தற்பொழுது அதே பதிவிற்குப் பெயர் குறிப்பிடாத கருத்துரை ஒன்று, வேறொரு கோணத்திலிருந்து ஆங்கிலத்தில் வந்திருக்கிறது.
மாற்றுத் தரப்புக் கூறும் அந்தக் கருத்தையும் வெளிப்படுத்தி, அதற்கான விடை தரும் நோக்கில் அக் கடிதத்தின் தமிழாக்கத்தையும்,அதற்கான என் பதிலையும் இங்கே பதிவு செய்திருக்கிறேன்.
பெயரில்லா எழுதியது...(கடிதத்தின் மொழியாக்கம்)
’’எதிர்ப்படும் சிக்கல்களையெல்லாம் உணர்ச்சி வேகத்துடன் மட்டுமே அணுகுவது தமிழர்களாகிய நமக்கு வாடிக்கையாகப் போய்விட்டிருக்கிறது.
ஒன்றை ஆதரித்தாலும் சரி,எதிர்த்தாலும் சரி..அதே மாதிரியான உணர்ச்சிக் கொந்தளிப்புத்தான் நமக்கு.
உண்மையான பிரச்சினை என்று வரும்போது மட்டும் நாம் சரியாகக் குரலெழுப்பத் தவறி விடுகிறோம்.
ஈழப் பிரச்சினையைக் கொஞ்சம் எண்ணிப் பாருங்கள்.
முக்கியமில்லாத விஷங்களுக்கு மட்டும்தான் நாம் உச்சபட்சக் குரலை உயர்த்திக் கொண்டிருக்கிறோம் என்பது அப்போது தெளிவாகப் புரியும்.
மக்களைத் திசை திருப்புவதனாலும்,வேண்டாத விஷயங்களை வெளிச்சம் போட்டுக் காட்டுவதாலும் இந்தத் தொலைக் காட்சி ஊடகங்கள் சாதித்ததுதான் என்ன.
ஆபாசமான வக்கிரமான காட்சிகளைப் பகிரங்கப் படுத்தி ஒளிபரப்பும்போது மட்டும் தமிழ்ப் பண்பாடு சுலபமாக மறக்கப்பட்டு விடுவது ஏன்.
ஈழப் போர் நடந்தபோதும் இதே ஊடகம், முதல்வரின் உண்ணாவிரதநாடகங்களுக்குத்தான் முதலிடம் தந்ததே தவிர அடிப்படையான செய்திகளுக்கு அல்ல.
குறிப்பிட்ட இந்த ஸ்வாமிஜி பற்பல ஆண்டுகளாக மிகத் தெளிவான நோக்கங்களுடன் ஆழமாகப் பேசியும் எழுதியும் வந்திருக்கிறார்;
அதை யாராலும் மறுக்க முடியாது.
வேண்டுமென்றால் அவற்றை எடுத்துக் கொள்ளுங்கள்;இல்லாவிட்டால் விட்டு விடுங்கள்.
இப்போது இந்த வீடியோப் பதிவு மாத்திரம் வெளிவந்திருக்கவில்லையென்றால் அவரது அக வாழ்க்கையைப் பற்றி நமக்குத் தெரியப் போகிறதா என்ன?
அப்போது அது எவருடைய மனச்சாட்சியையும் காயப்படுத்தாது என்றால் அதற்கு என்ன பொருள்?பிறருக்குத் தெரியாமல் ஒன்றைச் செய்தால் நாம் அதை அங்கீகரிக்கிறோம் என்றுதானே அர்த்தம்?அதுதான் நமது பண்பாடா?
விஷயங்களை வித்தியாசப்படுத்திப் பார்க்கும் திறனை நம் கல்வி நமக்குத் தந்திருக்கவில்லை என்றால் அப்புறம் அதனால் என்ன பயன்?
இன்னமும் கூடக்...கற்பு,காவி,ஆண்பெண் உறவு ஆகியவற்றைப் பற்றிய ஏகப்பட்ட குழப்பங்களுடனும்,தவறான புரிதல்களுடனும்தான் நாம் காலத்தை ஓட்டிக் கொண்டிருக்கிறோம்.
ஆஹா!நமது தமிழ்ப் பண்பாடுதான் எத்தனை அற்புதமானது?!!!’’
பெயரில்லாமல் கருத்துச் சொன்ன நண்பருக்கு.....
அவரது எதிர்வினைக்கு என் மறு மொழிகள்;
1. உணர்ச்சி வேகத்தில் ஒருவரை வானளாவ உயர்த்திப் பிடிப்பதும்,பிம்பம் கலைந்ததும் தலைகுப்புறக் கவிழ்ப்பதும் பொதுவான சில மனித பலவீனங்கள்;
ஒரு வேளை நீங்கள் குறிப்பிட்டிருப்பதுபோலத் தமிழர்களுக்கு அது சற்றுக் கூடுதலாகக் கூட இருக்கலாம்.
சில அசாதாரணமான தருணங்களில் அதனால் நன்மையும் கூட விளைந்திருக்கிறது.
குறிப்பாக இலங்கைப் பிரச்சினையில் அதை நாடகமாக்காமல் வேகம் குறையாத நடுநிலையோடு ஆத்மார்த்தமாகக் கருத்துக்களை முன் வைத்தோரும் உண்டு.
2.அடுத்து நீங்கள் சொன்னதுபோல ஊடகங்கள் எந்தத் தணிக்கையும் இன்றி அந்தக் குறிப்பிட்ட விஷயத்தைக் காட்டியது சரியில்லைதான்.
அது கண்டனத்திற்குரியது என்பதில் எந்த மாற்றுக் கருத்துக்கும் இடமில்லை.
ஆனால்...அது அவர்களுக்கு ஒரு வியாபாரம் மட்டுமே.
ஆன்மீக வியாபாரத்துக்குக் கடை விரிப்பவர்களைப் போல
(’’கடை விரித்தேன் கொள்வாரிலையே ‘’என்று தவித்த மெய்யான ஆன்மீகவாதிகள் எங்கே?கோடிக் கணக்கில் கறுப்புப் பண முதலைகள் கொட்டும் பணத்தால் கொழிக்கும் இவர்கள் எங்கே?)
ஊடகக்காரர்களும் பரபரபரப்புக் கடை விரித்து வியாபாரம் செய்கிறார்கள்.
(அந்த ஊடகங்களைக் கூட..உபதேசப் போர்வையில் மட்டுமன்றிப் பணத்தாலும் வசப்படுத்தி வைத்திருப்பவர்கள் இந்தப் போலிகள்.)
3.மூன்றாவதுதான் முக்கியமானது.
முதல் இரண்டு தவறுகளும் குறிப்பிட்ட அந்த ஆன்மீகவாதி செய்த தவறை நியாயப்படுத்திவிட முடியும் என்று உங்களால் எப்படி எண்ண முடிகிறது?
எதிராளியின் மன ஒப்புதல் இல்லாமல் இது நடந்து விடவில்லை என்பது உண்மைதான் என்றபோதும் தான் ஏற்றிருக்கும் பாத்திரத்துக்குத் துளியும் பொருத்தமில்லாத ஒரு வேடம் புனையும் கபடதாரிகளைப் பார்க்கும்போது உண்மையான ஆன்மீக மார்க்கத்தின் மீது கூடக் கண நேரம் ஐயம் தோன்றிவிடுவது தவிர்க்க முடியாதது.
ஒரு பாணன் பொய் சொல்வதைப் பார்த்து எல்லாப் பாணர்களுமே இப்படித்தானோ(‘’ஒரு நின் பாணன் பொய்யனாக..’’ )என்று நினைக்க ஆரம்பித்து விடுவாள் ஒரு தலைவி என்பதாக ஒரு சங்கப் பாடல் கூட உண்டு.
4.ஒன்றை மறைவாகச் செய்வதால் அது சரியானது, ஏற்கக் கூடியது என்று யாருமே சொல்லவில்லை.
ஆனால்...அதற்காக,
இரட்டை வேடங்களின்
திரை விகாரமாக விலகி உண்மை வெளிச்சத்துக்கு வரும்போது பிறக்கும் நியாயமான எதிர்வினைகள் தவறானவை என்றோ...வெறும் ஆவேசமான உணர்வெழுச்சியில் பிறப்பவை என்றோ அவற்றைக் குறைத்து மதிப்பிட்டு விட முடியாது.
ஒரு மனிதரைப் பீடத்தில் ஏற்றி ஆராதனை செய்தவர்களை விட .... இப்படிப்பட்ட ஒரு ஆளிடம் தங்கள் அறிவை அடகு வைத்து அவர்கள் மந்தைத்தனமாக ஏமாந்து போயிருக்கிறார்களே என்ற சமூகக் கவலைதான் இது சார்ந்த பல எதிர்வினைகளை வரவழைத்திருக்கிறது.
இது தொடர்பாகத் தார்மீகக் கோபத்துடன் (கவனியுங்கள்.அங்கலாய்ப்புடன் அல்ல.) கருத்துப் பதிவு செய்யும் பெரும்பான்மையோர்...அந்த நபரின் வழிபாட்டாளர்கள் அல்ல என்பதை முக்கியமாக நினைவில் கொள்ள வேண்டும்.
இது ,தனி ஒரு மனிதனின் அறம் சார்ந்த பிரச்சினையாக,அவன் மட்டுமே சார்ந்த அந்தரங்கப் பிரச்சினையாக இருந்தால்...அதற்குள் மூக்கை நுழைப்பது நிச்சயம் தவறுதான்.
ஆனால் சம்பந்தப்பட்ட நபர் பொதுவாழ்வின் வெளிச்சத்தில் குறிப்பிட்ட ஒரு ஸ்தானத்தில் நிறுத்தப்பட்டிருப்பவர்.
பலரின் முன் மாதிரி என்றும்,வழிகாட்டி என்றும் தன்னைக் காட்டிக் கொண்டிருப்பவர்கள்
மறைவாகச் செய்து வரும் கள்ளத் தனங்களை அம்பலப்படுத்துவதிலும் அவர்கள் உருவாக்கி வைத்திருக்கும் புனித பிம்பங்களைக் கட்டுடைத்துப் போடுவதிலும்,அவை பற்றி விமரிசிப்பதிலும் என்ன பிழை இருக்கிறது?
அதற்கான உரிமை...பொறுப்புள்ள ஒவ்வொரு சமூகப் பிரஜைக்கும் உண்டு.
’ரிஷிமூலம்’பார்க்கக் கூடாது என்பது அந்தக் கால மதிப்பீடு;அதுவும் கூட ஆரம்பக் கட்டமான மூலத்தை மட்டும் குறிப்பதுதான்.இப்பொழுது நடந்திருப்பதைப் போன்ற நடுவழி நாடகத்தை அது குறிப்பிடவில்லை.
5.குறிப்பிட்ட நபர் சொன்ன உபதேசம்,மற்றும் நூல்களை மேன்மைப்படுத்தியிருக்கிறீர்கள்.
பரிமாறும் பண்டம் ருசியானதாக இருக்கிறது என்றாலும்,அது உருவான பாண்டம் எத்தனை அழுக்கானது என்பது கண்கூடாகப் புரிந்துவிட்ட பிறகு, அந்தப் பண்டம் எவருக்காவது ருசிக்குமா..? குமட்டிக் கொண்டு வந்து விடாதா என்ன.
மனம்,மொழி,மெய் மூன்றும் ஒத்து ஒரே தளத்தில் இயங்குவதே INTEGRITY.
அது இல்லாமல் போகும்போது அமுதத்தையே ஊற்றிக் கொடுத்தாலும் கூட அது ஆலகால விஷம்தான்.
