயம் பயங்கரமாய்ப் படபடத்தது.நடுக்கத்தோடு இருந்த நான் என் துப்பாக்கி நழுவி விடாதபடி அதை விரைவாகப் பற்றிக் கொண்டேன்.
‘இதோ...இப்போதே..அது திடீரென்று விரைந்து வந்துவிடப்போகிறது...நான் அதைக் குறிபார்த்துச் சுட்டதும் அது விழுந்து விடும்’என்று எண்ணிக் கொண்டிருந்தேன்.

என் இடப் புறமாகச் சிறிது தூரத்தில் சட்டென்று பனியில் ஏதோ விழும் ஓசை கேட்டது.உயரமான தேவதாரு மரங்களுக்கு நடுவே எட்டிப் பார்த்தேன்.ஐம்பது தப்படிகள் தாண்டி மரக்கட்டைகளுக்குப் பின்னால் கறுப்பு நிறத்தில் பெரிதாக ஏதோ ஒன்று இருப்பது கண்ணில் பட்டது.நான் அதைக் குறி வைத்தபடி,இன்னும் சற்று அருகில் வருமென்று எண்ணியபடி காத்திருந்தேன்.நான் காத்திருந்த அந்த நேரத்தில் அது தன் காதுகளை ஆட்டியபடி திரும்பிச் செல்வதைப் பார்க்க முடிந்தது.அப்பொழுது கணநேரம் அந்த உருவத்தை முழுவதுமாகப் பார்த்தேன்.அது மிகப் பெரிய ஒரு மிருகம்.எனக்கிருந்த பரபரப்பில் நான் அதைச் சுட்டபோது என் குண்டு குறி தவறிச் சென்று ஒரு மரத்தில் பட்டு விட்டது.அது எழுப்பிய புகைப்படலத்திற்குள் ஊடுருவிப் பார்த்தபோது என்னுடைய அந்தக் கரடி அந்த வட்டத்திற்குள்ளேயே திரும்பி விரைவாக ஓடுவதும்,பிறகு மரங்களுக்கிடையே மறைந்து போவதும் தெரிந்தது.

‘சரி...எனக்குக் கிடைத்த வாய்ப்பு நழுவிப் போய்விட்டது’
என்று நான் நினைத்துக் கொண்டேன்.
‘அது என்னிடம் இனிமேல் திரும்பி வரப்போவதில்லை;ஒன்று என் கூட்டாளி அதைச் சுட்டு விடுவான்;இல்லாவிட்டால் வரிசையாக நின்று கொண்டிருக்கும் பறை கொட்டுபவர்களுக்கு நடுவே புகுந்து அது தப்பிச் சென்று விடும்.எப்படியோ இன்னொரு சந்தர்ப்பத்தை அது எனக்குத் தரப்போவதில்லை’


நான் என் துப்பாக்கியை மீண்டும் குண்டுகளால் நிரப்பியபடி கவனமாக நின்று கொண்டிருந்தேன்.சுற்றிலும் இருந்த கிராமத்தார்கள் கூச்சல் எழுப்பிக் கொண்டிருந்தனர்.ஆனால்...வலது புறத்தில் என் கூட்டாளி நின்று கொண்டிருந்த இடத்துக்கு அருகிலிருந்த பெண் மட்டும் இவ்வாறு ஆவேசமாகக் கூச்சலிட்டாள்.
’’இதோ..இங்கே..இங்கே இருக்கிறது...வாருங்கள்..இங்கே வாருங்கள்...! ஓ ஓ ஓ..அய் ..ஏய்...ஏய்...’’அவளால் அந்தக் கரடியை மிகவும் தெளிவாகப் பார்க்க முடிந்தது.நான் அதை எதிர்பார்ப்பதை விட்டு விட்டு வலப்புறமிருந்த என் கூட்டாளியையே பார்த்துக் கொண்டிருந்தேன்.அப்போது,தன் பனிக் காலணிகளைக் கூட அணிந்து கொள்ளாமல்-கையில் ஒரு கம்பை ஏந்தியபடி தமியான் என் நண்பனை நோக்கித் திடீரென ஒரு ஒற்றையடிப்பாதையில் ஓடி வருவதைப் பார்த்தேன்.பிறகு எனது நண்பனின் அருகே குனிந்து தன் கையிலிருந்த கம்பால் அவன் எதையோ சுட்டிக் காட்டுவதையும்,அதே திசையை நோக்கி என் நண்பன் தன் துப்பாக்கியை உயர்த்துவதையும் கண்டேன்.
இதோ ஒரு வெடிச் சத்தம்..! அவன் சுட்டு விட்டான்.

ஆனால் என் கூட்டாளி உடனே அந்தக் கரடியின் அருகே ஓடவில்லை என்பதை நான் கவனித்தேன்; அவன் குறியைத் தவற விட்டிருக்க வேண்டும்;அல்லது அந்த குண்டு அதை முழுமையாகத் தாக்காமல் இருந்திருக்க வேண்டும்.
‘அந்தக் கரடி போய் விடப் போகிறது’என்றே நான் எண்ணினேன்.’அது திரும்பிப் போய் விடும்;இரண்டாவது முறை என்னிடம் அது வராது.....ஆனால்...ஆனால்...என்ன இது?’

சூறைக் காற்றைப்போலத் தன் மூக்கால் உறுமிக் கொண்டே ஏதோ ஒன்று என்னை நெருங்கி வந்து கொண்டிருந்தது;அது வந்த வேகத்தில் அங்கிருந்த பனியெல்லாம் கிளர்ந்து என்னருகே பறப்பதைக் கண்டேன். நான் எனக்கு நேர் எதிரே பார்த்தேன்...அது,அந்தக் கரடியேதான்! என் வலப்பக்கத்தில் இருந்த புதர் மண்டிய பாதைக்குள் அது விரைந்தோடிக் கொண்டிருந்தது. அந்தக் கரடி பயத்தில் மிரண்டு போயிருக்கிறது என்பது தெளிவாகத் தெரிந்தது.அது என்னிடமிருந்து ஆறு தப்படி தூரத்தில் இருந்ததால் அதை என்னால் முழுமையாகப் பார்க்க முடிந்தது.அதன் கறுத்த மார்புப் பகுதியும் குருதிச்சிவப்பில் கறை படிந்த மிகப் பெரிய தலைப் பகுதியும் எனக்குத் தெளிவாகப் புலப்பட்டன.வழி தவறிக் குளறுபடி செய்தபடி,பனியையெல்லாம் என் மீது வாரித் தெறித்துக் கொண்டு,அது என்னை நோக்கியே வந்து கொண்டிருந்தது. அதன் பார்வை என் மீது பதியவே இல்லை என்பதை அதன் கண்களைக் கொண்டே நான் தெரிந்து கொண்டேன்.அச்சத்தின் மிகுதியால் பைத்தியம் பிடித்ததைப் போல அது அங்குமிங்கும் அலை பாய்ந்து கொண்டிருந்தது.அது ஓடி வந்து கொண்டிருந்தபாதை- மிகச் சரியாக நான் நின்றுகொண்டிருந்த மரத்தின் அடியிலேயே அதைக் கொண்டு வந்து சேர்த்து விட்டிருந்தது. நான் என் துப்பாக்கியை உயர்த்தி அதைச் சுட்டேன்.இப்போது அது எனக்கு மிகவும் நெருக்கமாக இருந்தபோதும் நான் குறி தவற விட்டு விட்டேன் என்பதை உணர்ந்து கொண்டேன்;என் குண்டு அதைத் தாண்டிச் சென்று விட்டிருந்தது.நான் அதைச் சுட்டது கூட அதற்குக் கேட்டிருக்கவில்லை.அது..நேராக என்னை நோக்கியே வந்து கொண்டிருந்தது.நான் என் துப்பாக்கியைத் தாழ்த்திக் கொண்டு- கிட்டத்தட்ட அதன் தலையைத் தொடுவது போலவே மீண்டும் சுட்டேன்.வெடிச் சத்தமும் கேட்டது. ஆனாலும் நான் அதைத் தாக்க மட்டும்தான் செய்தேனே தவிர அதைக் கொன்றிருக்கவில்லை.அது தன் தலையை உயர்த்திக் காதுகளைப் பின் தள்ளியபடி பல்லைக் காட்டிக் கொண்டு என் மீது பாய்ந்து வந்தது.


நான் என் இன்னொரு துப்பாக்கியைக் கெட்டியாகப் பிடித்துக் கொள்ளப் போனேன்;ஆனால் அதை நான் தொடுவதற்கு முன்பே கரடி என் மீது பாய்ந்து கீழே தள்ளிப் பனிக்குள் வீழ்த்தி விட்டு என் மீதே நடந்து சென்று விட்டது.
‘நல்லகாலமாக அது என்னை விட்டு விட்டது’என்று நினைத்துக் கொண்டேன்.

நான் எழுந்து கொள்ள முயற்சி செய்தபோது ஏதோ ஒன்று என்னை அழுத்திக் கீழே தள்ளியபடி நான் எழுந்து கொள்ள விடாமல் தடுத்தது. அந்தக் கரடி வேகமாக ஓடோடிச் சென்றபோது என்னைத் தாண்டித்தான் போயிருக்கிறது;ஆனால் அது திரும்பியபோது தன் உடல் பாரம் முழுவதையும் என் மீது சாய்த்துக் கொண்டு விழுந்து விட்டிருக்கிறது.
மிகவும் கனமான ஒன்று என்னை அழுத்திக் கொண்டிருப்பதும்,என் முகத்துக்கு நேர் மேலே வெம்மையாக ஏதோ ஒன்று இருப்பதும் என் உணர்வுக்குப் புலனாகியது.பிறகுதான் என் முகம் முழுவதையும் அது தன் வாய்க்குள் பிடித்திழுத்துக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை நான் புரிந்து கொண்டேன்.ஏற்கனவே என் மூக்கு அதன் வாய்க்குள் போயிருந்தது;அதன் வெம்மையை உணர்ந்த நான் அதிலிருந்த ரத்த வாடையையும் நுகர்ந்தேன்.நான் சற்றும் நகர முடியாதபடி தன் பாதங்களால் என் தோள்களை அழுத்தமாகப் பிடித்தபடி அது என்னைக் கீழே அழுத்திக் கொண்டிருந்தது .தலையை மார்புப் பக்கமாகத் தாழ்த்திக் கொண்டு அதன் வாயிலிருந்து என் கண்களையும் ,மூக்கையும் விடுவித்துக் கொள்ள நான் போராடிக் கொண்டிருந்தேன்.ஆனால் அதுவோ தன் பற்களை அவற்றின் மீது பதிக்கத் தருணம் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது.கீழ்த்தாடைப் பற்களால் என் தலைமுடிக்குக் கீழிருந்த என் முன் நெற்றியை அது பிடித்திழுத்துக் கொண்டிருப்பதை நான் உணர்ந்து கொண்டேன்.கண்களுக்குக் கீழே இருந்த சதைப் பகுதியைத் அது தன் மேல்தாடையால் கவ்விப் பிடித்துக் கொண்டிருந்தது. என் முகம் முழுவதுமே கத்தியால் துண்டாடப்படுவது போலிருந்தது.நான் அதன் பிடியிலிருந்து என்னை விடுவித்துக்கொள்ளப் பெரிதும் போராடியபடி இருந்தேன்.அதுவோ ஒரு கடி நாயைப்போலத் தன் தாடைகளால் என்னைக் கவ்விப் பிடிப்பதிலேயே குறியாக இருந்தது.என் முகத்தை முறுக்கித் திருப்பிக் கொள்ள முயன்றேன்;ஆனால் அதுவோ தன் வாய்க்குள்ளேயே அதை மீண்டும் பிடித்துத் திணித்துக் கொள்ள முற்பட்டது.


‘அவ்வளவுதான்..இதோடு என் கதை முடிந்தது....’என்று எண்ணிக் கொண்டேன்.
அதன் பிறகு என் மீதிருந்த பாரம் அகன்றது போல உணர்ந்ததால் நான் சற்று நிமிர்ந்து பார்த்தபோது அது அங்கே இல்லை...அது என் மீதிருந்து குதித்தோடி விட்டிருந்தது.

அந்தக் கரடி என்னைக் கீழே தள்ளிச் சித்திரவதை செய்து கொண்டிருந்ததைப் பார்த்து விட்டு என் கூட்டாளியும்,தமியானும் என் உதவிக்காக விரைந்து வந்திருக்கின்றனர்.அவசரத்தில் குழப்பமடைந்த என் நண்பன்,ஏற்கனவே வந்து பழகியிருந்த பாதையில் செல்வதற்குப் பதிலாக ஆழமான பனிப்பகுதிக்குள் சென்று விழுந்து விட்டிருக்கிறான்.பனிக்குள்ளிருந்து வெளியே வருவதற்கு அவன் போராடிக் கொண்டிருந்தபோதுதான் அந்தக் கரடி என்னைக் குதறிக் கொண்டிருந்திருக்கிறது.ஆனால் கையில் துப்பாக்கி ஏதுமின்றி ஒரு கம்பை மட்டுமே வைத்துக் கொண்டிருந்த தமியான் அந்தப் பாதை வழியாகக் கத்திக் கொண்டே ஓடி வந்திருக்கிறான்.
‘’ஐயோ...அது எஜமானைக் கடித்துச் சாப்பிட்டுக் கொண்டிருக்கிறது...அது ஐயாவைக் கடித்துக் குதறிக் கொண்டிருக்கிறது...’’
ஓடி வரும்போதே கரடியை நோக்கியும் அவன் குரல் கொடுத்திருக்கிறான்..
‘’ஏ முட்டாளே....என்ன காரியம் செய்து கொண்டிருக்கிறாய் நீ....விட்டு விடு..ம்..விட்டு விடு..’’
கரடியும் அவன் பேச்சுக்குப் பணிந்து என்னை விட்டுவிட்டு ஓடிப்போய் விட்டது.

நான் அங்கிருந்து எழுந்து கொண்டபோது- ஏதோ ஒரு வெள்ளாடு கொலையுண்டதைப் போல அவ்வளவு மிகுதியான இரத்தம் பனியின் மீது சிந்திக் கிடந்தது.என் கண்களுக்கு மேலே உள்ள சதைப்பகுதிகள் நார்நாராய்க் கிழிந்து தொங்கிக் கொண்டிருந்தன.ஆனாலும் அப்போது எனக்கிருந்த பரபரப்பான மனநிலையில் வலி எதுவும் தெரியவில்லை.
அதற்குள் என் நண்பன் என்னருகே வந்து சேர்ந்திருந்தான்;மற்றவர்களும் என்னைச் சுற்றிக் கூடி விட்டனர்.அவர்கள் என் காயத்தைப் பார்த்து விட்டு அதன் மீது பனியை எடுத்து அப்பினர்.ஆனால் நானோ என் காயங்களையெல்லாம் மறந்தவனாய்..இதை மட்டுமே கேட்டேன்.
‘’அந்தக் கரடி எங்கே?அது எந்த வழியாகப் போனது?’’

திடீரென்று..‘’அது இங்கிருக்கிறது..இதோ இங்கே இருக்கிறது’’என்ற சத்தம் கேட்டது.
அந்தக் கரடி மீண்டும் எங்களை நோக்கி ஓடி வருவதைப் பார்த்தோம்.எங்கள் துப்பாக்கிகளையும் தயாராக வைத்துக் கொண்டோம்.ஆனால் எவரும் சுடுவதற்கு நேரம் தராமல் அது மிக விரைவாக ஓடி விட்டது. மிகுந்த மூர்க்காவேசத்துடன் இருந்த அது என்னை மறுபடியும் கடித்துக் குதறுவதற்காகவே அங்கே வந்திருக்கிறது ;ஆனால்...அவ்வளவு பேரை அங்கே பார்த்தவுடன் அது மிரண்டு போய் விட்டது. அது சென்ற தடத்தை வைத்துப் பார்த்தபோது அதன் தலையிலிருந்து இரத்தம் சொட்டிக் கொண்டிருக்கிறது என்பதை நாங்கள் அறிந்து கொண்டோம்;அதை மேலும் தொடர்ந்து செல்லவே நாங்கள் விரும்பினோம்;ஆனாலும் எனக்கு ஏற்பட்டிருந்த காயங்களின் வலி மிகுதியாக இருந்ததால் நாங்கள் மருத்துவரைத் தேடி நகரத்திற்குச் சென்று விட்டோம். மருத்துவர் பட்டுநூல் கொண்டு என் காயங்களைத் தைத்தார்; அவையும் விரைவிலேயே ஆறி விட்டன.

ஒரு மாதத்திற்குப் பிறகு நாங்கள் மீண்டும் அந்தக் கரடியை வேட்டையாடுவதற்காகச் சென்றோம்.ஆனால் அதன் கதையை முடிக்கும் வாய்ப்பு எனக்குக் கிடைக்கவில்லை.தான் இருந்த வட்டத்தை விட்டு அது வெளியே வரவே இல்லை;பயங்கரமான குரலில் உறுமியபடி அதற்குள்ளேயே சுற்றிச் சுற்றி வந்து கொண்டிருந்தது.

தமியான் அதைக் கொன்றான்.அதன் கீழ்த் தாடை உடைந்திருந்தது.அதிலிருந்த ஒரு பல்லை என் துப்பாக்கிக் குண்டு துளைத்திருந்தது.
மிகவும் பிரம்மாண்டமான ஜந்து அது என்பதால் அதன் உடலில் அற்புதமான கறுப்பு ரோமங்கள் அபாரமாக இருந்தன.
நான் அதன் உடலைப் பதப்படுத்திப் பாடம் செய்து வைத்தேன்.இப்பொழுது அது என் அறையிலேதான் தொங்கிக் கொண்டிருக்கிறது.என் முன் நெற்றியிலிருந்த காயங்கள் ஆறி விட்டன.தழும்புகள் மட்டும் லேசாகத் தென்பட்டுக் கொண்டிருக்கின்றன.


பி.கு;மதுரை பாரதி புத்தக நிலையம் தொகுத்துவெளியிடவிருக்கும் டால்ஸ்டாய் கதைகள் நூலில் என் மொழியாக்கத்தில் இடம் பெறவிருக்கும் படைப்பு.

2 கருத்துகள்:

தேவராஜ் விட்டலன் சொன்னது…

கரடி வேட்டை கதையை வாசித்தேன் , இயற்கையை எப்படி படைப்புகளில் வெளிப்படுத்துவது என்பதை இந்த கதை வாசிப்பில் உணர்ந்துகொண்டேன் . தங்களின் எளிமையான , செறிவான மொழிநடை கதையை வாசிக்கவும் புரிந்து கொள்ளவும் உதவுகிறது .

அப்பாதுரை சொன்னது…

இந்தக் கதையை வைத்து ஒரு ஆங்கிலச் சினிமாப் படம் வந்ததாக நினைவு.
கரடி இவரைக் குதறும் விவரங்கள் திடுக்கிட வைத்தன. கொன்ற கரடியைப் பதப்படுத்தி அறைக்குள் வைப்பது வேட்டைக்கும் விலங்குக்கும் கொடுக்கும் கௌரவம் என்று தீவிர வேட்டையாடுவோர்கள் நினைப்பதாகப் படித்திருக்கிறேன். மிருக வேட்டைக்கு இலக்கியப் பார்வை கொடுத்திருக்கிறார் ஆசிரியர் என்பதை நீங்கள் புரிய வைத்தீர்கள். விறுவிறுப்பாக இருக்கிறது. வரவிருக்கும் புத்தகமா? வாழ்த்துக்கள்!

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

தமிழில் மறுமொழி பதிக்க உதவிக்கு....

பரவலான கவனம் பெற்ற பதிவுகள்