துன்ப நினைவுகளும் சோர்வும் பயமுமெல்லாம்,
அன்பில் அழியுமடீ! அன்புக் கழிவில்லை காண்
-பாரதி

30.4.09

பிண அரசியலுக்கு நடுவே ஒரு மே தினம்

சொந்த சகோதரர்கள் துன்பத்தில் சாதல் கண்டும் சிந்தை இரங்காரடீ.....செம்மை மறந்தாரடீ...- பாரதி

முதல் நாள்

என் இடப் பக்கத்து வீட்டுக்காரனைக்

காவலர் கைது செய்தனர்

அவன் ஒரு யூதன் என்று சொல்லிக் கொண்டார்கள்

நான் கண்டு கொள்ளவில்லை

காரணம் நான் ஒரு யூதனில்லை


மறு நாள்

என் வலப்பக்க வீட்டுக்காரனை

அவர்கள் கைது செய்தனர்

அவன் ஒரு கத்தோலிக்கன் என்று சொன்னார்கள்

நான் கண்டு கொள்ளவில்லை

காரணம் நான் கத்தோலிக்கன் இல்லை

அதற்கு மறு நாள்

என் எதிர் வீட்டுக்காரனை

அவர்கள் சிறைப் பிடித்தனர்

அவனை ஒரு கம்யூனிஸ்ட் என்று சொன்னார்கள்

அப்போதும் நான் கண்டு கொள்ளவில்லை

காரணம் நான் கம்யூனிஸ்ட் இல்லை


ஐயோ ...இன்று என்ன நடக்கிறது?

அவர்கள்..........

என்னைக் கைது செய்கிறார்கள்

என் உதவிக்கு யாருமே இல்லை

பரவலாக அறியப்பட்டிருப்பதும், புகழ் பெற்றதுமான இந்த ஜெர்மானியக் கவிதையை இன்றைய மே தினத்தில் நினைவு கூரும் இத் தருணத்தில்,மே தின வாழ்த்துக் கூறவோ, மே தினச் செய்தி விடுக்கவோ இந்தியாவிலுள்ள எந்த அரசியல்வாதிக்குமே - தங்களைத் தலைவர் என்று கூறிக் கொள்ளும் எவருக்குமே தகுதியில்லை என்ற கசப்பான உண்மையை கனத்த இதயத்தோடு எண்ணிப் பார்க்க வேண்டியிருக்கிறது.மொழி, இனம் ஆகிய சொற்கள், பொருளிழந்த வெற்றுச் சொற்களாக -
ஓட்டுப் பொறுக்குவதற்கு மட்டுமே கை கொடுப்பவைகளாக மாறிப்போய்ப் பல காலம் ஆகி விட்டது. இப்போது இந்தத் தேர்தல் காலத்தில் அது மேலும் சிறிது வீரியத்தோடு புதுப்பிக்கப்படுகிறது ...அவ்வளவுதான்.மலினமாகி மடிந்து கொண்டிருக்கும் மனித உயிர்களைப் பற்றிய மெய்யான கரிசனம் எவருக்குமே இல்லை.. அற்பப் பூச்சிகளைப் போல ஈழத்தில் அன்றாடம் பலியாகிற...,.பாலியல் கொடுமைகளுக்கு ஆளாகிச் சிதைந்து போகிற ஆயிரக்கணக்கான மனித உயிர்கள் நம்மைப் பார்த்துக் கெக்கலி கொட்டிச் சிரிக்க , நாம் எந்தக் கவலையும் இன்றி மே தின சிறப்புப் படக் காட்சியில் மூழ்கியபடி , பொழுதை 'இனிமையாகக்' கழித்துக் கொண்டிருக்கிறோம்.

வெற்று விளம்பரத்திற்காக அல்லாமல்,''என்று தணியும் இந்தக் கொடுமையெல்லாம்'' 'என்ற உள்ளார்ந்த ஆதங்கத்துடன்..உண்மையான உண்ணாநோன்பை ஆத்ம சுத்தியோடு கைக்கொண்டு , களத்தில் மெய்யாக இறங்கிப் போராட்டம் நிகழ்த்தும் தோழர், தோழியர்க்கு மட்டும் இந்த மே தினம் சமர்ப்பணம். கள பலியாகும் உயிர்ப்பலிகள் ஓய்ந்து, மனித மாண்புகள் தலையெடுக்க. .......உண்மையான போர் ஓய்வு பிறந்து, அமைதிப் பூக்கள் விரைவில் மலர.......சக மனித உயிரிகளாக விழைவதும் அதற்கான பங்களிப்பை அவரரவர்க்கு இயன்ற வகையில் செய்ய முற்படுவதும் மட்டுமே நம்மால் செய்யக் கூடியவை;அதுவே இத் தருணத்தில் ஒரு மகத்தான மானுடக் கடமையுமாகிறது.

படைப்பாளியின் ஆயுதம் அவனது எழுதுகோல் மட்டுமே.
இலங்கைத் தமிழரின் இன்னல்களுக்குத் தங்கள் எழுத்துக்களைப் போர்ப்படையாக்கிய படைப்பாளிகள் சிலரின் கவிதைகள் கீழே....

இக் கவிதைகளில் பலவும் '80களின் தொடக்கத்தில் எழுதப்பட்டவை. அப்பாவித் தமிழர் வாழ்வில் இது வரை மாற்றம் எதுவுமில்லை என்பதோடு நாளுக்கு நாள் மோசமாகிக் கொண்டு போகும் அவர்களது நிலை நம் 'தலைவர்க'ளின் மனச்சாட்சியைக் கொஞ்சமாவது அசைக்க வேண்டாமா?

ஈழக் கவிதை வரிகளிலிருந்து......

காசி ஆனந்தன்

விடுதலை
சாகடிக்கப்படலாம்

நாங்கள் -

தோற்கடிக்கப்பட மாட்டோம்

உலக அமைதி
மாந்த நேயம் பேசின

அணுகுண்டுகள்

புறாக்களைப் பறக்க விட்டன

கழுகுகள்

போராடிக் கொண்டிருக்கிறது அமைதி

சிவசேகரம்
இந்தக் கரும்பனைகள்

இங்கேதான் முளைக்கும்

இடம் பெயரச் சொல்லி எவர்

வேரோடு கிள்ளி வெளியே எறிந்தாலும்

வடலி வளர முதல் வெட்டிச் சரித்தாலும்

இந்தக் கரும்பனைகள் இங்கேதான் முளைக்கும்


சிவரமணி
யுத்தகால

இரவொன்றின் நெருக்குதல்கள்

எங்கள் குழந்தைகளை

வளர்ந்தவர்கள் ஆக்கிவிடும்


ஒரு சிறிய குருவியினுடையதைப் போன்ற

அவர்களின் அழகிய காலையின் பாதையில்

குறுக்காய் வீசப்படும்

ஒவ்வொரு குருதி தோய்ந்த முகமற்ற மனித உடலும்

உயிர் நிறைந்த

அவர்களின் சிரிப்பின் மீதாய்

உடைந்து விழும் மதிற்சுவர்களும் காரணமாய்

எங்களுடைய சிறுவர்கள்

சிறுவர்களல்லாது போயினர்

சேரன்

மரணம்

காரணம் அற்றது

நியாயம் அற்றது

கோட்பாடுகளும் விழுமியங்களும்

அவ்வவ்விடத்தே உறைந்து போக

முடிவிலா அமைதி

நன்றி-படங்கள்:ஊடறு; பேய் ஆட்சி செய்கிறது பிணம் தின்ன வாருங்கள்!!




செல்வி
அமைதியான காலைப்பொழுது

காலைச் செம்மை கண்களைக் கவரும்

காகம் கரைதலும் இனிமையாய் ஒலிக்கும்....

எங்கும் அமைதி எதிலும் அமைதி

...பொழுது புலராக் கருமை வேளையில்

தடதடத்துறுமின வண்டிகள்

அவலக் குரல்கள் ஐயோ அம்மா

தோட்ட வெளிகள் அதிர்ந்து நடுங்கின

அங்குமிங்கும் காக்கி உடைகளாய்....

அள்ளி ஏற்றிய இளைஞர்கள்

மூச்சுத் திணறினர்

தாய்மையும்

தங்கையின் விம்மலும்

பொழுது புலர்தலின்

அவலமாய்க் கேட்டன

காகம் கரைவதும் நெருடலாய் ஒலித்தது

எங்கும் அச்சம் எதிலும் அமைதி

நேற்று வரையிலும் அமைதியான காலைப் பொழுது

மீண்டும் சேரன்
நீங்கள் ஒடுக்கப்பட்டவர்களானால் அது கண்ணீரின் குருதி

நீங்கள் ஒடுக்குபவர்களானால் அது குருதியின் கண்ணீர்
............

....எனது நகரம் எரிக்கப்பட்டது

எனது மக்கள் முகங்களை இழந்தனர்

எனது நிலம் எனது காற்று

எல்லாவற்றிலும் அந்நியப் பதிவு

கைகளைப் பின்புறம் இறுகக் கட்டி

யாருக்காகக் காத்திருந்தீர்கள்

முகில்கள் மீது

நெருப்பு

தன் செய்தியை எழுதியாயிற்று

இனியும் யார் காத்துள்ளனர்?

சாம்பல் பூத்ததெருக்களிலிருந்து எழுந்து வருக !

............

அரசியல் பிழைப்பில் ஆழ்ந்து போயிருக்கும்

அனைவரும் உணர்க

உங்கள் முதுகு நாண் கலங்கள்மீதும்

சாதிப்பிரிவினைப் பூஞ்சண வலைகள்

கங்கை கொண்டு கடாரம் வென்று

இமயக் கொடியில் விற்பொறி பொறித்துத்

தலைநிமிர்வுற்ற தமிழர் ஆளுமை

குனிந்த தலையுடன்

அம்மணமாய்த் தெருக்களில் திரிக

மானுட ஆண்மையின் நெற்றிக்கண்ணே இமை திற ! இமைதிற !

29.4.09

மேலாண்மை பொன்னுச்சாமியின் 'மின்சாரப் பூ'



உண்மையான மன எழுச்சியுடன் - தான் உணர்ந்த சத்தியமான தரிசனங்களை - சமூகத்திற்கு ஆற்றும் தார்மீகக் கடமையாக, அறச் சீற்றத்துடன் முன்வைக்கும் படைப்புக்களைக் காலம் கணக்கிலெடுத்துக் கொள்ளத் தவறுவதில்லை என்பது, மேலாண்மை பொன்னுச்சாமிக்கு அளிக்கப்பட்டுள்ள சாகித்திய அகாதமி விருதின் வழி நிரூபணமாகியிருக்கிறது.
விருதுநகர் மாவட்டத்தைச் சேர்ந்த மேலாண்மறைநாடு என்னும் சிற்றூரில் வசித்தபடி, ஒரு புன்செய்க்காட்டு விவசாயியாக - சிறுகடை வியாபாரியாக வாழ்வை நகர்த்திக் கொண்டிருக்கும் திரு.பொன்னுச்சாமி, ஐந்தாம் வகுப்பிற்கு மேல் தாண்டியதில்லை என்பது, பலருக்கும் ஆச்சரியமளிக்கும் ஒரு செய்தியாக இருக்கலாம்; ஆனால், ஆத்மாவின் ஆழங்களிலிருந்து தானாய் ஊற்றெடுத்துக் காட்டாறாய்ப் பெருக்கெடுக்கும் படைப்புக்கலை, படிப்போடு தொடர்பு கொண்டதில்லை என்பது ஏற்கனவே பல படைப்பாளிகளின் விஷயத்திலும் உறுதியாக்கப்பட்டிருக்கும் ஒன்றுதான்.
தான் சார்ந்துள்ள இடதுசாரி (முற்போக்கு இலக்கிய) நிலைப்பாட்டிற்கு ஏற்றகோட்பாடுகளைத் தான் அறிந்து பழகியுள்ள எளிமையான வாழ்க்கைக் களத்தோடு பொருத்தி, சிறுகதை, நாவல் இலக்கிய வடிவங்களாக்கித் தமிழுலகிற்கு அளித்திருப்பவர் மேலாண்மை பொன்னுச்சாமி.
தான் மிக நன்றாக அறிந்து ஆழங்கால் பட்ட ஒன்றை, தனது மூச்சு முழுவதும் நிரம்பி உட்கலந்து போன ஒன்றை - ஒரு படைப்பாளி, தன் படைப்புக்களில் முன் வைக்கும்போது, அங்கே செயற்கையான - போலித்தனமான எழுத்து ஜாலங்களும், சாகசங்களும் மறைந்து, யதார்த்தமான நிஜம் மட்டுமே மேலோங்கி நிற்பதைக் காண முடியும். இவரது எழுத்துக்களில் நாம் உணர முடிவதும் அந்த யதார்த்தத்தையும், பாசாங்குகளற்ற உண்மையான வாழ்க்கையையும் மட்டும்தான்!
பொதுவாகத் தொடர்ந்த இலக்கியப் பங்களிப்பையும், இலக்கியக் களத்தில் பல்லாண்டுக் காலம் இடையறாது இயங்கி வருவதையும் விருதுகள் கருத்தில் கொண்டிருந்தாலும் கூட - ஒரு எழுத்தாளரின் குறிப்பிட்ட ஒரு படைப்பே விருதிற்குரியதாகத் தேர்வு செய்யப்படுகிறது. அவ்வகையில் இவரது விருது பெற்றபடைப்பாகிய 'மின்சாரப் பூ', ஒன்பது சிறுகதைகளையும், ஒரு குறுநாவலளவுக்கு நீண்டு செல்லும் பெரியதொரு சிறுகதையையும் உள்ளடக்கமாகக் கொண்டிருக்கிறது; அச்சிறுகதையின் தலைப்பே நூலின் தலைப்பாகவும் அமைந்திருக்கிறது.
இத்தொகுப்பிலுள்ள கதைகளில் இடம் பெறும் மையப் பாத்திரங்கள் - பெரும்பாலும் வறுமைக் கோட்டுக்குக் கீழ்ப்பட்ட நிலையில் வாழும் அடித்தட்டு மக்கள்; விவசாயிகள் அல்லது விவசாயக் கூலிகள். வறண்டு போன நிலப்பரப்பில் விவசாயம் கடினமாய்ப் போனதாலோ அல்லது, தங்கள் நிலங்களை ஆதிக்க வர்க்கத்தினரிடம் பறிகொடுத்து விட்டதாலோ மாற்றுத் தொழிலைச் செய்யுமாறு நிர்ப்பந்திக்கப்பட்ட ஒரு சிலரும் இவரது கதைகளில் உண்டு. வறுமையே வாழ்வாக அமைந்தபோதும், வாழ்வியல் அறங்களை முற்றாகத் தொலைத்து விடாதவர்கள் இவர்கள் என்பதையே பெரும்பான்மையான இவரது கதைகள் மையச் செய்தியாக முன்னிறுத்துகின்றன.
இத்தொகுப்பின் மிகப் பெரிய கதையாகிய 'மின்சாரப் பூ'வின் முதன்மைப் பாத்திரம் செந்தட்டி, சாதி அடுக்கில், தன்னை விடச் சற்று உயர்ந்த நிலையிலிருக்கும் வீரபாண்டியுடன் நெருங்கிய நட்புக் கொண்டவன். செந்தட்டியின் தந்தை மின்சாரம் தாக்கி இறந்து போகப் படிக்க வழியின்றி ஆடுமேய்க்கும் தொழிலைச் செய்துவரும் அவனுடன், ஒரு கட்டத்தில் வீரபாண்டியும் இணைந்து கொள்கிறான். வயதில் மூத்தவர்கள், சாதிப் பிரிவினைகளை அழுத்தமாக முன்வைத்தபோதும் சிறுவனான செந்தட்டிக்குள் அது அதிர்ச்சிகரமான உண்மைகளை உட்செலுத்திய போதும் - அவற்றாலெல்லாம் பாதிக்கப்படாத வகையில் அவர்களின் நட்புத் தொடர்கிறது. ஆனாலும் தன் சாதியைச் சேர்ந்த எளிய பெண்ணொருத்தியின் மீது இழைக்கப்பட்ட பாலியல் வன்முறைக்குத் தனது நண்பனே காரணமாக இருந்திருக்கக் கூடுமோ என்று அவனுள் ஏற்படும் ஐயம், நண்பனுக்காக விரிக்கப்படும் மின்சாரப் பொறி பற்றி அவனிடம் எச்சரிக்க விடாதபடி தடுத்து விடுகிறது. அவனது தந்தையைப் போலவே நண்பனும் மின்சாரப் பூவுக்கு இரையான பிறகுதான் அந்தப் பெண்ணின் வாழ்க்கைச் சீர்குலைவுக்கு நண்பன் காரணமில்லை என்பது அவனுக்குத் தெரிய வருகிறது. குற்ற உணர்வின் குமைச்சலால் மனநிலைப் பிறழ்வுக்கு ஆளாகி விடுகிறான் அவன். சாதிமுரண், வர்க்க முரண், பெண்மீதான சுரண்டல் ஆகிய அனைத்தையும் ஒருங்கிணைத்து முன்வைக்கிறது இப்படைப்பு.
புறஉலகின் பொருளாதாரச் சிக்கல்களுக்கும், உள்மனச்சாட்சியின் உறுத்தலுக்கும் இடையே சிக்கித் தவிக்கும் சாமானிய மனிதனின் போராட்டம் 'நீரில்லா மீன்' என்றகதையில் எடுத்துரைக்கப்பட்டிருக்கிறது. மண்ணைப் பொன்னாக்கி உலகத்திற்கே சோறுபோடும் ஒரு சம்சாரி (விவசாயி) - மண்ணைத் தவிர வேறு ஒரு மண்ணும் தெரியாத ஒரு சம்சாரி, ஆட்டுச் சந்தைக்கு வந்து விட்டு ஆடுகளை விற்க வழிதெரியாமல் மலைத்து நிற்கிறான். வியாபார சூட்சுமம் தெரியாமல் திகைத்து நிற்கும் அவனுக்கு - ஒரு காலத்தில் சம்சாரியாக இருந்துவிட்டுப் பிறகு மாற்றுத் தொழிலான தரகுத் தொழிலைத் தேர்ந்து கொண்டவன் உதவி செய்கிறான். அந்த உதவிக்குப் பதிலாக அவனுக்கு நானூறு ரூபாய் லாபமாகக் கிடைத்தாலும் - 'விதையில்லாமல் நடந்த அந்த விளைச்சல்', 'வலையில்லாமல் வந்தமீன்' அவன் மனதில் முள்ளாய் உறுத்துகிறது. ஆனாலும் புறஉலகின் யதார்த்த வாழ்க்கைப் போராட்டம் - மூர்க்கமான அதன் தாக்கம், அவளது உள்ளக் காயத்தைத் தழும்பாக்கி விடுவதை அற்புதமாகப் பதிவு செய்கிறார் படைப்பாளி.
நல்ல சிறுகதை என்பது, தேர்ந்த முரணை உள்ளடக்கியிருப்பது. இத்தொகுப்பில் இடம் பெற்றுள்ள 'சிதைவுலகம்', அத்தகைய முரணான சூழலொன்றை முன்வைக்கிறது. தன் மனைவியின் சகோதரியிடம் பணத்தைக் கடனாக வாங்கிக் கொண்டு சைக்கிளில் வரும் நொடித்துப்போன ஒரு விவசாயி, சைக்கிளில் வீடு திரும்பிக் கொண்டிருக்கும் போது, போதையில் தன்னிலை இழந்து கிடக்கும் ஒருவனைக் காப்பாற்றிக் கரை சேர்க்கிறான். மறுநாள் இவனைத் தேடி வரும் அந்த மனிதன், நன்றி சொல்வதற்கு மாறாகத் தன் சட்டைப் பையிலிருந்த பணத்தை அவன்தான் எடுத்திருக்கக் கூடுமென்று பழி சுமத்துகிறான். "இரக்கப்பட்டு நெருங்கியவனுக்கு, எடுத்துச் சுமந்தவனுக்கு இந்தத் தண்டனையா...'' என்று அந்தப் பாத்திரம் ஒரு கணம் நினைத்தாலும் கூட - ஆசிரியர், தன் கதைகளில் தொடர்ந்து பரிந்துரைப்பது, மனித நேயத்தையும், இரக்கத்தையும் மட்டும்தான்!
சாதி, வர்க்க பேதங்களற்ற சமூக அமைப்பும், மானுட அன்பில் தோய்ந்த வாழ்வுமே அவர் வலியுறுத்த எண்ணுபவை.
முற்போக்கு இலக்கியத்தின் முகங்களில் ஒருவராக அறியப்படும் மேலாண்மை பொன்னுச்சாமியின் எழுத்துக்கள் அவை சொல்லும் செய்திகளைச் சற்று உரத்துச் சொல்லுவதாக விமரிசிக்கப்பட்டபோதும், அவை மனிதகுலத்திற்கு அடிப்படைத் தேவைகளான அன்பையும், அறத்தையும், தனிமனித ஒழுங்கையும், சமத்துவ சமூகத்தையும் எடுத்துரைக்கும் பயனுள்ள செய்திகள். சமூக ஒழுங்கைக் குலைத்துப் போடும் நச்சு எழுத்துக்களாக அவை ஒருபோதும் இருந்ததில்லை.
"நாம பேசறபேச்சும் துணிமணி உடுத்தியிருக்கணும்டா'' என்கிறது இத்தொகுப்பின் கதையொன்றில் இடம்பெறும் பாத்திரம். அந்தக் கண்ணியம் இந்நூலிலுள்ள கதைகள் அனைத்திலும் விரவிக் கிடக்கிறது.
'மின்சாரப் பூ'
மேலாண்மை பொன்னுச்சாமி
கங்கை புத்தக நிலையம்
13, தீனதயாளு தெரு
தியாகராயநகர், சென்னை-600 017.
விலை ரூ.70/-
நன்றி: 'வடக்கு வாசல்'-மார்ச்'09

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

தமிழில் மறுமொழி பதிக்க உதவிக்கு....