நாஞ்சிலின் எழுத்துக்களை முன் வைத்து -2

(நாஞ்சிலின் எழுத்துக்களை முன் வைத்து -1 என்னும் பதிவின் தொடர் இடுகை)

மரபின் செழுமையோடு,அதன் வேர்களை விட்டு விடாமல் நவீன இலக்கியம் படைக்கும் படைப்பாளிகளின் எண்ணிக்கை குறைவானதுதான்.அந்தக் குறையை ஈடு செய்யும் முழுத் தகுதி பெற்ற நாஞ்சில் நாடன் தமிழின் மரபிலக்கியங்கள் பலவற்றில்

நாஞ்சிலின் எழுத்துக்களை முன் வைத்து....-1

முன் குறிப்பு;

நாஞ்சில் நாடன் சாகித்திய அகாதமி விருது பெற தில்லி வந்தபோது அவரது பரிசு பெற்ற படைப்பான ‘சூடிய பூ சூடற்க!’ தொகுப்பிலுள்ள கதைகளை முன் வைத்து வானொலியிலும்,தில்லிதமிழ்ச்சங்கத்திலும் நான் ஆற்றிய உரையிலிருந்து சில பகுதிகள்.

கடந்த சில மாதங்களாகத் தற்காலத் தமிழ் ஆர்வலர்களின் மத்தியில் மட்டுமன்றிப் பரவலாகப் பல ஊடகங்களிலும் கூடப் புழங்கி வரும் ஒரு பெயர் நாஞ்சில் நாடன்..!

கதை உதிர் காலம்...!

தமிழின் சிறந்தசிறுகதைகளில் இதுவரை படிக்காமல் தவற விட்டவற்றைத் தேடித் தேடிச் சேர்த்து ஒரு நாளைக்கு ஒன்றாகக் குறைந்த பட்சம் வருடத்தில் 300 கதைகளையாவது படித்து முடிக்க வேண்டும் என உறுதிமொழி எடுத்தபடி கடந்த வாரம்தான் தீவிர வாசிப்பைத் துவங்கினேன்.ஐந்து வெவ்வேறு படைப்பாளிகளின் அருமையான சிறுகதைகளைப் படித்து நிமிர்வதற்குள்

’அறம் பாடுதல்’-ஒரு மீள்பார்வை

’’இதை விடவும் உன்னதமான உக்கிரமான வாசிப்பின் தருணங்களைத் தரும் ஜெயமோகனின் கதைகள் பல இருப்பது உண்மைதான் என்றாலும் குறிப்பிட்ட இந்தக் கதை நம்முள் நிகழ்த்தும் மாயமும் , என்றென்றும் நிலையான மானுட அறத்தின் சன்னதமேறிய வெளிப்பாடும் நம் உள் நரம்புகளுக்குள் ஒருகண அதிர்வையாவது ஏற்படுத்தாமல் நழுவிச் சென்று விடுவதில்லை’’

பண்டைத் தமிழ் இலக்கியத்தில் நிலவி வந்த ஒரு மரபு ’அறம்’பாடுதல் ’.

தாகூரின் தாக்கத்தில்.....

இலக்கியப் படைப்பு, இலக்கிய ரசனை ஆகியவற்றில் ஈர்ப்புக் கொண்டவர் எவராயினும் தாகூர்,பாரதி என்னும் இரு மகாகவிகளின் தாக்கம் பெறாதவர்களாக அவர்கள் இருப்பதென்பது, சாத்தியமில்லை.

மொழியும் அதன் அழகும் என்னை வசீகரிக்கத் தொடங்கிய இளம் பருவத்தில் தமிழின் வழியாக,பாரதியை நேரடியாகக் கண்டடைய முடிந்ததைப் போல்,தாகூரின் வாழ்வையும்,அவரது படைப்புக்களையும் தமிழின் மொழியாக்க நூல்கள் வழியே(குறிப்பாக த.நா.குமாரஸ்வாமி)நான் கண்டு கொண்டேன்.

செல்வச்செழுமை வாய்ந்த குடும்பத்தில் பிறக்க நேர்ந்தாலும் அதிலிருந்து ஒதுங்கி விலகி...ஒரு தனிமை விரும்பியாய்...மரபு சார் கல்வியின் பால் தனது எதிர்ப்புணர்வைப் பதிவு செய்பவராகத் தாகூரின் இளமைப் பருவம் கழிந்திருப்பதை முதன்முதலாக நான் அறிந்து கொள்ள நேர்ந்தபோது ஒற்றைக் குழந்தையாகப் பிறந்து தனிமை என்பது நிர்ப்பந்தமாக்கப்பட்ட நிலையில் என் உள்ளமும் கூட அந்த வகையான உணர்வுகளின் ஒத்த அலைவரிசையில் சஞ்சரித்துக் கொண்டிருப்பதை- நான் அறிந்து கொள்ள நேர்ந்தது.

பிறகு கல்லூரிக்காலம் வரை மொழியாக்க நூல்கள் மூலமாகவே நான் தாகூரின் சிறுகதைகள்,நாவல்கள்,கவிதைகள் என அனைத்தையும் வாசித்துக் கொண்டு வந்தேன்.

குறிப்பிட்ட அந்த இலக்கிய வடிவங்களுக்கான இலக்கணம் இன்னதென்பது புரிபடாத ஒரு பருவத்திலும்கூட, அவை குறித்த அடிப்படைப் புரிதலும், கவிதை மற்றும் சிறுகதை ஆக்கங்களை உருவாக்க வேண்டும் என்னும் பொறியும் என் உள்ளத்தில் ஆழமாக விதைக்கப்பட்டதற்குத் தாகூர் சார்ந்த தொடர்ந்த என் வாசிப்பும் முதன்மையான ஒரு காரணமாக இருந்திருத்தல் கூடும்.

கல்லூரி நாட்களில் படிக்க நேர்ந்த தாகூரின் புயல் நாவல்-'The wreck- அவரை ஒரு அகலமான கிழியில் எனக்கு அறிமுகம் செய்து வைத்தது.

சாருலதாவும் காபூலிவாலாவும் போஸ்ட்மாஸ்டரும் வினோதினியும் என்னைப் பலகாலம் அலைக்கழித்ததுண்டு என்றபோதும் என் நெஞ்சுக்கு நெருக்கமாக நான் அடிக்கடி உணர்ந்து இப்போதும் திளைப்பவை..கீதாஞ்சலியின் பல வரிகளே.

குறிப்பாக..

’’நான் பாட நினைத்த பாடல் இன்னமும் பாடப்படாமலேயே இருக்கிறது.
சுருதியை மீட்டுவதிலும்....கலைப்பதிலுமே என் காலம் கழிகிறது
பாடலின் அலைவரிசை கையில் சிக்கவில்லை..
சொற்கோவையும்கூடச் சரிவர இயையவில்லை.....

பாடியே ஆக வேண்டுமென்ற தாகம் மட்டும் நெஞ்சினுள்..’’

என்னும் வரிகளில் வெளிப்படும் தாகூரின் எளிமை..அடக்கம்...

படைப்பின் உச்சம் தொடவேண்டுமென்று--இன்னும் இன்னும் என எழும் தாகம்...

இவையனைத்தும் ஒரு வேதம் போல என்னை ஆட்கொண்டு என்றும் இயக்கி வருபவை;

எழுதியதன் போதாமையை வாசிப்பின் அரைகுறைத்தனத்தைச் சாஸ்வதமாக அறிவுறுத்தியபடி...இன்னும் செம்மைப்பட வேண்டும் என எனக்குப் போதித்துக் கொண்டே இருப்பவை..

‘’சூரியன் மறைந்து விட்டதே என்று அழாதே 

நிலவானது உன் வானிலும் ஒளிரும்

நிலவும் மறைந்து விட்டதே என்று வருந்தாதே

அங்கே

நட்சத்திரங்களாவது கண்சிமிட்டிக் கொண்டிருக்கும்’’

என்னும் தாகூரின் சொற்கள்,தன்னம்பிக்கைப்பாடத்தை எனக்குப் புகட்டியபடி இன்றுவரை என்னுடன் கை விளக்காய்த் துணை வந்து கொண்டிருப்பவை.

தாகூர் ஒரு பாற்கடல்.

அந்தப் பாற்கடலின் தெறிப்புக்கள்  பெரும்பாலான இலக்கிய ஆர்வலர்களின் படைப்புக்களில் மட்டுமன்றி, வாழ்வின் தருணங்களிலும் உள்ளீடாக ஒளிர்ந்து கொண்டே இருக்கும்.

என் தருணங்களும் அது போன்றவையே!

ஒரு பட்டியல்

என் குட்டி நூலகத்துக்குள்(இது அல்ல..) நுழையும் தருணங்களிலெல்லாம் மலைப்புத் தட்டுகிறது...
ஏக்கம் மேலெழுந்து நெஞ்சைக் கவ்வுகிறது...
இவற்றையெல்லாம் என்று படித்து முடிப்போம் என நினைப்பதற்குள் மனதில் புதிய பட்டியல் தயாராகப் புதிய வரவுகள் வந்து சேர்ந்து விடுகின்றன.

ஜெயமோகனின் ’டார்த்தீனியம்’

(தமிழ்மணம் நட்சத்திரப் பதிவு )

யதார்த்தச் சித்தரிப்பும், அதீதக் கற்பனையின் அழகியல் புனைவுமாய் மாறி மாறிச் சஞ்சாரம் செய்யும் குறிப்பிடத்தக்க ஒரு குறு நாவல், ஜெயமோகனின் ‘டார்த்தீனியம்’.

வாசிப்பின் நாள்...

வாசிப்பின் நாளாகிய இன்று ...தற்செயலாக - முதன்முதலில் படிக்க வாய்த்த அருமையான ஆக்கம்...,.
’புத்தகம் பேசுது’,அக்.2010 இதழில் வெளிவந்துள்ள எழுத்தாளர் திரு எஸ்.ராமகிருஷ்ணனின் ‘’புத்தகம் படிப்பது எப்படி?’’என்ற அருமையான கட்டுரை.

பயணத் துணையாய்ச் சில மின்னல்கள்...

’’மனிதனுக்கு ஆனந்தத்தை நேரடியாக அனுபவிப்பதைவிட முன்னம் அனுபவித்ததை மீண்டும் நினைத்துப் பார்ப்பது இன்னும் ருசிகரமாக இருக்கிறது’’
என்று ‘அமிர்தம்’ நாவலில் தி.ஜானகிராமன் குறிப்பிடுவது போலப் பழைய கணங்களை,அவை தந்த படிப்பினைகளை - இனிமைகளை - ரசனைகளை-பரவசத்தை -குறிப்பிட்ட அந்த நேரத்தில் கிளர்ந்த  மன அசைவுகளை அசை போடுவது ஓர் ஆனந்தம்தான்.

இலக்கியத்தில் உட்கலந்து போவதிலுள்ள ஒரு நன்மை அல்லது விசித்திரம் என்னவென்றால்,வாழ்வின் எந்தத் தருணத்திலும் - அது மிக மிக நெருக்கடியானதாக இருக்கும்போதும் கூட - நம்மை அறியாமலே அந்த இலக்கிய வரிகள் நம் மூளைக்குள் மின்னலடிப்பதுதான்.
சில வேளைகளில் வாய்தவறி அவை வெளிப்படவும் செய்யும்போது பிறரால் நகைப்பிற்காளாகும் நிலை கூட நேர்வதுண்டு.
ஆனாலும் பழகிய வாய்க்கும்,யோசிக்கும் மனதிற்கும் பூட்டுப் போட முடிவதில்லை.
துணையே இல்லாத வேளைகளில் அதுவே அருந்துணையாகவும் கூட ஆகி விடுவதுண்டு.


என் பயணத்தில் துணை வந்த சில இலக்கிய (நவீன சமகால இலக்கியம் உட்பட) வரிகள் இப் பதிவில்....

‘’தீதும் நன்றும் பிறர் தர வாரா’’ -புறநானூறு.


‘’எத் திசைச் செலினும் அத் திசைச் சோறே’’-புறநானூறு


‘’நாம் ஆர்க்கும் குடியல்லோம் நமனை அஞ்சோம்’’-அப்பர்


‘’போய பிழையும் புகுதருவான் நின்றனவும் தீயினில் தூசாகும்’’-ஆண்டாள்

’’வாளால் அறுத்துச் சுடினும் மருத்துவன்பால்
  மாளாத காதல் நோயாளன் போல..’’-குலசேகர ஆழ்வார்


‘’யாரொடும் பகை கொள்ளலன் என்றபின் போர் ஒடுங்கும் புகழ் ஒடுங்காது’’-கம்பன்

’’ஆழும் நெஞ்சகத்து ஆசை இன்றுள்ளதேல்
  அதனுடைப் பொருள் நாளை விளைந்திடும்’’-பாரதி


‘’செங்கதிர் மாணிக்கத்துச் செழும்பழம் முழுகும் மாலை’’ -பாரதிதாசன்

‘’சூரியன் மறைந்து விட்டதே என்று அழாதே..
  நிலவானது உன் வாழ்விலும் ஒளிரும்..
 நிலவும் மறைந்து விடுமே என்று கலங்காதே
 அங்கே..
  நட்சத்திரங்களாவது மின்னிக் கொண்டிருக்கும்’’ -தாகூர்(மொழிபெயர்ப்பு)

’’சிறைகள் பூட்டப்படுவதற்கு மட்டுமல்ல;அவை திறக்கப்படவும்   வேண்டும்.  
இல்லையென்றால் அவை தகர்க்கப்படும் - ஜெயகாந்தன்

‘’கொஞ்சமாகத் தெரிந்து கொண்டிருக்கும்போது தெரிந்து கொண்டுவிட்டோம் என்றும்,அதிகமாகத் தெரிந்து கொள்ள முற்படும்போது தெரிந்து கொள்ளவில்லை என்ற எண்ணமும் ஏற்படுகிறது.
ஒரு கதவு திறக்கும்போது திறக்காத பல கதவுகள் தெரியும் விசித்திரக்கோட்டை இது.அவற்றையும் திறக்கும்போது மேலும் பல கதவுகள் மூடிக் கிடப்பதைப் பார்க்கிறோம்.அப்படியானால் இதற்கு முடிவு என்ன.
திறப்பதே திறக்காத கதவுகளைப் பார்க்கத்தானா?’’
                                                       -’ஜெ.ஜெ.சில குறிப்புக்களில் சுந்தரராமசாமி

‘’நாலு நாட்களுக்கு ஒரு முறை ஸ்டவ் திரியை இழுத்துவிட வேண்டும்;மண்ணெண்ணெய் கிடைக்கும்போது வாங்க வேண்டும்;மழைக்காலத்தின் கவலை அரிசி;...மாங்காய்க் காலத்தில் ஊறுகாய்;வெயில் காலத்தில் அப்பளம்;பழங்கள் வரும் காலத்தை ஒட்டி ஷர்பத்,ஜூஸ்,ஜாம்......
மண்டையெல்லாம் பூச்சி,ஊறுகாய்,சுண்ணாம்பு என்று அடைத்திருக்காவிட்டால்...
மூளையின் இழுப்பறைகளை இவற்றை எல்லாம் போட்டு அடைத்திருக்காவிட்டால்...
ஒரு வேளை நீங்கள் அந்த ஆப்பிள் விழுவதைப் பார்த்திருக்கலாம்.
தண்ணீர் கெட்டிலின் மூக்கு நுனி ஆவியைப் பார்த்திருக்கலாம்.
புதுக் கண்டங்களைக் கண்டுபிடித்திருக்கலாம்.
கைலாச பர்வதத்தில் அமர்ந்து காவியம் எழுதியிருக்கலாம்.
குகைகளுக்குள் ஓவியம் தீட்டி இருக்கலாம்.
.....போர்கள்,சிறைகள்,தூக்குமரங்கள்,ரசாயனயுத்தங்கள் இல்லாத உலகத்தை உண்டாக்கி இருக்கலாம்.
நீங்கள் எங்கே போய்விட்டீர்கள்....
சரியான அளவில் எல்லாம் இடப்பட்ட சமையலில்...
காதிலும்,கழுத்திலும்,நுதலிலும் உறுத்திய நகையில்
பலம் என்று எப்படி நினைத்துக் கொண்டீர்கள்.
முங்குங்கள் இன்னும் ஆழமாக.
அடியை எட்டியதும் உலகளந்த நீரைத் தொடுவீர்கள்.
சுற்றியுள்ள உலகுடன் தொடர்பு கொள்வீர்கள்.

உங்கள் யோனியும்,ஸ்தனங்களும்,கருப்பையும் கழன்று விழும்.
சமையல் மணம் தூரப் போய்விடும்.

பால் தன்மை அற்ற நீங்கள்...

அதில் சிக்காத நீங்கள்,

அதில் குறுகாத நீங்கள்,

அதனினின்றும் விடுபட்ட நீங்கள்

அதைத் தொடுங்கள்.
தொட்டு எழுங்கள்
அதுதான் பலம் ; அதனின்றுதான் அதிகாரம்’’                                  
-வீட்டின் மூலையில் ஒரு  சமையலறை 
நெடுங்கதையில்  ’அம்பை’

‘’வாழ்கையில் பாசம்,தியாகம்,உறவுகள் என்பதற்கெல்லாம் என்ன பொருள்?
 அதை நம்பி வாழும் வாழ்க்கை முழுமை கொண்டதாகுமா?
 ஆகாது என்றே நம் மரபு நமக்குச் சொல்லியுள்ளது.
 உறவுகள் மாயை என்றும்,அதில் ஈடுபடுகையிலேயே அது மாயை என்ற உணர்வு தேவை என்றும் அது மீள மீளக் கூறுகிறது.
அதற்கு அப்பால் செல்லும் தேடலும்,பிடிப்பும் மனிதனுக்குத் தேவை.
உறவுகளைப் பற்றுதல் போலவே விடுதலும் முக்கியமானது என்று நம் மரபு ஆணை இடுகிறது.
விடாதவனுக்கு வீடுபேறு இல்லை என்று அது சொல்கிறது.
ஒற்றை இலக்கையே வாழ்வின் சாரமாகக் கொண்டு உழைக்கும் மனிதர்கள் அந்த இலக்கு எய்தப்பட்டு ‘உரிய வெற்றிக் கொண்டாட்டம்’முடிந்ததும் ஆழமான வெறுமையைச் சென்றடைகிறார்கள்.
அது லௌகீகமான இலக்காக இருக்கும்போது வெறுமை மேலும் மேலும் பெரிதாகிறது.
இது ஒரு முக்கியமான மானுட அவலம்.  - ஜெயமோகன்(ஒரு கட்டுரையில்)

இத்தனையும் சொல்லிக் குறள் சொல்லாமலா?

‘’யாதெனின் யாதெனின் நீங்கியான் நோதல்
அதனின் அதனின் இலன்’’


.

படித்ததில் ரசித்தது.........

''சிறகிலிருந்து பிரிந்த இறகு ஒன்று
காற்றின் தீராத பக்கங்களில்
ஒரு பறவையின் வாழ்வை
எழுதிச் செல்கிறது''
-பிரமிள்

''அள்ளிக் கைப்பள்ளத்தில் தேக்கிய நீர்
நதிக்கு அன்னியமாச்சு
ஆகாயம் அலைபுரளும் அதில்
கைநீரைக் கவிழ்த்தேன்
போகும் நீரில்
எது என் நீர்''
-சுகுமாரன்

''தினசரி வழக்கமாகிவிட்டது
தபால் பெட்டியைத் திறந்து
பார்த்துவிட்டு
வீட்டுக்குள் நுழைவது
இரண்டு நாட்களாகவே எந்தக் கடிதமும் இல்லாத
ஏமாற்றம்
இன்று எப்படியோ
என்று பார்க்கையில்
அசைவற்று இருந்தது
ஒரு சின்னஞ்சிறு இறகு மட்டும்
எந்தப் பறவை எழுதியிருக்கும் இந்தக் கடிதத்தை''
-வண்ணதாசன்

''செயலின் உச்ச கட்டம் செயலின்மை; பேச்சின் உச்ச கட்டம் மௌனம்; வில் வித்தையின் உச்ச கட்டம் வில்லை எய்யாமல் இருப்பதுதான்''-ஒரு 'ஜென்'கதையிலிருந்து...

''கலைஞனின் திட்டங்களை மீறிப் படைப்பு அவனை அழைத்துக் கொண்டு போகும் இடம்தான் படைப்பின் உச்சம்''
-ஓவியர் மணியம் செல்வன்

''மொழியைப் படைப்பு மொழியாக மாற்றுவதற்கு மொழியை மீட்டியபடியே இருக்க வேண்டும். பல்வேறு விதமாக மொழியைச் சுருதி கூட்ட வேண்டும். ஒரு தருணத்தில் அக மனதின் சுருதியும் , மொழியின் சுருதியும் ஒன்றாகின்றன.
அகமனதின் அலைவரிசைக்கும், மொழியின் அலைவரிசைக்கும் இடையே இசைவு ஏற்பட்டால்தான் படைப்பு உருவாக முடியும்''
-ஜெயமோகன்