துன்ப நினைவுகளும் சோர்வும் பயமுமெல்லாம்,
அன்பில் அழியுமடீ! அன்புக் கழிவில்லை காண்
-பாரதி

16.3.21

முகமூடி-சிறுகதை

 சொல்வனம் 242 இணைய இதழில் என் சிறுகதை.

                                                     முகமூடி


சரிவான ஆஸ்பெஸ்டாஸ் கூரை வேய்ந்திருந்த ஷெட் போன்ற ஒரு சின்னக் கட்டிடம். அதன் நுழைவுப்பகுதி, தகரக் கதவொன்றால் மூடப்பட்டிருக்க, தடுப்புக் கம்பிகள் இல்லாமல், ஒரு பெரிய பொந்தளவுக்கு மட்டுமே திறந்திருந்த ஜன்னலுக்குள் முடிந்தவரை தலையை நுழைத்துவிட எழுபது வயதை நெருங்கிக்கொண்டிருந்த ஒரு மனிதரும், கிட்டத்தட்ட அவரது மகன் வயது மதிப்பிடக்கூடிய நடுத்தர வயதுக்காரர் ஒருவரும் இரண்டு பக்கங்களிலிருந்தும் போராடிக் கொண்டிருந்தார்கள்.

அடர்ந்த வெண்பனி, திரையாய்ப் போர்த்தியிருந்த இமயத் தொடர் இடுக்குகளின் வழியே செவ்வொளியைக் கசிய விட்டபடி வெளியேற முயன்றுகொண்டிருந்த சூரியனைச் சிறைபிடிப்பதில் மும்முரமாக இருந்த நான், அக்காவின் குரலால் கவனம் கலைந்தேன்.

‘’இதுக்குத்தான் அம்மு உன்னோட வரணும்னாலே நான் ஆயிரம் தரம் யோசிப்பேன். வந்த வேலையை விட்டுட்டுப் பைத்தியக்காரி மாதிரி மரம், மட்டை, மலை, மனுஷன்னு பார்க்கிறதையெல்லாம் படம் எடுக்கப் போயிடுவே. அப்புறம் பிடிக்கவே முடியாது உன்னை.’’

‘’கூல் டவுன் அக்கா..! வந்த வேலை… அது பாட்டுக்கு அது ஒரு பக்கம்! அதுக்காக இவ்வளவு தூரம் வந்திட்டு இப்படி அபூர்வமான ஒரு நேரத்தைத் தவற விட்டுட முடியுமா? உன் கவலை, டென்ஷன் எல்லாத்தையும் கொஞ்சம் மூட்டை கட்டி வச்சிட்டு நீயும்தான் இந்தக் காட்சியைக் கொஞ்சம் பாரேன். சூரியனும் பனியும் ஒண்ணோட ஒண்ணு போட்டி போட்டுக்கிட்டிருக்கிற அபூர்வமான ஒரு சூரிய உதயத்தை வாழ்க்கையிலே இனிமே எப்ப பார்க்கக் கிடைக்கப் போகுதோ நமக்கு?’’

‘’என் கண்ணிலேயும் அது பட்டுக்கிட்டுதான் இருக்கு அம்மு. ஆனா ஒண்ணு மட்டும் சொல்றேன் கேட்டுக்கோ. இயற்கையிலே இருக்கிற இந்த அழகை…, நமக்கு விடை தெரியாம இதிலே மறைஞ்சிருக்கிற எத்தனையோ புதிர்களை எவ்வளவுதான் ஹைடெக்கா இருந்தாலும் – உன்னோட காமரா வழியா கொண்டு வந்திட முடியும்னு நினைக்கிறியா நீ?’’

பெரும்பாலான நேரங்களில் ஒரு நடைமுறைவாதியாக மட்டுமே இருந்து வரும் அக்காவிடமிருந்து இந்த மாதிரி வார்த்தைகள் அதிகம் வருவதில்லை என்பதால் நான் சற்றுநேரம் அசையாமல் அவளையே பார்த்துக்கொண்டிருந்தேன்.

‘’என்ன அப்படிப் பார்க்கிறே? உன்னோட சேர்ந்து சேர்ந்து நானும் பைத்தியமாயிட்டேன்னா? ஆரியக் கூத்தாடினாலும் காரியம் கையை விட்டுப் போயிடக்கூடாது. அம்மு, அந்த மானேஜர் ’பையா’ இருக்காரே-.. அவர் பேரென்ன பிரதீப்பா, பிரதாப்பா? இப்பதான் இடது பக்கமா எங்கேயோ போனதைப் பார்த்தேன். அவரோட தொத்திக்கிட்டே இன்னும் நாலு பேரும் கூடப் போறாங்க. நாமளும் முந்திக்கிட்டாகணும். அம்மு..! என் கண்ணு இல்லே? அந்தப் பக்கம் கொஞ்சம் போய்த்தான் பாரேன். ஒருவேளை இப்ப அவர் திரும்பிக்கூட வந்துக்கிட்டிருப்பாரா இருக்கும்’’

‘’ஏங்க்கா இப்படி அலட்டிக்கறே? அதுதான் உன்னோட செல்லப் பிள்ளை – அந்த ’முகமூடி’ கிட்டே குசுகுசுன்னு இந்தியிலே பேசி பக்காவா ஏதோ ஏற்பாடு பண்ணி வச்சிருக்கே போல இருக்கே.”

‘’பாவம் அம்மு..! அவனைப்போய் ஏன் இப்படிக் கரிச்சுக் கொட்டறே? இந்த இடத்தைப் பொருத்தவரைக்கும் அவன் ஒரு வாட்ச்மேன் மட்டும்தான். அந்த அளவிலே அவனுக்கு என்ன தெரியுதோ அதை வச்சு நமக்கு அப்பப்ப ஏதோ ஐடியா கொடுத்துக்கிட்டிருக்கான், நாமதானே அதை கேரிஅவுட் பண்ணணும்? இதோ பாரு அம்மு, நேத்து மத்தியானம் இங்கே வந்ததிலே இருந்து ரெண்டு மூணு தரம் அந்த மேனேஜரோட என் ஓட்டை இந்திய வச்சு நானும் பேசிப் பார்த்துட்டேன். நீயும்தான் ஒரு தரம் உன்னோட முகத்தைக் காட்டி இங்கிலீஷ்லே ட்ரை பண்ணிப் பாரேன். அந்த இடம் ரொம்ப மேடா இருக்கு, இந்த முழங்கால் வலியோட ஏறி ரிஸ்க் எடுக்க வேண்டாம்னு பார்க்கறேன். இல்லேன்னா நானே..’’

‘’நீ வேற அப்படியெல்லாம் விழுந்து புரண்டு சாகசம் பண்ணி வச்சுடாதேக்கா. பேசாம சூரியனைப் பார்த்தோமா, குளிர் காய்ஞ்சோமான்னு இங்கேயே உக்காந்திரு. நான் போய் என்ன ஏதுன்னு விசாரிக்கிறேன்’’ என்று அவளைத் தடுத்துவிட்டு இடதுபுற ஏற்றத்தில் பாதம் பதித்து மெள்ள ஏறிப்போனேன்.

மலை சார்ந்த சிற்றூரான ’ஃபட்டா’வின் ஒதுக்குப்புறத்தில் – ஒடுக்கமான சாலைகளுக்கும் மலைத்தொடர்களுக்கும் இடையே இருந்த அகலமான ஒரு நிலப்பரப்பில் அமைந்திருந்ததது கேதார்நாத் பயணத்துக்கான அந்த ஹெலிகாப்டர் நிலையம். பத்து நிமிடத்துக்கொரு தரம் அங்கும் இங்குமாய்ப் பறந்து கொண்டே இருக்கும் ஹெலிகாப்டர்களுக்கான ஹெலிபேட் ஓடுபாதைகள் இடதும் வலதுமாய் அமைந்திருக்க, இடையிலிருந்த டிக்கெட் ஷெட்டுக்கு முன்னால் போடப்பட்டிருந்த சோஃபா வடிவநாற்காலிகளில் நாங்கள் உட்கார்ந்திருந்தோம்.

பயணிகள் காத்திருக்கும் ஹாலும் அதை ஒட்டியே இருந்தாலும் டிக்கெட் ஷெட்டின் மீது பதிந்திருந்த எங்கள் பார்வை நொடிப்பொழுதும் அதை விட்டு விலகிவிடக்கூடாது என்றே அந்த இடத்தைத் தேர்வு செய்திருந்தோம்.

ஏதோ யோசனையில் கிட்டத்தட்ட இடதுபுற ஹெலிபேட் அருகே வரை ஏறிவிட்ட நான், சட்டென்று சறுக்கி விழப்பார்க்க, என்னைத் தாங்கிப் பிடித்துத் தூக்கிய கரம்…, அது மானேஜர் பிரதாப்பேதான்.

‘’சாவ்தான் பஹன்ஜி, சாவ்தான், டேக் கேர்’’

என்று இந்தியிலும் ஆங்கிலத்திலுமாய் அவர் சொல்லிக்கொண்டே போக – வாய்த்த சமயத்தை நழுவவிடாமல் நேற்றிலிருந்து காத்திருக்கும் மூத்த குடிமக்களாகிய எங்களுக்கு டிக்கெட்டில் முன்னுரிமை வழங்க வேண்டுமென்ற என் கோரிக்கையை சுருக்கமான நயமான ஆங்கிலத்தில் அவர் காதுக்குள் ஓதினேன்.

‘’சிந்தா மத்..பஹன் ஜி !.. வில் டேக் கேர். ஆராம் ஸே பைடியே,’’ என்று சொல்லிக்கொண்டே விரைவான காலடிகளில் ஷெட்டை நோக்கி நடந்தார் அவர்.

அக்காவைக் கேலி செய்துவிட்டு நானே சறுக்கிவிட்ட அந்தக்காட்சி எவர் கண்ணிலேனும் பட்டிருக்கக்கூடுமோ என்ற மெல்லிய கூச்சத்துடன் திரும்பிப் பார்த்தேன். அக்கா உட்பட நாற்காலிகளில் உட்கார்ந்திருந்த அத்தனை பேர் கண்களும் ஒரு இடத்தில் மட்டுமே நிலைகுத்தி இருந்தன. தான் அணிந்திருந்த முக மூடியைத் தற்காலிகமாகக் கொஞ்சம் ஒதுக்கி வைத்துவிட்டுப் பீடி பிடித்துக்கொண்டிருந்த ‘முகமூடி’, அந்த பீடித்துண்டைத் தூக்கிப் போட்டுவிட்டு அக்காவை நெருங்கி வந்துகொண்டிருந்தான்.

………………………………………

நேற்று மதியம் ஃபட்டாவில் வந்து இறங்கியதுமே கண்ணில் பட்டவன் இந்த ’முகமூடி’தான். சுற்றுவட்டாரத்திலிருந்த அத்தனை ஹெலிகாப்டர் நிலையங்களையும் அலசிப்பார்த்து அத்தனையும் கைவிரித்துவிட்ட பிறகு, கடைசிப்புகலாக – ஒரு இரண்டாம் சுற்றாக இங்கே வந்து நாங்கள் இறங்கியபோது, ‘புக்கிங் க்ளோஸ்ட்’ என்று சாக் கட்டியால் எழுதப்பட்ட அறிவிப்புப்பலகை ஒன்றைப் பெருத்த ஓசையோடு அடைக்கப்பட்டிருந்த கதவுக்கு வெளியே நிறுத்தி வைத்துக்கொண்டிருந்தான் அந்த ’முகமூடி’. சுட்டுப்போட்டாலும் இந்தியே வராத என்னைப்போல் இல்லாமல், தன் கணவரின் பணி மாற்றத்தின்போது பல வட நாட்டு ஊர்களோடும் மொழிகளோடும் பரிச்சயம் கொண்டிருந்ததால் அவனருகே சென்று ஏதோ விசாரித்துக்கொண்டிருந்தாள் அக்கா. நான் சற்றுத் தள்ளியே நின்று கொண்டிருந்தேன்.

‘’ரெண்டு மணியோட இன்னிக்கு புக்கிங் முடிஞ்சு போச்சாம். இன்னும் ரெண்டு மூணு நாளைக்கு புக்கிங் கிடைக்கறது கஷ்டம்தான், அதுக்கப்புறம் ஏதாவது ஒரு நாளிலே அமைஞ்சாதான் உண்டுங்கிறான்’’

‘’இதுக்குத்தான்..’’என்று ஏதோ சொல்ல வாயெடுத்துவிட்டு என்னைக் கட்டுப்படுத்திக்கொண்டு விட்ட நான்,

‘’அக்கா! நம்ம ரெண்டு பேரும் எல்லாத்துக்கும் மனசைத் தயாரா வச்சுக்குவோம்னு முதல்லியே முடிவு பண்ணிட்டுத்தானே கெளம்பி வந்திருக்கோம்..? அவசரப்படாம பொறுமையா இரு. என்ன ஏதுன்னு மெள்ள விசாரிப்போம். காலையிலே எட்டு மணிக்கு வழியிலே ஏதோ சாப்பிட்டது. இப்ப மூணாகப்போகுது. நீ சுகர் பேஷண்ட் வேற, பசி தாங்க மாட்டே. கொஞ்சம் காருக்குள்ளேயே உக்காரு. சாப்பிட ஏதாவது கிடைக்குமா பார்க்கிறேன்’’ என்று அவளை அமர்த்திவிட்டு காரோட்டி வந்த விஜயை அழைத்து சாப்பாட்டு வசதி பற்றி விசாரித்து வர அனுப்பினேன்.

அக்காவின் முகத்தில் களைப்போடு கவலையும் அப்பிக்கிடந்தது.

‘’தப்புப் பண்ணிட்டோமோ அம்மு’’ என்றாள்.

‘’அக்கா, முதல்லே சாப்பிட்டு முடிப்போமே. அது வரைக்கும் வேறெதையும் இப்ப நினைக்க வேண்டாம், சரியா’’

உணவு விடுதியைத் தேடிக்கொண்டு போன விஜய், தானும் அந்த ’முகமூடி’ மனிதனையே கூட்டிக்கொண்டு திரும்பி வந்தான். இங்கே அவன்தான் ’ஆல் இன் ஆல்’ போலிருக்கிறது என்று நினைத்துக்கொண்டேன். அக்கா அளவுக்கு அவன்மீது எனக்கு நம்பிக்கை ஏற்பட்டிருக்கவில்லை என்பதோடு இனம் விளங்காத ஏதோ காரணத்தால் அவன்மீது ஒரு வகையான ஒவ்வாமையும் கொண்டிருந்தேன் நான். ஜன நெரிசல் அதிகமில்லாமல், தூய்மையான பனிக்காற்று மட்டுமே பரவியிருந்த அந்த இடத்தில் ஒரு பெரிய கைக்குட்டையால் அவன் தன் வாயையும் மூக்கையும் இறுகக் கட்டிக்கொண்டிருந்தது (அதுவும் கொரோனாவுக்கு முற்பட்ட ஒரு காலகட்டத்தில்) எனக்குப் புரியாத வினோதமாகவே இருந்தது. ஏனோ ஒரு மர்ம மனிதன் போலவே அவன் எனக்குத் தோன்றிக்கொண்டிருந்தான்.

………………………………………

கங்கைக் கரையை ஒட்டிய ஆசிரமம் ஒன்றில் நடக்கும் இரண்டு வார தியானப் பயிற்சி முகாமுக்காக ரிஷிகேசம் செல்வதென்று முடிவெடுத்து, அக்காவும் நானும் அதற்கான முன்பதிவும் செய்துகொண்டிருந்தபோது எங்கள் பயணத் திட்டத்தில் கடைசிப் பின்னொட்டாகக் சேர்க்கப்பட்டதே இந்த கேதார்நாத். இட ஏற்பாட்டிலிருந்து சகலமும் உறுதிப்படுத்தப்பட்டு விட்ட நிலையில் விமான டிக்கெட்டுக்காகக் கணினியைத் திறந்தபோது அக்கா அந்த ஆசையை முன் வைத்தாள்.

‘’அம்மு, திடீர்னு இப்படி சொல்றேனேன்னு வள்ளுன்னு விழாதே. எனக்கொண்ணு தோணுது. நம்ம கேம்ப் முடிஞ்சு சாமானை அங்கேயே வச்சிட்டு கேதார்நாத் போயிட்டு வந்திடலாமா? ஆசிரமத்தைப் பார்த்துக்கற ஆச்சி உனக்குத் தெரிஞ்சவங்கதானே? ஒரு மூணு நாள் கூடுதலா தங்க ரூம் தர மாட்டாங்களா..? கேதார் போக ஹெலி டிக்கெட், கார் ஏற்பாடு எல்லாம் அவங்களையே கேட்டுப்பார்த்தா என்ன?’’

ஆச்சியோடு பேசியபோது, ’’வேறெதிலேயும் சிக்கலில்லைம்மா. ஆனா ஹெலிகாப்டர் டிக்கெட் மட்டும் மூணு நாலு மாசம் முன்னாடியே ஆன்லைன்லே புக் ஆயிடுது. ஒரு ஆளுக்குப் போகவர ரெண்டாயிரத்து ஐநூறுன்னு கவர்ன்மெண்ட் வச்சிருக்கிற ஹெலிகாப்டர் டிக்கெட்டை எட்டாயிரம், ஒம்பதாயிரம்னு எனக்குத் தெரிஞ்ச ஏஜண்ட் ஒருத்தர் ப்ளாக்கிலே வாங்கித் தராரு. ஆனா… அப்படிப்போக உங்களுக்குப் பிடிக்காதுன்னு எனக்கு நல்லாத் தெரியும். பேசாம சாமி மேல பாரத்தப் போட்டுட்டு எதுக்கும் மூணுநாள் கூட இருக்கிற மாதிரியே வாங்க. ட்ரை பண்ணிப் பார்த்திடுவோம்’’ என்றார் ஆச்சி.

ஆனால் அது அத்தனை சுலபமில்லை என்பது முகாமுக்கு வந்து தியானத்தோடு கூடவே தினமும் இதையும் முயற்சி செய்து பார்த்த பிறகே புரிந்தது.

’’என்னோட வார்த்தையை நம்பி சந்தோஷமாக் கிளம்பிப் போங்கம்மா. நீங்க ரெண்டு பேருமே சீனியர் சிடிஸன்ஸ். கட்டாயம் உங்க முகத்தைப் பார்த்தே டிக்கெட் கொடுத்திடுவாங்க. தைரியமாப் போங்க.. நீங்க வேணும்னா பாருங்களேன், கட்டாயம் தரிசனம் பண்ணிட்டுத்தான் வருவீங்க’’ என்று உறுதி சொல்லி, ஹெலிகாப்டர் தளம் இருக்கும் ஊர் வரை சென்று வர வாகனமும் தந்து வழியனுப்பி வைத்த ஆச்சியின் வார்த்தைகளை மட்டுமே பிடித்துக்கொண்டு இப்படி நடு மத்தியான வேளையில் மலைகளுக்கு நடுவே வந்து நின்று கொண்டிருந்தோம் நாங்கள்.

பேச்சு வார்த்தையை ஒரு மாதிரி முடித்துக்கொண்டு என் பக்கத்தில் வந்தாள் அக்கா.

‘’அம்மு, நாம சீனியர் சிடிஸன்ஸ்ங்கிறதாலே ஆச்சி சொல்றதையேதான் அவனும் சொல்றான். ஆனா..கொஞ்சம் பொறுமையா வெயிட் பண்ணச் சொல்றான். ஹெலிபேட் பக்கத்திலே இருக்கு பார்த்தியா ஹோட்டல் சன்ரைஸ், அதிலேயே நாம சாப்பிட்டுக்கலாம். ராத்திரி தங்கவும் அங்கேயே ரூம் ஏற்பாடு பண்ணித் தரேன்னு சொல்றான். நாளைக்குக் காலையிலே இருந்து ட்ரை பண்ணினா நிச்சயம் மத்தியானத்துக்கு மேலேயாவது கட்டாயம் டிக்கெட் கிடைக்க சான்ஸ் இருக்கும்ங்கிறான்.’’

எனக்கென்னவோ அந்த வார்த்தைகளில் நம்பிக்கையில்லை.

’’நீ இப்படித்தாங்கா எல்லாரையுமே சட்சட்டுன்னு உடனே நம்பிடறே, அவன் மூஞ்சியும் முகமூடியும்…! பார்த்தாலே பிள்ளை பிடிக்கிறவன் மாதிரி’’

விஜய்க்கும் ’முகமூடி’க்கும் தமிழ் தெரியாதென்ற நம்பிக்கையில் அக்காவிடம் கத்தினேன்.

‘’நம்ம கிட்டேயிருந்து பணத்தைக் கறந்து ஹோட்டல்காரன் கிட்டே கமிஷன் அடிக்கத்தான் அவன் இப்படி வேலை பண்றான். நீயே யோசிச்சுப்பாரு, நாம வரும்போது மூணுநாள் புக்கிங் இல்லேன்னு போர்ட் வச்சவனே அவன்தானே?’’

’’அம்மு எதுக்கும் ஒரு சான்ஸ் எடுத்துத்தான் பார்ப்போமே? எப்படியும் நம்ம கைவசம் இன்னும் ரெண்டு நாள் முழுசா இருக்கு. நாளைக்கு மதியம் வரை பார்ப்போம். முடியலியா., .நாளைக்கு மறுநாள் ரிஷிகேஷ் திரும்பிடுவோம்’’

………………………………………

வெளிப்படையாக ஒத்துக்கொள்ள மனமில்லையென்றாலும் மலைப்பாங்கான அந்தச் சின்ன இடத்தில் ஹெலிபேடை ஒட்டியிருந்த அந்த அறை என்னவோ எளிமையான வசதிகளோடு நன்றாகவே இருந்தது. எண்ணெயில்லாத சப்பாத்தி, பன்னீர்,பருப்புக்கூட்டு,ஜீரக சாதம் என்று இரண்டாம் தளத்தில் இருந்த எங்கள் அறைக்கு விதம்விதமான சாப்பாட்டு வகைகளோடு கொதிக்கக்கொதிக்க ஃப்ளாஸ்கில் வெந்நீரையும் தன் குழந்தைகள் மூலம் அனுப்பிக்கொண்டே இருந்தார் கீழ்த்தளத்தில் இருந்த ஹோட்டல்காரர். பத்து வயதுக்கு உட்பட்ட அந்தப் பொடிசுகளிடம் அக்கா தன் மொழிப்புலமையைக்காட்டிக்கொண்டிருக்க, நான் அறையை ஒட்டிய வராந்தாவில் போய் நின்றபடி கண்ணெதிரே தெரியும் மலைகளை வெறித்துக்கொண்டிருந்தேன்.

வெள்ளியை உருக்கி ஊற்றி அந்த நிமிடம்தான் வார்த்தெடுத்த பூரண கலசங்களைப் போலப் பொலிந்து கொண்டிருந்த சிகரங்கள், அவற்றினூடே குறுக்கும் நெடுக்குமாய்ப் பறந்து கொண்டிருந்த இயந்திரப்பறவைகளாய் ஹெலிகாப்டர்கள். இவற்றில் ஏதோ ஒன்றில் ஏறி…, எந்தச் சிகரத்தின் பின்னாலேயோ ஒளிந்திருக்கும் அந்த கங்காதரனைப் பார்க்கமுடியப் போகிறதா எங்களுக்கு?

அறிமுகமில்லாத புது இடம், விறைக்கும் குளிர் என்று எல்லாவற்றையும் ஒரு வழியாக சமாளித்து விட்டுக் கண் செருகும் நேரம், யாரோ கதவு தட்டுவதைப் போலிருக்க அக்கா போய்ப் பேசி விட்டு வந்து படுத்துக் கொண்டாள்.

‘’யாரு..? அந்த முகமூடிதானே? அக்கா, இப்போ நம்ம ரெண்டு பேரும்தான் ஒருத்தருக்கொருத்தர் துணை. எதுன்னாலும் என் கிட்டே மறைக்காம சொல்லு. உன் கிட்டே ஏதாவது பணம் கிணம் கேட்டானா அவன்? இப்படி எவன் கிட்டேயோ கொடுத்து ஏமாறணும்னா பேசாம ப்ளாக்கிலேயே எட்டாயிரமோ ஒம்பதாயிரமோ டிக்கெட்டை வாங்கித் தொலைச்சிருக்கலாமே’’

‘’மனம் போன போக்கிலே நீயா ஏதாவது முடிவு பண்ணிக்காதே அம்மு. உன் கிட்ட எப்பவுமே உள்ள குணம் அதுதான். சில மனுஷங்களைப் பத்தி எடுத்த எடுப்பிலேயே இவங்க இப்படித்தான்னு ஏதாவது தீர்மானம் பண்ணிடுவே. இதோ பாரு.., சொல்லப்போனா அவன் எதுவுமே கேக்கலைங்கிறதுதான் நெஜம். நான் ஹேண்ட் பேகை எடுக்கப்போனபோது கூட சைகையால தடுத்து அந்த மாதிரி பேச்சே வேண்டாம்னு வாயிலே விரலை வச்சுக் காட்டினான் தெரியுமா?’’

‘’சரி, சரி, உன் கிட்டே நல்ல பேர் வாங்கிட்டான் இல்லே. விடு..அது போதும்! ஆமாம்..,அப்புறம் எதுக்கு இந்த ராத்திரியிலே இங்கே வந்தானாம்?’’

‘’குளிரிலே நம்மளை மறந்து தூங்கிப்போயிடாம- காலையிலே ரொம்ப சீக்கிரமே எழுந்து தயாராகி..கவுண்டருக்கு நேர் எதிரிலே- நம்ம மூஞ்சி நல்லா தெரியற மாதிரி காட்டிக்கிட்டு உக்காரணும்னு சொல்லி அலர்ட் பண்ணத்தான் வந்தான் அவன்’’

’’இந்த மாதிரி பண்ற சர்வீஸ் எல்லாத்துக்கும் சேர்த்து வச்சு கடைசியிலே ஒரே தீட்டா தீட்டிடப் போறான்..பார்த்துக்கிட்டே இரு’’ என்று முனகியவாறே கம்பளிக்குள் என்னைப் பொதிந்து கொண்டேன்.

………………………………………

ஒடுக்கும் குளிரில் ஐந்து மணிக்கே எங்களை எழுப்பி ஆறுமணியிலிருந்து அங்கே உட்கார வைத்திருந்தது ’முகமூடி’யின் அந்த எச்சரிக்கை அலாரம்தான் என்பதை அசைபோட்டுக்கொண்டே சரிவில் இறங்கி அக்காவிடம் வந்தேன்.

‘’கருமம்..! பீடியைத் தூக்கிப்போட்டுட்டு நேரா உன் கிட்ட வந்து பேசறான் அவன். உனக்குத்தான் பீடி சிகரெட் நாத்தமே ஆகாதே? அந்த முகமூடிக்காரனை மட்டும் எப்படித்தாங்கா சகிச்சுக்கிறே நீ?’’

‘’அதிருக்கட்டும். நீ அந்த மானேஜர் கால்லே விழுந்து கும்பிட்டே போல இருக்கே? அதுக்கு ஏதாவது பலன் தெரிஞ்சதா?’’

அக்காவின் கண்கள் எதையும் தப்ப விட்டிருக்கவில்லை.

அவளது கேள்விக்கு நேரடியாக பதில் சொல்லாமல்,

‘’ரிலாக்ஸ்டா இருங்கன்னு சொல்றார். மனசிலே என்ன இருக்கோ தெரியல’’ என்றேன்.

‘’அதுக்குத்தான் நீ நிமிஷத்துக்கு நிமிஷம் முகமூடி முகமூடின்னு இடிச்சுக்காட்டறியே அவன் இப்ப வந்து ஐடியா கொடுத்துட்டுப்போறான். நம்மளை மாதிரி இங்கே நிறைய சீனியர் சிடிஸன்ஸ் தேறுவாங்க போலே.இருக்கு. ஆனா அவங்களோட சேர்ந்தாப்பிலே குறைஞ்ச வயசுள்ள ஆளுகளும் இருக்கிறதாலே வயசானவங்களை மட்டும் குடும்பத்திலே இருந்து பிரிச்சு அப்படித் துணையில்லாம தனியா அனுப்பி வைக்க மாட்டாங்க. ஆனா, நாம ரெண்டு பேரா மட்டுமே இருக்கிறதாலே நமக்கு டிக்கெட் தர்றது சுலபம்தானாம்.. ஆனா..ஒரு மணி நேரத்துக்கு ஒரு தடவை ஷெட்டுக்குள்ளே தலையை விட்டு நாம இங்கேதான் இருக்கோம்னு அவங்களுக்குக் காட்டிக்கிட்டே இருக்கணுமாம். இப்போ ஒரு சின்ன பிரேக்குங்கிறதாலே சீக்கிரம் டிஃபனை முடிச்சிட்டு வந்து உக்காரச் சொல்றான்’’

புதினா, கொத்துமல்லித் தழை தூவிய அந்த ஆலு பரோட்டாவைத் தயிரோடும் ஊறுகாயோடும் சேர்த்துச் சாப்பிட நன்றாகத்தான் இருந்தது.

‘’மூணு வேளையும் இப்படி ஆலு பரோட்டா, மேதி பரோட்டா, ஃபூல்கா சப்பாத்தின்னு எப்படித்தான் கோதுமையா சாப்பிடறாங்களோ?’’

‘’நாம இட்லி தோசைன்னு அரிசியா உள்ளே தள்றோம், அவங்களுக்கு கோதுமை’’ என்ற அக்கா, சற்று தூரத்தில் நின்றுகொண்டிருந்த ’முகமூடி’யைக் கைகாட்டி எங்களோடு சாப்பிட வருமாறு அழைத்தாள். நல்ல காலமாய் அவன் அதை மறுத்துக் கை அசைத்தபடி, வலது பக்க ஹெலிபேட் பக்கமாய் நகர்ந்து சென்றான்.

‘’நல்ல மனுஷன் அம்மு. ஏனோ உனக்குத்தான் அவனைக் கண்டா ஆகலை’’

’’அக்கா! நல்லா யோசிச்சுப் பாரேன். இங்கே இத்தனை பேர் காத்திருக்கும்போது நம்ம கிட்ட மட்டும் ஏன் அவனுக்கு இப்படி ஒரு கரிசனம்? ஒருவேளை நாம ரெண்டு பேருமா தனியா வந்திருக்கிறதாலே சுலபமா ஏமாத்திடலாம்னு பார்க்கிறானா’’

‘’சே சே அப்படியெல்லாம் இருக்காது,வா அங்கே போய் உக்காருவோம்’’ என்று கை கழுவிக்கொண்டாள் அக்கா.

இப்போது ஷெட் கதவு திறந்திருந்தது. கதவுக்குப் பக்கத்திலும், கவுண்டர் பொந்திலும் சின்னச் சின்னக் குழுக்களாக மனிதர்கள் கூடுதலாய் மொய்க்கத் தொடங்கியிருந்தார்கள்.

‘’நாம உக்கார்றதுக்கு முன்னாடி ஒரு தரம் உள்ளே போய்ப் பார்த்துட்டு வந்துடு அம்மு. ஒரு வேளை கையோட டிக்கெட்கூட கிடைச்சுடலாம். எதுக்கும் ரெண்டு பேருக்கும் போக வர சேர்த்து அஞ்சாயிரத்தைத் தனியா எண்ணி எடுத்து வச்சுக்கோ’’

உள்ளேயிருந்த ஒழுங்கற்ற கும்பலுக்கு நடுவே மானேஜரின் பார்வை என்மீது படுவதற்காகக் காத்திருந்தேன். இருபது நிமிடங்களுக்குப் பிறகு தற்செயலாகப் பார்ப்பதுபோல் என்னைப் பார்த்தவர்

‘’வில் கால் யூ பஹன் ஜி, ப்ளீஸ் வெயிட் அவுட்சைட்’’என்றார்.

நான் எந்த பதிலோடு திரும்புவேன் என்பதை அக்கா முன்கூட்டியே அனுமானித்திருக்க வேண்டும். என் பக்கம் திரும்பிக்கூடப் பார்க்காமல் இளசும் பெரிசுமாய்ப் பத்துப்பேர் அடங்கிய தில்லிக் குடும்பம் ஒன்று ஒரு வாரமாய் அங்கே முகாமடித்தபடி டிக்கெட் தவம் இயற்றிக்கொண்டிருந்த கதையை சுவாரசியமாகக் கேட்டுக்கொண்டிருந்தாள். நிறைய தரம் கேட்டுப் பழகிய வார்த்தைகளை வைத்து அந்தக் கதையின் ஓட்டத்தை என்னாலும் கொஞ்சம் புரிந்துகொள்ள முடிந்தது. எங்கள் ஒன்றரை நாள் முயற்சியும் வியர்த்தமாய்ப் போய்விட …, தொய்ந்து போன முகங்களோடு நாங்கள் மலை இறங்குவதான ஒரு மனக்காட்சி என்னுள்ளே ஓடத் தொடங்கியபோது வேகமாக எங்களை நோக்கி வந்தான் ’முகமூடி’.

‘’ஜாயியே அபீ. ஜல்தீ..’’

என் வேக நடைக்கு ஈடுகொடுத்தபடி அக்காவும் என்னைப் பின்தொடர்ந்தாள்.

………………………………………

தூரத்து மலைத் தொடர்கள் கோலப்புள்ளிகள் போலச் சிறுத்துக் கரைந்து கொண்டே வர, எங்கள் வாகனம் மலையிறங்கிக்கொண்டிருந்தது. சுழித்தும் நுரைத்தும் சீறியும் நெளிந்தும் – பச்சையும் நீலமும் நீலப்பச்சையுமாய்ப் பல நிறங்கள் காட்டியபடி- அலக் நந்தாவாக, பாகீரதியாக, தேவப் பிரயாகையாக, ருத்ரப் பிரயாகையாக எங்கள் வழித்துணை போலக் கூடவே வந்து கொண்டிருந்தாள் கங்கை.

மூன்று நாட்கள் தொடர்ந்த பயணக் களைப்போடு, ஏதோ சிகரத்தைத் தொட்டுவிட்டு வந்தது போன்ற நிறைவும் வெறுமையும் கலந்த ஓர் உணர்வு எங்கள் இருவரையுமே ஆட்கொண்டிருந்ததால், எதுவுமே பேசிக்கொள்ளத் தோன்றாமல் மௌனத்தில் உறைந்திருந்தோம். கூர்மையான கொண்டை ஊசித் திருப்பம் ஒன்றில் வண்டி இலேசாக உலுக்கிப்போட, உறக்கமும் விழிப்புமாய் இருந்த அக்கா நன்றாகவே விழித்துக்கொண்டாள்.

‘’என்னக்கா கனவு கண்டு முடிச்சு எழுந்தாச்சா?’’

‘’எல்லாமே கனவு மாதிரிதான் இருக்கு அம்மு. நிஜமாவே நாம மேலே போனோமா, கேதாரைப் பார்த்தோமா..? எல்லாம் எப்படி நடந்து முடிஞ்சது? எதை நம்பறது..எதை விடறது…? எதுவுமே சொல்லத் தெரியல எனக்கு’’

மதியம் இரண்டே முக்காலுக்குக் கிளம்பும் ஹெலிகாப்டருக்கு பன்னிரண்டு மணியளவில் டிக்கெட் கிடைத்ததும்…, ஏதோ அரக்கப்பரக்கச் சாப்பிட்டுவிட்டுப் பள்ளத்தாக்குகளுக்கும் மலைகளுக்கும் இடையிலான ஏழு நிமிடப் பறத்தலில் கேதாரை எட்டியதும்…, சின்னக் கோயிலை வளைவாகச் சூழ்ந்து அரண் போலிருந்த பனிமலைகளின் காட்சியை – தேவர்கள் கூடிக் குதூகலிக்கும் வட்டமான நாடக அரங்குபோலத் தோன்றிய இமயத்தின் அந்த அற்புதத்தை- சுற்றிச்சுற்றி வந்து பார்த்துக் களித்தபடி குழந்தைகள் போலப் பரவசமுற்றதும், மெல்லிய தூறல் நடுவே வடநாட்டுப் பூசாரி ஒருவரின் துணையோடு இளம் செவ்வண்ணத்தில் இருந்த சுயம்புலிங்கத்தைக் கண் குளிரக்கண்டதும்…- இவை எல்லாமே உண்மையில் நடந்து முடிந்திருக்கிறதா என்ன?

………………………………………

பயணச்சீட்டு கைக்கு வந்து சேர்ந்தபிறகு ஏனோ அந்த ‘முகமூடி’ எங்கள் கண்களில் படவே இல்லை. தங்கியிருந்த அறையைக் காலிசெய்தபோதும், சாமான்களைக் காரில் வைத்துவிட்டு நாங்கள் திரும்பி வரும்வரை காத்திருக்கச் சொல்லி ட்ரைவரிடம் சொன்னபோதும், சாப்பிடும்போதும் அக்காவின் கண்கள் அவனை மட்டுமே தேடிக்கொண்டிருக்க, அப்போதும் கூட ‘’கவலைப்படாதேக்கா. நாளைக்கு நாம ஊர் திரும்பறதுக்கு முன்னாடி உன் தத்துப்பிள்ளை கட்டாயமா ஒரு பெரிய தொகையைக் குறிச்சுக்கிட்டு ஆஜராயிடுவான்’’ என்றே அவளை கலாய்த்துக்கொண்டிருந்தேன் நான்.

ஆனால்… நாங்கள் கேதாரிலிருந்து திரும்பிவந்து, மலையிறங்குவதற்குத் தயாரான பிறகும்கூட அவன் எங்கேயுமே தென்படவில்லை.

‘’ரெண்டு நாளா இங்கேயே சுத்திக்கிட்டு கண்ணிலே பட்டுக்கிட்டே இருந்தானே. இப்போ எங்கே போய் ஒளிஞ்சுக்கிட்டான்’’ என்று மாய்ந்து போனாள் அக்கா.

‘’அம்மு நீ என்ன நெனச்சாலும் சரி. முன்பின் தெரியாத நமக்கு அவன் செஞ்சிருக்கிற உதவிக்கு நாம ஏதாவது கொடுத்தே ஆகணும்னு நெனக்கிறேன். அது லஞ்சம்னெல்லாம் நெனச்சுக்க வேண்டாம். அது, நாம செஞ்சாக வேண்டிய ஒரு சின்னக் கடமை, அவ்வளவுதான்’’ என்றபடி விஜயை அழைத்து முகமூடி எங்கே இருந்தாலும் அவனைத் தேடிக் கண்டுபிடித்துக் கொடுத்துவிடுமாறு ஒரு இரண்டாயிரம் ரூபாய் நோட்டோடு அவனை அனுப்பி வைத்தாள். நானும் இம்முறை அதற்கு மறுப்புச் சொல்லவில்லை.

இறுகிப்போன முகத்தோடு திரும்பி வந்த ட்ரைவர் விஜய், ரூபாய் நோட்டை அக்காவிடம் கொடுத்துவிட்டு ‘’இனிமேலும் மலையிறங்கத் தாமதித்தால் இருட்டிப்போய்க் கஷ்டமாகி விடக்கூடும்’’என்பதை அவளுக்குப் புரியவைத்தபடி காரை ஸ்டார்ட் செய்தான். சரியாக அந்த நேரம் பார்த்து எங்களை நோக்கி எங்கிருந்தோ ஓடி வந்தான் ’முகமூடி’.

‘’உங்களுக்கு சந்தோஷம்தானே… திருப்திதானே’’என்று இந்தியில் அவன் திரும்பத் திரும்பக் கேட்பது புரிந்தது. அக்கா அவனுக்குக் கைகூப்பி நன்றி சொல்லிவிட்டுக் காரணத்தோடு விஜயைப் பார்க்க, அவன் ’பின்னால் சொல்கிறேன்’ என்பதுபோல் சைகை செய்தான்.

‘’பஹன் ஜி.! ஏக் ஹீ ஆஷா ஹே மேரே பாஸ்’’ என்றபடி அழுக்கும் பிசுக்கும் ஏறிப்போயிருந்த கைபேசியைத் தன் உள்ளங்கையிலிருந்து எடுத்து விஜயிடம் தந்தபடி எங்கள் இருவரோடும் அதில் புகைப்படம் எடுத்துத் தருமாறு கேட்டுக்கொண்டான் ’முகமூடி’.

………………………………………

ருத்ரபிரயாகையை நாங்கள் நெருங்கிக்கொண்டிருந்தபோது விஜய்க்கு ஒரு அழைப்பு.

‘’பத்திரமா போறோமான்னு அந்த ’பாயி’தான் கேக்கறார்.. தங்கமானவர் மேடம் அவர். அப்ப அவருக்கு எதிரிலே என்னால இதை சொல்ல முடியல. இப்போ சொல்றேன். அவர் இந்த ஹெலி சர்வீஸ்லேயே வேலை பாக்கிறதால பயணிகள்கிட்ட பணம் எதுவும் வாங்கக்கூடாதுன்னு எனக்குத் தெரியும். அது தெரிஞ்சா அவரோட வேலையேகூட போயிடலாம். அதனாலேதான் நீங்க பிரியப்பட்டுத் தந்த பணத்தை ஒதுக்குப்புறமா கூட்டிக்கிட்டுப் போய் அவர்கிட்ட கொடுத்தேன். ’அவங்க ரெண்டு பேரும் என்னோட மூத்த சகோதரிகள் மாதிரி.., நான் அதைத் தொடறதுகூட பாவம்’னுட்டார்! அஞ்சாறு வருஷமா அவரை எனக்குத் தெரியும் மேடம். பாவம் அந்த மனுஷன். டூரிஸ்ட் கைடா இருந்த அவரோட மகன் .கொஞ்ச வருஷத்துக்கு முன்னாலே கேதாரிலே மலைச்சரிவு வந்தப்ப எந்தப் பாதாளத்திலேயோ விழுந்து மறைஞ்சுபோன ஹெலிகாப்டரோட தானும் காணாமப் போயிட்டான். கடைசி வரைக்கும் அதைக் கண்டுபிடிக்கவே முடியல. தன்னோட வாய்க்கோணலை மறைக்கப் போட்டுக்கிட்டிருக்கிற முகமூடி மாதிரி எல்லாத்தையும் மனசுக்குள்ளே போட்டுப் புதைச்சுக்கிட்டுப் பொழப்புக்காக இதே ஹெலிகாப்டர்களோட காலத்தை ஓட்டிக்கிட்டிருக்கார் அவர். ஒருவேளை எந்த ஹெலிகாப்டரிலேயாவது தன்னோட மகன் வந்து இறங்கிடக்கூடாதான்னு எதிர்பார்த்துக்கிட்டிருக்காரோ என்னவோ..?’’ என்று தனக்குத் தெரிந்த அரைகுறை ஆங்கிலத்தில் இடையிடையே இந்திக் கலப்போடு சொல்லி முடித்தபோது விஜயின் குரல் கம்மிப்போயிருந்தது..

ரிஷிகேசத்தை நெருங்கிக்கொண்டிருந்தபோது ஆச்சியிடமிருந்து ஃபோன். ஸ்பீக்கரில் போட்டு அக்காவையும் கேட்க வைத்துக்கொண்டே ‘’ரொம்ப நல்ல தரிசனம் ஆச்சி’’ என்றபடி நடந்ததை சுருக்கமாய் விவரித்தேன்.

‘’எல்லாம் அந்தக் கேதார்நாதன் கருணைதான், வேறென்ன?’’ என்று சொல்லியபடி அவர் அழைப்பை முடித்துக்கொண்டபோது, அக்கா தன் கைபேசியில் வந்திருந்த அந்த வாட்ஸப் செய்தியை என்முன் நீட்டினாள். அக்காவின் எண்ணை சேவ் செய்து வைத்திருந்த ‘முகமூடி’ மலர்ந்த சிரிப்போடு எங்கள் இருவருக்கும் இடையே தான் நின்றுகொண்டிருக்கும் அந்தப் புகைப்படத்தை எங்களுக்கு அனுப்பி வைத்திருந்தான். அதைத் தொடர்ந்த அடுத்த செய்தி ‘கங்காதரிடமிருந்து’ என்று அவன் பெயரையும் குறிப்பிட்டிருந்தது…

ஹெலிபேட் பின்னணியில் நின்றிருந்த கங்காதர், காரில் ஏறிய எங்களுக்கு வெகுநேரம் கையசைத்துக்கொண்டே விடைகொடுத்த அந்தக் காட்சி… பல இரவுகள் என்னை விடாமல் துரத்திக்கொண்டிருந்தது.

9.3.21

வெண் இரவுகள்- அறிமுகக்குறிப்பு,தினமலர்

’வெண் இரவுகள்’ மொழிபெயர்ப்பு பற்றிய  அறிமுகக்குறிப்பு 8/3/2021 தினமலரில் ...
 

7.3.21

வெண் இரவுகள்-(WHITE NIGHTS) மொழியாக்கம்

 தொடர்ந்த என் தஸ்தயெவ்ஸ்கி மொழியாக்கங்கள் வரிசையில்

(குற்றமும் தண்டனையும்,அசடன்,தஸ்தயெவ்ஸ்கி கதைகள்,நிலவறைக்குறிப்புகள்,இரட்டையர்)

இப்போது நடைபெறும் சென்னை புத்தகக்கண்காட்சியில் என் ஆறாவது தஸ்தயெவ்ஸ்கி மொழிபெயர்ப்பான ‘வெண் இரவுகள்’(WHITE NIGHTS)வெளிவந்திருக்கிறது 

அதற்கு நான் எழுதியிருக்கும் முன்னுரை பகிர்வுக்கு

             ‘இதயத்தைச் சில்லிட வைத்து…’

                   (என்னுரை)

 

    தஞ்சைப்பெரிய கோயில் நந்தியின் பிரம்மாண்டப் பேரழகும், குந்துமணிக்குள் நூற்றில் ஒன்றாக அடங்கியிருக்கும் மிகச்சிறிய தந்தச் சிற்பத்தின் நுண்ணிய நகாசு வேலைப்பாடும் அளவில் வேறுபட்டாலும் தரமதிப்பீட்டில் வேறுபடுவதில்லை. தஸ்தயெவ்ஸ்கியின் பெரும்படைப்புக்களான ‘குற்றமும் தண்டனையும்’ நாவலையும், ‘அசட’னையும், மறிந்து வரும் பேரலைகளின் ஆர்ப்பரிப்புக் கொண்ட மகாசமுத்திரமாக மதிப்பிட்டால், ஒடுக்கமான கரைக்குள் பயணப்படும் அமைதியான சிற்றாறு போல அதே மேதையின் கற்பனையிலிருந்தும் கைவிரல்களிலிருந்தும் இனிதான - இலேசான சலசலப்புடன் பெருகி ஓடியிருக்கும் அற்புதமான குறும்படைப்பு ‘வெண்ணிரவுகள்’.

         

         இரண்டே இரண்டு பாத்திரங்கள், மிகச்சில பின்னோக்குச் சம்பவங்கள், உரையாடல்கள் கொண்ட இந்த ஆக்கத்தின் மைய இழை, காதல்தான் என்றபோதும் ‘காதல்கதை’ என்ற ஒற்றைப்பரிமாணத்துக்குள் அடக்கிவிட முடியாதபடி, ஒவ்வொரு இரவிலும் ஆழமான பல உளவியல் முடிச்சுக்கள் நமக்காகக் காத்துக்கொண்டிருக்கின்றன. உரையாட எவருமற்ற தனிமை கொண்டவனான கதைசொல்லி, தனக்குப் புத்துயிர்ப்புத்  தந்த தேவதையாய்க் கொண்டாடும் நஸ்டெங்காவிடம் தன் அக உலகைத் திறந்து காட்டி அன்றாடம் தான் மேற்கொள்ளும் கனவுலக சஞ்சாரத்தை வெள்ளமாய்ப் பொழியும் விவரணை ஒரு துருவமென்றால், எந்த வகையான உலகியல் அனுபவமும் அற்றவளாய்ப் பாட்டியோடு பிணைப்பூசி குத்தப்பட்டு வாழ்ந்து வரும் நஸ்டெங்கா, கபடமற்ற பிள்ளை மொழியில் தன் வாழ்க்கைச் சரிதத்தை அவன் முன் திறந்து காட்டுவது, நேர் எதிரான மற்றொரு துருவம்.

 

        இரவா பகலா என்று இனம் பிரித்துச்சொல்ல முடியாத மேகமூட்டம் கொண்ட குளிச்சியான பகற்பொழுதுகளைப் போல நீண்டநேரம் மெல்லொளி வீசிக்கொண்டிருக்கும் வெண்மையான இரவுகள், செயிண்ட் பீட்டர்ஸ்பர்கின் கோடைகால இரவுகள். அந்த இரவுகளின் பின்னணியில் சந்திக்கும் இந்த இருவரின் உணர்வுநிலைகளும் கூட மாறி மாறி அடிக்கும் வெயிலும்,மழையும் போலக் கணத்துக்குக் கணம் பாசம் பரிவு, நேசம் இரக்கம், காதல், கருணை என்று – குறிப்பிட்ட எந்தச்சிமிழுக்குள்ளும் அடக்கமுடியாதபடி- மாறி மாறி சஞ்சாரம் செய்து கொண்டே இருக்கின்றன. மங்கலான இருட்டாய்த் தெரியும் கற்பனையான மாய உலகத்துக்கும், வெயில் போலச் சுளீரென்று முகத்தில் அறையும் யதார்த்தத்துக்கும் இடையே சிக்கி அலைப்புறும் இரண்டு பாவப்பட்ட ஜீவன்கள் தம்மிடையே கொண்டிருக்கும் நேசத்தைக் காதல் என்ற ஒரு சொல்லால் மட்டுமே வரையறுத்துச்சொல்லி விட முடியாதபடி அதற்குத்தான் எத்தனை முகங்கள்? அன்புக்கு நெருக்கமானதாக எத்தனை வகையான சொற்கள் நம் சொற்களஞ்சியத்தில் இருக்குமோ அத்தனைக்கும் பொருத்தமான சூழல்களை நாவலின் உரையாடல்களிலும், விவரிப்புக்களிலும்,சம்பவங்களிலும் தொடர்ந்து எதிர்ப்பட்டுக்கொண்டே செல்லும்போது, அந்த இருவருக்கும்இடையிலுள்ள குறிப்பிட்ட அந்த உணர்வை -இன்னும் கூட எந்தச் சொல்லால்தான் சரியாகக் கடத்தி விட முடியும் என்று நம்மை மலைக்க வைத்து விடுகிறார் தஸ்தயெவ்ஸ்கி.

       

     அப்படிப்பட்ட பிரியம், இதயத்தைச் சில்லிட வைத்து ஆன்மாவை கனக்கச் செய்து விடுகிறதுஎன்று இந்த நாவலின் கதைசொல்லி ஓரித்தில் குறிப்பிடுவது போல ’வெண்ணிரவுக’ளின் மொழிபெயர்ப்புப் பணியும் கூட ஒரு வகையில் என் இதயத்தைச் சில்லிட வைத்து ஆன்மாவை கனக்கச் செய்ததுதான். இந்தக் குறு நாவலைத் தமிழில் மொழிபெயர்க்காமல் ஆங்கிலத்தில் படித்ததோடு நின்றிருந்தால், இந்தப்பிரதிக்குள் இவ்வளவு துல்லியமாக ஊடுருவிப்போகும் அரிதான ஓர் அனுபவத்தை இழந்திருப்பேன். குறுகத்தரித்த குறள் போலக் கிட்டத்தட்ட 40 பக்கங்கள் மட்டுமே கொண்டிருக்கும் இந்தக் குறுநாவலைத் தமிழில் பெயர்ப்பது, 1000,2000 பக்கங்கள் நீளும் முந்தைய நாவல்களுக்கு நிகரான,அவற்றை விடக் கூடுதலான உழைப்பையும், சவால்களையும் என் முன் வைக்கக்கூடும் என்பதை நான் சற்றும் எதிர்பார்த்திருக்கவில்லை. ஆனாலும் இனிமையான அந்தச் சவால்களை ஆர்வத்தோடு எதிர்கொண்டபடி, அவற்றைக்  கடந்து சென்ற தருணங்கள், புதிர் போர்த்திய ஒவ்வொரு திரையையும் - ஒவ்வொன்றாக விலக்கிக்கொண்டே செல்வதைப்போன்ற மகிழ்ச்சியை என்னுள் மின்னலடிக்கச்செய்த கணங்களும் ஆயின. மனதுக்குப் பிடித்தமான ஒரு சங்கீதத் துணுக்கின் ரீங்காரம் போல இந்தப் படைப்பை மொழிமாற்றம் செய்த பொழுதுகள் என்னுள் என்றும் ரீங்கரித்துக் கொண்டிருக்கும்.

      என் தஸ்தயெவ்ஸ்கி மொழியாக்கங்களை செம்பதிப்புக்களாக, மிகுந்த செய்நேர்த்தியுடன் தொடர்ந்து வெளியிட்டு வருவதோடு, ’வெண்ணிரவுக’ளைத் தமிழாக்கம் செய்ய வேண்டுமென்று எனக்கு வலுவான அன்புத் தூண்டுதல் அளித்து , நூலை வெளியிடவும் முன்வந்திருக்கும் நண்பர் யுகன் அவர்களுக்கும்,நற்றிணைப் பதிப்பகத்தார்க்கும் என் மனமார்ந்த நன்றி.

 

எம்  சுசீலா

மதுரை

15.12.2020

susila27@gmail.com

 


2.3.21

துக்கம்-மொழிபெயர்ப்புச்சிறுகதை(சொல்வனம்)

 சொல்வனம் | இதழ் 241 | 28 பிப். 2021

வங்கச்சிறப்பிதழாக  ( 2 ) வந்திருக்கும் சொல்வனம் இணைய இதழில் வெளியாகியிருக்கும் என் மொழிபெயர்ப்புச்சிறுகதை.

துக்கம்



             வங்க மூலம் : ஆஷா பூர்ணா தேவி

            ஆங்கில வழி தமிழாக்கம்  : எம்.ஏ. சுசீலா

          அலுவலகம் செல்வதற்காகக் கிளம்பிய சக்திபோதோ ,வீட்டிலிருந்து ஒரு அடி எடுத்து வைக்கப்போகும் நேரம் பார்த்து கையில் பத்திரிகையையும் கடிதத்தையும் வைத்துக் கொண்டு அவருக்கு முன்னால் நின்று கொண்டிருந்தார் தபால்காரர். ஏற்கனவே கையில் இருந்த பொருள்களோடு இந்த இரண்டும்  வேறு சேர்ந்துவிட்டதால் அவர் இப்போது கட்டாயம் வீட்டுக்குள் திரும்பிப் போகத்தான் வேண்டும். அவற்றை பிரதிபாவிடம் சேர்த்தாக வேண்டும்.  பத்திரிகை என்னவென்று பார்க்க வேண்டிய அவசியமில்லை.  அது நிச்சயம் பிரதிபாவுக்குப் பிடித்தமான சினிமா இதழான ’சாயா-சௌபி’யாகத்தான் இருக்கும்.  அது ஒவ்வொரு புதன் கிழமையும் தவறாமல் வந்துவிடும்.

          அந்தக் கடிதமும் பிரதிபாவுக்கு வந்ததுதான்.  ஓர் அஞ்சலட்டையில் எழுதப்பட்ட ஒரு சில வரிகள்.  அஞ்சலட்டை, பிரதிபாவின் தந்தை வீட்டிலிருந்து - பர்தோமனிலிருந்து வந்திருந்தது.

     பரபரப்பான இப்படிப்பட்ட ஒரு நேரத்தில் பொதுவாக அவர் கடிதங்களைப் படிப்பதில்லை.  ஆனால் உள்ளே நடந்து சென்ற நேரத்தில் அவரது பார்வை அஞ்சலட்டையிலிருந்த ஒரு சில கறுப்பு நிற வரிகளின் மீது ஓடியது; உடனே அவரது கண்கள் இரண்டும் கல்லாய் இறுகிவிட்டன.  இமைக்க மறந்து கல்லாகிப் போன அந்த விழிகளைக் கொண்டு அவர் கடிதத்தை மீண்டும் மீண்டும் படித்தார் ஆமாம்! இனிமேல் எந்த சந்தேகத்துக்கும் இடமில்லை.  சுருக்கமாக, குறிப்பாக, தெளிவாக இருந்தது அந்தச் செய்தி.  பிரதிபாவின் சித்தப்பா தன் தெளிவான கையெழுத்தில் அதை எழுதியிருந்தார்.

          பிரதிபாவின் அன்னை இறந்துவிட்டார். 

ஒரு தந்தி அனுப்பலாமே என்று அந்தச் சித்தப்பா யோசித்துப் பார்த்ததாகத் தெரியவில்லை.

          ‘மரியாதைக்குரிய உன் அன்னை நேற்று இரவு, சொர்க்க லோக பதவி அடைந்துவிட்டாள்.  ஒரு சில நாள் காய்ச்சல் அடித்ததில் அவள் இப்படி நம்மை விட்டுச் சென்றுவிடுவாள் என்று நாங்கள் எதிர்பார்க்கவே இல்லை.  நாங்களெல்லோரும் மிகுந்த துக்கத்தில் இருக்கிறோம்.  அண்ணா போய்விட்டார், இப்போது அண்ணியும் நம்மை விட்டுச் சென்று விட்டார்.  எங்களுக்குள்ள ஒரே ஆறுதல் நீ மட்டும்தான்.  எனவே உடனடியாக இங்கே கிளம்பி வந்து எங்களுக்குச் சிறிது மன அமைதியைக் கொடு’

என்று அந்தக் கடிதத்தில் எழுதியிருந்தார் அவர். 

          தொடர்ந்து எழுதப்பட்டிருந்த அடுத்த இரண்டு வரி ஆசீர்வாதங்களை அதற்கு மேல் படிக்க சக்திபோதோவுக்குத் தெம்பில்லை.  தான் செய்ய வேண்டியது என்ன என்று தீர்மானிக்க முடியாதவர் போல இரண்டு நிமிடங்கள் அப்படியே நின்றார் அவர்.  அந்த நிலையில் அவரது மனக்கண்ணுக்குள் பல காட்சிகள் திரைப்படம் போல ஓடிக் கொண்டிருந்தன.  அவை, அவர் இதற்கு முன்பு பார்த்த காட்சிகள் அல்ல; அவராகக் கற்பனை செய்து கொண்ட காட்சிகள் அவை.  நெஞ்சைப் பிளக்கும் அந்தக் கடிதத்தை பிரதிபாவிடம் இப்போது சொன்னால் எந்த வகையான சிக்கலை அவர் எதிர்கொள்ள நேரும் என்பதையும், தொடர்ந்து எந்த வகையான காட்சிகள் வீட்டில் அரங்கேறும் என்பதையுமே அவர் அப்போது நினைத்துப் பார்த்துக்கொண்டிருந்தார்.

          தன் மாமியார் மலேரியா காய்ச்சலில் இறந்துபோன செய்தி, சக்திபோதோவுக்கும் தாங்க முடியாத துயரத்தை அளித்தது என்பதைத் தனியே சொல்ல வேண்டிய அவசியம் இல்லை.  ஆனாலும் தாயையே தன் உயிராக, வாழ்வாக எண்ணி வாழ்ந்துவரும் பிரதிபா, இந்தச் செய்தியைக் கேட்டால் என்ன ஆவாள் என்பதை எண்ணும்போது, அந்தப் பாவப்பட்ட மனிதர் உள்ளுக்குள் உலர்ந்து போனார்.

          அவரது மனதில் தோன்றிய முதல் எண்ணம், அவரது அலுவலகத்தைப் பற்றியதுதான்.  இந்த துக்கச் செய்தியைச் சொல்லிவிட்டால் அவ்வளவுதான், இன்று அலுவலகத்துக்குச் செல்ல முடியாது.  துரதிருஷ்டவசமாக இன்று மாதத்தின் முதல் நாள்.  சக்திபோதோவின் அலுவலகம் ஒரு மோசமான விதியைக் கடைப்பிடித்து வந்தது.  ஏதாவது ஒரு காரணத்தால் மாதத்தின் முதல் நாள் ஒருவர் வராமல் இருந்துவிட்டால் ஏழாம் தேதி வரை அவருக்குள்ள ஊதியம் கிடைக்காது.

          அப்புறம் பிரதிபாவை வேறு சமாளித்தாக வேண்டும்.

          பிரதிபாவின் இயற்கையான சுபாவத்தோடு அவளது தாய் இறந்த துக்கமும் சேர்ந்து கொண்டால் …., அதை நினைக்கும்போதே அந்த அப்பாவி மனிதரின் இதயம் சில்லிட ஆரம்பித்துவிட்டது.

          பிரதிபாவின் அம்மா இறந்தது ஒரு துக்கம் என்றால், அந்தச் செய்தி தந்த திடீர் அதிர்ச்சி எல்லாவற்றையும் விடப் பெரிய கொடுமை.

          முன்பின் எதிர்ப்பட்டிருக்காத பெரும் புயலை எப்படி எதிர்கொள்ளப்போகிறோம் என்பதை யோசித்துப் பார்த்தபடி- தான் செய்ய வேண்டியது என்னவென்ற தீர்மானத்துக்கே வர முடியாதபடி தவித்துக்கொண்டிருந்த அந்த மனிதர், ‘சட்’டென்று ஒரு முடிவுக்கு வந்தார்.

          வேண்டாம்! இப்போது வேண்டாம்.  இப்போதைக்கு அந்தச் செய்தி மறைவாகவே இருக்கட்டும்.  திடீரென்று அதைப்போய் அவளிடம் சொல்வது சாத்தியமே இல்லாத ஒன்று.

          இப்போது அமைதியாக நழுவிப்போய் விடுவதுதான் நல்லது.  அவர் திரும்பி வந்த பிறகு என்ன நடக்க வேண்டுமோ, அது நடந்து கொள்ளட்டும்.  ‘நான் அவசரமாகக் கிளம்பிக் கொண்டிருந்தேன்’ என்று சொல்லிவிடலாம்.  ஆனால் கடவுளே… சக்திபோதோவுக்கு என்ன பைத்தியம் பிடித்துவிட்டதா?  பிரதிபாவின் அம்மா இறந்த செய்தி கிடைத்த பிறகும் அவர் அவசரமாய்க்கிளம்பி  அலுவலகத்துக்குப் போயிருக்கிறார்.  அவளிடம் போய் அப்படிச் சொல்வதா?  முடியவே முடியாது.  வேறென்ன செய்யலாம்? பேசாமல் தபாலட்டையை சட்டைப்பைக்குள் போட்டுக் கொண்டு தன்னோடு கொண்டுபோய் விடலாமா? கிளம்பும் வழியில் அந்த கார்டை வாங்கிக் கொண்டதாகவும், படிக்காமல் அவசரமாக அப்படியே  சட்டைப்பைக்குள் திணித்துக் கொண்டு, பிறகு அதையே மறந்து விட்டதாகவும், வீடு திரும்பி உடை மாற்றும்போது பார்த்ததாகவும் சொல்லலாமா?

         இல்லை.  அதுவும் கூடக் கடினமானதுதான்.

     அந்தக் கடிதம் பர்தோமனிலிருந்து வந்திருப்பதைப் பார்த்த பிறகும் அலட்சியமாக அதை மறந்துவிட்டு நாள் முழுவதும் அலுவலகத்தில் வேலை பார்ப்பதாவது? அதென்ன மன்னிக்கக்கூடிய ஒரு குற்றமா?

          வெகு நாட்களாக அங்கிருந்து எந்தக் கடிதமுமே வரவில்லை என்று சமீபத்தில் பிரதிபா வேறு கவலைப்பட்டுக் கொண்டிருந்தாளே?

          என்ன செய்யலாமென்று யோசித்துப் பார்த்துக் கொண்டே வந்த அவருக்கு மின்னல் வெட்டுப் போல ஒரு எண்ணம் மனதில் ஓடியது. அதுதான் சரி! அது ஏன் அவருக்கு முதலிலேயே தோன்றியிருக்கவில்லை? தபால்காரர் சக்திபோதோவிடம் கடிதத்தைக் கொடுத்தார் என்பது உண்மைதான், ஆனால், அவரிடம்தான் அதைக் கொடுத்தார் என்பதற்கு ஆதாரம் ஏதாவது இருக்கிறதா என்ன ?

          பெரும்பாலான சமயங்களில் ஜன்னல் வழியாக வெளியிலிருந்தே கடிதங்களை வீசி எறிந்து விடுவார் அவர்.  இன்றும் அப்படித்தான் செய்திருப்பார்; ஆனால் எப்படியோ இன்று சக்திபோதோவைப் பார்த்து விட்டார்.  சே! இன்று அலுவலகத்துக்கு ஒரு நிமிடம் முன்னால் கிளம்பியிருந்தால் இப்படிப்பட்ட கவலைகளையெல்லாம் அவர் சுமக்க வேண்டியிருக்காதே?

          சரி…. போகட்டும்! இப்போது ஜன்னல் வழியாக சக்திபோதோ  அந்தக் கடிதத்தைப் போடப் போகிறார்.

          தனக்குள் உருவாகியிருந்த திட்டத்தை செயல்படுத்துவதற்கு முன்னால் மீண்டும் அதைப்பற்றி யோசித்துப் பார்த்தார் அவர்.  இல்லை, அதுவும் சரியாக இருக்காது.  அக்கம் பக்கத்தில் உள்ள எல்லோருமே நன்றாகத் தெரிந்தவர்கள்.  யாராவது அவரைப் பார்த்துவிட்டால் என்ன நினைத்துக் கொள்வார்கள்? வீட்டுக்குள் இருந்தபடியே ஜன்னலில் கடிதத்தை வைத்துவிடுவதுதான் நல்லது.  வீட்டுக்கூடத்துக்குள் சத்தமில்லாமல் நுழைந்து காதுகளைக் கூர்தீட்டிக்கொண்டு அப்படியே சிறிதுநேரம் நின்று கொண்டிருந்தார் சக்திபோதோ.  இந்தக் கூடத்துக்குள்ளேதான் தபால்காரர் கடிதங்களை வீசிப் போடுவது வழக்கம்.

          பிரதிபா எங்கே இருக்கிறாள்? நிச்சயம் சமையலறையிலேதான்.  கரண்டியால் எதையோ கிளறும் சத்தம் அவருக்குக் கேட்டது.  மீன் வறுபடும் இனிமையான மணத்தை அவரால் நுகர முடிந்தது.  அதனால் இப்போதைக்கு அவள் இந்தப் பக்கம் வரப்போவதில்லை.

          மெதுவாக அந்தப் பத்திரிகையையும், கடிதத்தையும் ஜன்னல் திட்டின் மீது வைத்தார் அவர்.  பத்திரிகையின் மேல் கடிதம் இருந்துவிட்டுப் போகட்டும்! ஆமாம்! அதுதான் சரி.  இல்லையென்றால் அந்த ’சாயா-சௌபி’ பத்திரிகையைப் பார்த்ததுமே அவள் உலகத்தை மறந்து விடுவாள்.  அதற்குக் கீழே என்ன இருக்கிறது என்பதை அதற்கப்புறம்  பார்க்கப்போகிறாளா என்ன?

          கடிதம், அதிலுள்ள அந்தச்செய்தியோடு பத்திரிகைக்கு மேலேயே இருக்கட்டும்.  அந்தக் கெட்ட செய்தியை பிரதிபா தானாகவே அறிந்துகொள்ளட்டும்.  துயரமான விஷயங்களைத் தாங்கிக்கொண்டு அவற்றைச் சொல்லவேண்டிய கடினமான பொறுப்பிலிருந்து சக்திபோதோ விடுபடட்டும்! அழுவது, ஓலமிடுவது, ஒப்பாரி வைப்பது ஆகிய கடுமையான புயல்களெல்லாம் அவரது முதுகுக்கு பின்னால் அடித்து ஓயட்டும்.  சக்திபோதோ  திரும்பி வரும் நேரத்துக்குள் நிச்சயம் கொஞ்சமாவது ஒருநிலைப்பட்டிருப்பாள் பிரதிபா.

          ஆனால் இதையெல்லாம் சிந்தித்துப் பார்த்துக் கொண்டிருக்க அவருக்கு சில நொடிகளுக்கு மேல் ஆகவில்லை.  காற்றைப் போன்றதல்லவா சிந்தனை?

          ‘சாயா-சௌபி’ பத்திரிகை இருந்த கவரின் மீது கடிதத்தை வைத்து விட்டு, வீட்டுக்குள் எப்படி சத்தம் காட்டாமல் வந்தாரோ அதே போல வீட்டை விட்டு வெளியேறினார் சக்திபோதோ.  வெளியே வந்ததுமே மனதிலிருந்த பாரம் நீங்கி சுதந்திரக் காற்றை சுவாசிப்பது போல லகுவாக உணர்ந்தார்.  தனக்குத் தோன்றிய யோசனை மிகவும் பிரமாதமானதென்று அவருக்குப் பட்டது.

          ஆனால் அலுவலகத்தை அடைந்ததுமே அந்த லகுவான உணர்வு அவரிடமிருந்து நீங்கிப் போய் விட்டது. இப்போது அவர் நெஞ்சில் ஒரு வகையான குற்ற உணர்வே சுமையாக அழுத்தத் தொடங்கியிருந்தது. நேரம் செல்லச் செல்ல அவர் மீண்டும் பலவாறு யோசித்துப் பார்த்துக்கொண்டே இருந்தார். பிரதிபா தொடர்ந்து அழுது கொண்டே இருந்தால் - அவளது கை கால்கள் சக்தியிழந்து போனால் அந்தப் பையனின் நிலை என்ன ஆகும்? பாவம்! அவனுக்கு நாள் முழுவதும் பால் கூடக்கிடைக்காமல் போய்விடுமே? வீட்டுக்கு சீக்கிரம் திரும்பிப்போய் விடலாமா என்று அவர் பல முறை யோசித்தார், ஆனால் அதற்கு எந்த வகையான விளக்கம் தரமுடியும்? அன்று அவர் ஏன் சீக்கிரம் திரும்ப வேண்டும் என்ற கேள்வி வருமே? அதனால் கண்களையும், காதுகளையும் இறுக அடைத்துக் கொண்டு அன்றைய நாளை அவர் ஓட்டியாக வேண்டியதுதான்.

          அவர் முதலில் செய்துவிட்டதை மாற்ற இனிமேல் எந்த வழியும் இல்லை.

                ***************************************

          பொரித்த மீனை உயரமான அலமாரியில் வைத்து விட்டு அடுப்படியில் பாக்கியிருந்த ஒன்றிரண்டு வேலைகளையும் முடித்துவிட்டு உள்ளே வந்தாள் பிரதிபா.  அவள் மனதில் ஏனோ அமைதியில்லை.   சக்திபோதோ கிளம்பிப்போய்     வெகுநேரமான பின்னும் வெளிக்கதவு இன்னும் அடைக்கப்பட்டிருக்கவில்லை.  ஆனாலும் குழந்தைப்பையன் அழாமல் இருப்பது அவளுக்கு ஒரு சின்ன ஆறுதல்.  வெளிக்கதவைத் தாளிட்டு விட்டுக் கூடத்துக்கு வந்ததும் அவளது பார்வை, ஜன்னல் திட்டின் மீது இருந்த பத்திரிகையின் மீதும், கடிதத்தின் மேலும் பதிந்தது.  ஓ, ‘சாயா-சௌபி’ வந்துவிட்டதா? இந்த வாரம் புகழ்பெற்ற நடிகைகளின் பேட்டி அதில் வெளிவரப் போவதாகச் சொல்லியிருக்கிறார்கள்.

          ஆமாம், இது எப்போது வந்தது? 

           சக்திபோதோ உடையணிந்துகொண்டு வெளியே கிளம்பத் தயாரானது வரை இது வரவில்லை.

          இப்பொழுது பார்த்தால் பர்தோமனிலிருந்து வேறு ஒரு கடிதம் வந்திருக்கிறது.  ஆனால் இது ஏன் சித்தப்பாவின் கையெழுத்தில் இருக்கிறது? விஜயதசமி சமயத்தில் வழக்கமாக எழுதும் கடிதம் தவிர சித்தப்பா ஒரு போதும் .….. ஐயோ… அம்மா நிச்சயம் நன்றாக இருப்பாள்தானே?

          கவலை, காற்றைவிட வேகமாக ஒவ்வொருவரையும் சுழற்றியடிப்பது.

          கையை நீட்டிக் கடிதத்தை எடுப்பதற்குள் இவ்வளவையும் யோசித்தாள் அவள்.  பிறகு கடிதத்தை எடுத்து அதன் மீது கண்களை ஓட்டிய பிறகு ஸ்தம்பித்துப்போய்ப் புழுதி படிந்த தரையில் அப்படியே அசந்து உட்கார்ந்துவிட்டாள்.

          என்ன இது? என்ன மாதிரி ஒரு செய்தி இது?

          மூன்று பைசா மதிப்புள்ள இந்த அஞ்சலட்டை எப்படிப்பட்ட ஒரு செய்தியை அவளுக்குக் கொண்டுவந்து சேர்த்தி ருக்கிறது?  நிஜமாகவே அம்மா இறந்து விட்டாளா? பிரதிபாவின் அம்மா இறந்து விட்டாளா?  இரண்டே வரிகள் கொண்ட மிகமிகச்சாதாரணமான அந்தக்கடிதமா, அம்மா போய்ச் சேர்ந்த செய்தியை சுமந்து வந்திருக்கிறது?

          பிரதிபா தன் தாயை இழந்துவிட்டாள் என்ற இந்தச் செய்தி, ஒருவருக்கு உடல் நலம் நன்றாக இருக்கிறது என்றோ, சுமாராக உள்ளதென்றோ அற்பமான செய்திகளைப் பரிமாறிக் கொள்வதைப் போன்றதுதானா? அதற்குரிய மதிப்பு இவ்வளவுதானா? மேலும் இப்படி ஒரு வித்தியாசமான சூழ்நிலையில், அவள் மட்டும் தனியாக இருக்கும்போதுதானா அம்மா போய்விட்டாள் என்ற செய்தியை அவள் அறிந்துகொள்ள வேண்டும்.  இந்தக் கடிதம் பத்து நிமிடங்களுக்கு முன்னால் வந்திருக்கக்கூடாதா? அப்போது சக்திபோதோவும் கூட இருந்திருப்பாரே?  பிரதிபா எவ்வளவு கொடுமையான துக்கத்தை அனுபவித்துக் கொண்டிருக்கிறாள் என்பதைப் பார்ப்பதற்கு ஒரு சாட்சியாவது இருக்திருக்குமே ?  சக்திபோதோ மட்டும் அங்கே இருந்திருந்தால், இப்படிப்பட்ட கடும் துயரத்தால் பீடிக்கப்பட்டுக் கிறுக்குப் பிடித்தவளைப் போலிருக்கும் பிரதிபாவைக் கூட்டிக்கொண்டு உடனடியாக ஹௌரா ஸ்டேஷனுக்கல்லவா விரைந்திருப்பார்?

          ஒருவேளை ரயிலுக்கான நேரம் தவறியிருந்தால், அடுத்த ரயிலுக்காகக் காத்திருக்க பிரதிபா நிச்சயம் சம்மதித்திருக்கமாட்டாள்.  பைத்தியக்காரியைப் போல ஒரு வாடகைக் காரில் வேகமாய்ப் போய்ச் சேர வேண்டுமென்றே அவள் நினைத்திருப்பாள்.  சக்தி போதோவும் அதற்கு நிச்சயம் மறுப்பு சொல்லியிருக்க மாட்டார்.  பிரதிபா கடும் துயரத்தில் இருக்கும்போது கருமித்தனமாக நடந்து கொள்ளும் அளவுக்கு அவர் இதயமில்லாதவர் இல்லை. ‘டேக்ஸி’யிலிருந்து இறங்கியதுமே ஓடிப்போய் அம்மாவின் படுக்கைக்கருகே தரையில் விழுந்தபடி பிரதிபா கதறித் தீர்த்திருப்பாள்.  அவளது சித்தப்பா, சித்தி, பாட்டி என்று எல்லோரும் ஓடிவந்து அவளுக்கு ஆறுதல் சொல்லியிருப்பார்கள்.  அக்கம் பக்கத்திலிருக்கும் மனிதர்களெல்லாம் வந்திருப்பார்கள்.  அம்மாவைப் பறிகொடுப்பது என்பது பிரதிபாவை எந்த அளவு கடுமையாக பாதிக்குமென்பது அண்டை அயலில் உள்ள எல்லோருக்கும் தெரியும்.

          ஆனால் இப்போது நடந்திருப்பது என்ன?  துக்கத்தின் குறிப்பிடத்தகுந்த ஒரு அம்சம் – அதை முழுமையாக வெளிக்காட்டிக்  கொள்ளும் அந்த அம்சம், இப்போது முழுக்க முழுக்க அவிந்து போய்விட்டது.  இலேசாக ஒரு முறை கூச்சலிடவோ, அழ ஆரம்பிக்கவோ அவளால் முடியவில்லை.  அவற்றைச் செய்வதற்குத் தேவையான தூண்டுதல் கூட அவளுக்குக் கிடைக்கவில்லை.  வீட்டில் தன்னந்தனியாக இருக்கும்போது யாராவது அப்படி அழ முடியுமா என்ன?

     வயதில் பெரியவர்கள் செய்ய முடியாததைச் சிறியவர்கள் மிகவும் சுலபமாகச் செய்துவிடுவார்கள்.  பத்து மாதங்களே நிரம்பிய அவளது மகன் கோகோன் கட்டுப்படுத்த முடியாதபடி திடீரென்று அலற ஆரம்பித்தான். அதில் அக்கம்பக்கமெல்லாம் கிடுகிடுத்துப் போயிருக்கும். அறைக்குள் அவன் பாட்டுக்கு விளையாடிக்கொண்டிருந்தானே? ‘சட்’டென்று அப்படி என்ன ஆகியிருக்கும்?

          வீட்டில் வேறு யாருமே இல்லாத நிலையில் - தன் மகனிடமிருந்து இப்படி ஒரு அலறலையும் கேட்டபிறகு அவனருகே ஓடுவதைத் தவிர அவளால் வேறென்ன செய்ய முடியும்? அந்த நிமிடம்தான் தன் தாயின் மரணச் செய்தியைக் கேட்டிருந்தாலும் கூட அவள் போய்த்தான் ஆக வேண்டும்.

          அது ஒரு பெரிய கறுப்பு எறும்பு. குழந்தையின் மென்மையான, சிறிய கால்விரல்களின் நுனிப்பகுதியை அது கடுமையாகக் கடித்திருந்தது.  பத்து மாதமே நிரம்பிய ஒரு குழந்தைக்கு இந்த எறும்புக்கடி, ஒரு தேள் கடியைப் போலத்தான்!   குழந்தை வலியை மறக்க வேண்டுமென்றால் அம்மாவை இழந்த துக்கத்தை அவள் மறந்தாக வேண்டும்.  ஒரு வழியாகக் குழந்தை அந்த வலியை மறந்துவிட்டபோது, வீட்டைச் சூழ்ந்து கொண்ட ஏதோ ஒரு கருகும் வாடை அவளைத் திடுக்கிட வைத்தது.  சாயங்கால வேலையைச் சற்று மிச்சம் பிடிக்க நினைத்தபடி கொஞ்சம் பருப்பை அடுப்பில் வேக வைத்திருந்தாள் அவள்.  சரி, பருப்பின் கதி அவ்வளவுதான்.  அணைந்து கொண்டிருக்கும் அடுப்புக் கூட சரியான நேரம் பார்த்து அவளைப் பழிவாங்குகிறது.

          பருப்பு போனால் போகட்டும், பருப்பு வைத்திருக்கும் பாத்திரம் அடிப்பிடித்துப் போனால்தான் ஆபத்து.  நான்கைந்து பழைய புடவைகளைக் கொடுத்து அவற்றுக்கு பதிலாக முதல்நாள்தான் அவள் அந்தப் பாத்திரத்தை வாங்கிக்கொண்டு வந்திருந்தாள்.

          குழந்தையை இடுப்பில் வைத்தபடி பாத்திரத்தை அடுப்பிலிருந்து இறக்கி வைத்துவிட்டு சமையலறைக் கதவுக்குத் தாள் போட்டு விட்டுக் கடிதத்தின் அருகே வந்து உட்கார்ந்தாள் பிரதீபா.  அதை மறுபடியும் ஒருமுறை கையில் எடுத்துக் கொண்டாள்.  அதைத் திரும்பப் படிப்பதன் மூலம் அவள் ஏதோ ஒன்றை மறு கண்டுபிடிப்பு செய்ய முயல்வதைப் போலிருந்தது. இவ்வளவு நேரமும் தான் படித்தது ஒரு வேளை தவறாக இருக்குமோ என்று திடீரென்று சரிபார்க்க விரும்புபவள் போலிருந்தாள் அவள்.

          ஆனால், அப்படியெல்லாம் எதுவுமில்லை.  எந்தத் தவறும் எங்குமில்லை; அதற்கான வாய்ப்பும் இல்லை.

          பிரதிபாவின் தாய் உண்மையிலேயே இறந்துபோய்விட்டாள்.  பர்தோமனில் இருக்கும் வீட்டுக்கே ஓடிப்போய் எல்லா இடங்களிலும் தேடிப் பார்த்தாலும் பிரதிபாவால் அவளை மீண்டும் பார்க்க முடியப் போவதில்லை.  அவள் சிறு குழந்தையாக இருந்தபோதே அவளது தந்தை காலமாகி விட்டார்; அவரை அவளுக்குக் கொஞ்சம் கூட ஞாபகமில்லை; அம்மாதான் அவளுக்கு எல்லாமாக இருந்தாள்.

          …. ஆமாம், அது நடந்துவிட்டது உண்மைதான்.

          பிரதிபாவின் வாழ்க்கையில் அவள் எதிர்ப்படும் முதல் துக்கம் அது! மிகமிக ஆதாரமான, அடிப்படையான துக்கமும் கூட! ஆறிப்போன தண்ணீரைப்போல இப்படி அவளை வந்தடைந்திருக்கிறது அது !

          பிரதிபா தொடர்ந்து இப்படியே உட்கார்ந்திருக்க முடியாது; சீக்கிரமே வேலை பார்க்கும் பெண் வந்து விடுவாள், பால்காரர் வந்து விடுவார்.  அவள் எழுந்துகொண்டுதானாக வேண்டும்,  அவர்களோடு பேசித்தான் ஆகவேண்டும்.  குறைந்தபட்சம் வேலை பார்க்கும் பெண்ணிடத்திலாவது தன் வாழ்க்கையில் நேர்ந்திருக்கும் இந்தக் கொடுமையான நிகழ்வைப்பற்றி அவள் சொல்லிக்கொள்ளலாம்.. ஆனால் அவளேதான் அதைச்சொல்ல வேண்டியிருக்கும். இல்லையென்றால் அவளிடமும் சாதாரணமாக இருப்பதைப்போலத்தான் நடிக்க வேண்டும். ஒரு வேளை அந்தப் பெண்ணிடம் விஷயத்தைச் சொல்லி  அது அவளுக்குத் தெரிய வந்துவிட்டால் அப்புறம் அவள் சும்மாவா இருப்பாள்? பிரதிபாவுக்கு  ஆறுதல் சொல்லவும் தேற்றவும் எண்ணியவளாய்க் கட்டாயம் பக்கத்தில் வந்து விடுவாள்.  அவள் மனம் நெகிழ்ந்து போயிருக்கும் இந்த சந்தர்ப்பத்தை சாக்காக வைத்துக் கொண்டு தன் எஜமானியருகே நெருக்கமாக வந்து தலையைக் கோதி விடுவாள், கையைப் பிடித்துக் கொள்வாள்.  அதை நினைத்துப் பார்க்கவே பிரதிபாவுக்கு சகிக்கவில்லை.  உண்மையிலேயே அது சகிக்க முடியாததுதான். மேலும் தன் தாய் இறந்துபோன செய்தி வந்த பிறகும் கூட பிரதிபா வீட்டுக்குள் நடமாடியிருக்கிறாள், குழந்தைக்குப் பாலூட்டியிருக்கிறாள் என்பதை சக்திபாதோவும் அறிந்துகொண்டுவிடுவார்.

     அழுகையை நிறுத்தியபடி அந்தக் குழந்தைப் பையன் அம்மாவின் மடியில் அமைதியாக உறங்கி்ப் போனான்.  பிரதிபா, மடியில் தூங்கும் குழந்தையோடு ஆடாமல் அசையாமல் அப்படியே உட்கார்ந்திருந்தாள்.

          நேரம் ஓடிக் கொண்டிருந்தது.  மூன்று மணியானபோது ஆட்டுப்பால் கொண்டு வந்து தருபவனின் மணி ஓசை கேட்டது.

          பிரதிபா ஒரு உறுதியான முடிவோடு எழுந்து நின்றாள்.

          ஆமாம்.  அதுதான் சரி! தபால்காரர் எந்த நேரம் வந்து கடிதத்தைக் கொடுத்தார் என்து பிரதிபாவுக்குத் தெரியாது.  எறும்பு கடித்த குழந்தையின் அழுகையோடு அவள் போராடிக் கொண்டிருந்தாள்.  குழந்தையோ முழுநாளும் அழுதபடி இருந்தது.  அதனால் ஜன்னல் பக்கமோ, கதவுப் பக்கமோ, அறைகளிலோ பார்வையை வெறுமே செலுத்தக்கூட பிரதிபாவுக்கு அன்று நேரம் கிடைக்கவில்லை.  அதற்கு சாட்சி ‘சாயா-சௌபி’ பத்திரிகையின் உறை இன்னும் பிரிக்கப்படாமல் இருப்பதுதான். பத்திரிகையையும் கடிதத்தையும் தபால்காரர் எப்படிப் போட்டிருப்பாரோ அதே மாதிரி வைத்துவிட்டு எழுந்திருந்தாள் பிரதிபா,.  ஒரு சிறிய கிண்ணத்தை எடுத்துக் கொண்டு போய் ஆட்டுப்பால் கொண்டு வந்திருப்பவருக்காக லேசாகக் கதவைத் திறந்தாள்.  பாலைக் கொண்டுபோய் அதன் இடத்தில் வைத்துவிட்டு ‘அந்த இரண்’டையும் ஒரு தடவை திரும்பி்ப் பார்த்தாள்.  சட்’டென்று ஒரு கணம் அப்படியே நின்றுவிட்டாள்.  கடிதம் போய்ப் பத்திரிகைக்குப் பக்கத்திலா? வேண்டாம், கடிதம் புத்தகத்துக்கு அடியில் மறைவாகவே இருக்கட்டும்.  மேலே இருந்தால் உள்ளே வந்து வந்து போய்க் கொண்டிருக்கும் அவள் கண்ணில் ஒரு முறையாவது தட்டுப்பட்டிருக்காதா? கடிதத்தை மட்டும் பார்த்திருந்தால் உடனே அதை ஆசையாய் எடுத்துப் பார்த்திருப்பாளே பிரதிபா! சில நாட்களாக பர்தோனிலிருந்து கடிதமே வரவில்லை என்று அவளே கவலையோடுதானே இருந்தாள்?

          சாயா-செளபி’ ? அது  போய்த் தொலையட்டும்…. அது அப்படியே கிடக்கிறதே என்றால் அது அப்படித்தான் கிடக்கும்.  முழுநாளும் அழுதபடி அவளைப் பைத்தியம் பிடிக்கச் செய்து கொண்டிருக்கும் ஒரு குழந்தையை வைத்துக் கொண்டு அவளுக்கு சினிமா பத்திரிகை படிக்கவா நேரம் கிடைக்கும்?

          இன்று பிரதிபா தயாரித்த சோறு சமையலறையில் அப்படியே தொடப்படாமல் இருக்கிறது.  வேலைக்கு வந்த பணி்ப்பெண் அதைப் பார்த்துவிட்டுக் கத்தினாள்.  ஆனால் பிரதிபா அதற்கு என்ன செய்ய முடியும்? முழுநாளும் தலையையே  தூக்கமுடியாமல் வலி மண்டையைப் பிளந்து கொண்டிருந்தபோது அவளால் எப்படி சாப்பிட முடியும்?  வேலைக்காரப் பெண், தன் மகன்களுக்கு அந்தச் சோற்றை எடுத்துக் கொண்டு போக வேண்டியதுதான்.

          வழக்கமாக தினந்தோறும் நடப்பதைப் போலவே, அன்றும் அடுப்பு பற்ற வைக்கப்பட்டது.  இரவுச் சாப்பாடு செய்வதற்கான ஆயத்தங்கள் தொடங்கியிருந்தன. சூடான     பூரியுடன் கோவைக்காய் வறுவலையும், உருளைக்கிழங்கைப் பொடியாக வறுத்ததையும் சேர்த்து சாப்பிட சக்திபோதோவுக்கு   மிகவும் பிடிக்கும்.  சரி, அன்றைய சாப்பாடாகவும் அதுவே இருந்துவிட்டுப் போகட்டும்.  பிரதிபாவுக்கு எதுவும் ஆகிவிடவில்லை.  பிரதிபா நன்றாகத்தான் இருக்கிறாள்.

                 ****************************************

         

        தவருகே வந்த சக்திபோதோ,‘சட்’டென்று ஒரு நிமிடம் அப்படியே நின்றார்.

          உள்ளே அழுகைச் சத்தம் எதுவும் கேட்கிறதா?   

            உள்ளிருந்து ஏதாவது சத்தம் கேட்கிறதோ  என்று கற்பனை செய்தபடி, காதுகளைச் சிறிது நேரம் கூர் தீட்டி வைத்துக்கொண்டு கவனித்துக்கொண்டிருந்தார் அவர்.

          பிறகு தன் தவறை உணர்ந்து கொண்டார். அப்படி எதுவுமே கேட்கவில்லை.

          அப்படியென்றால் என்னதான் நடந்திருக்க முடியும்? இத்தனை துக்கமான ஒரு சூழ்நிலையில் அவள் நிச்சயம் தனியாக பர்தோமனுக்குச் சென்றிருக்க மாட்டாள்.  அவள் அப்படிப் போயிருந்தால் கதவு உள்ளேயிருந்து அடைத்திருக்குமா? ஆனால் ஏன் இவ்வளவு அமைதியாக.. எந்த சத்தமுமே இல்லாமல் இருக்கிறது? அப்படியென்றால் அவள் மயக்கம்  போட்டு விழுந்து விட்டாளா?

          யாருக்குத்தெரியும்? ஒருவேளை பிரதிபா மயக்கம் போட்டு விழுந்து கிடக்கலாம்.  குழந்தை கீழே விழுந்து மண்டையை உடைத்துக்கொண்டிருக்கலாம்.  சே சே….. சக்திபோதோ காலையில் நடந்து கொண்ட விதம்தான் எப்படி ஒரு முட்டாள்தனமானது?

          கதவின் மேலிருந்த மணியை அவர் முதலில் மென்மையாக அழுத்தினர்; பிறகு சற்று வலுவாக, அதன்பிறகு இன்னும் கூடுதல் சத்தம் வரும் வகையில்….

           இப்போது கதவு திறந்தது. கதவைத் திறந்தது பிரதிபாவேதான்.

          மிக மிக சாதாரணமான வழக்கமான குரலில்

          ‘‘இன்னிக்கு என்ன நீங்க லேட்டா’’

என்று கேட்டாள் அவள்.

          லேட்’.  ஆமாம் கொஞ்சம் லேட்டாகி விட்டதுதான்!

          வீட்டுக்குள் காலெடுத்து வைப்பதற்கு முன் சக்திபோதோ சிறிது தைரியத்தை வரவழைத்துக் கொண்டார்.

          அவளுக்கு என்ன பதில் சொல்வது என்பது சக்தி போதோவுக்கு இன்னும் தெளிவாகவில்லை.  அதற்குள் பிரதிபா வேறொரு விஷயத்தைப் பற்றிப் பேச ஆரம்பித்திருந்தாள்.

          ‘‘இன்னிக்கு என்ன ஆச்சு தெரியுமா? நீங்க போனப்புறம் நான் அடுப்படியிலே இருந்து வந்து வெளிக்கதவை சாத்தப் போனேன்.  திடீர்னு நம்ம கோகோன் கிட்டேயிருந்து பயங்கரமா ஒரு அலறல் சத்தம்.  நான் அவன்கிட்டே ஓட்டமா ஓடினேன்.  என்ன ஆகியிருந்தது தெரியுமா?  ஐயோ அம்மா! ஒரு பெரிய கறுப்பெறும்பு அவனைக் கடிச்சிட்டு அவனோட விரலிலேயே  ஊர்ந்துபோச்சு. அதை அவன்மேலே இருந்து அவ்வளவு சுலபமாப் பிச்சுக்கூட எடுக்க முடியலை.  கொஞ்சம் ரத்தம் கூட வந்தது.  குழந்தை என்னடான்னா விடாம அழறான்! இன்னிக்கு முழுசும் ‘ரெஸ்’டே இல்லை எனக்கு.  பொறுமையே போனமாதிரி ஆகிப்போச்சு.  வீட்டைத்தான் கொஞ்சம் பாருங்களேன்.  நாள் முழுக்க வீட்டைப் பெருக்கக் கூட இல்லை, என் தலையை வாரிக்கலை.  சே…. எப்படிப்பட்ட தொந்தரவு பிடிச்ச ஒரு நாள்? கடைசியிலே ஒரு வழியா இப்பதான் பாபு விளையாடிக்கிட்டிருக்கான்’’.

          ஆனால் குழம்பிப்போயிருந்த சக்திபோதோவின் பார்வையோ குழந்தை மீது படியாமல் ஜன்னல் திட்டில் போய்ப் பசை வைத்த மாதிரி ஒட்டிக் கொண்டது.  அப்படியானால் சக்திபோதோ செய்த தந்திரமான முயற்சிகளெல்லாம் வீண்தானா?

          அது இன்னும் அங்கேதான் இருக்கிறதா? எப்படி வைக்கப்பட்டதோ – அதே நிலையில்? ஆனால், பத்திரிகைதான் இருக்கிறது! அந்தக்கடிதம்?

          கடிதம் எங்கே போயிற்று என்று இப்போது ஆராய்ந்துகொண்டிருக்க முடியாது.  திடீரென்று அதை எடுத்துப் பார்ப்பதுபோல நடிப்பதும் கூட இப்போது சரிவராது.  இப்போது அவர் முன்னுள்ள முக்கியமான காரியம் எறும்புக்கடிக்கு ஆளான குழந்தையை கவனிப்பதுதான்.  அதுதான் அவர்கள் இருவருக்கும் இப்போது ஏற்பட்டுள்ள பெரிய சிக்கல்.  அதனால் உடனே அவர் கை, கால் முகம் கழுவிக் கொண்டு குழந்தையைக் கையில் எடுத்துக்கொண்டாக வேண்டும்.  சூடான பூரிகள் ஆறிக்கொண்டிருப்பதாக பிரதிபா வேறு எச்சரித்துக்கொண்டிருக்கிறாள். அவர் நிறைய சாப்பிடாமல் போனால் அவரைச் சும்மா விட மாட்டேன் என்றும் சொல்கிறாள்.

          சரி…. கொஞ்ச நேரம் கழித்து யாருமே பார்க்காத சமயத்தில், தபால்காரர் என்ன போட்டுவிட்டுப் போயிருக்கிறார் என்று பார்ப்பது போல அந்தப் பத்திரிகையையும், கடிதத்தையும் மெள்ளப்போய் எடுக்கலாம்.  ஆனால் பிரதிபா தன்னைப் பார்க்காமல் இருக்கும்போது மட்டுமே அதைச் செய்யவேண்டும்.  ஆனால் அந்தக் கடிதம் எங்கே போனது? அவர் இங்குமங்குமாய்க் கடிதத்தைத் தேடினார்.  ஆனால் பத்திரிகையை எடுத்த பிறகே கடிதம் எங்கே இருக்கிறது என்பது தெரிந்தது.

          ஆச்சரியமாக இருக்கிறதே?  சக்திபோதோ, தன் கைகளாலேயே அந்தக் கடிதத்தை எடுத்துப் பத்திரிகைக்கு மேலே வைத்திருக்கிறார்.  அதன் பிறகு யாருடைய கையும் தில் படவில்லையென்றால் அது பத்திரிகைக்கு அடியில் போனது எப்படி? அதோடு அந்தத் தபால் அட்டையின் மூலையில் இப்படி  ஒரு கறை படிந்திருப்பது எப்படி?

          இனிமேலும் இதை ஆராய்ந்து கொண்டு பொழுதைப் போக்கிக் கொண்டிருக்க முடியாது.

          கடிதத்தைக் கையிலெடுத்துக் கொண்ட சக்திபோதோ, இடியால் தாக்கப்பட்டவர்போலக் குரல் நடுங்கக் கத்தினார்.

          ‘‘இதைப் பாரேன்…. கொஞ்சம் இங்கே வந்து நான் என்ன சொல்றேன்னு கேளேன்? என்னது இது? உங்க சித்தப்பா  இப்படி அபத்தமா என்னத்தையோ எழுதிவச்சிருக்காரே?”

          பிரதிபா எதுவுமே நடக்காதது  போல மிக இயல்பான முகபாவனையுடன் மெல்ல நடந்து வந்து அவர் சொல்வதைக் கேட்டாள்.  வழக்கமான ஆர்வத்துடன்  கேட்பதைப்  போலவே

          ‘‘என்ன சொல்றீங்க? பர்தோமன்லேயிருந்தா லெட்டர் வந்திருக்கு? சித்தப்பாவா எழுதியிருக்கார்? என்னது இது திடீர்னு இப்படியெல்லாம்  உதவி பண்ண ஆரம்பிச்சிருக்கார்? ஆமாம், அவர் அப்படி என்னதான் எழுதியிருக்கார்? நீங்க ஏன் இப்படி அமைதியா இருக்கீங்க? அவர் என்னதான் எழுதியிருக்கார்னு சொல்லுங்களேன்…. அதை முதல்லே சொல்லமாட்டீங்களா?’’

          தானும் படிப்பறிவு உள்ளவள் என்பதையே மறந்து விட்டவள் போல இப்படிப் பேசினாள் பிரதிபா.

          சக்திபோதோ, தரையில் உட்கார்ந்து கொண்டு தலையில் கை வைத்துக் கொண்டார்.

          ‘‘அவர் எழுதியிருக்கிறதை என்னாலே கொஞ்சம் கூட நம்ப முடியலை.  இது நிஜம்தானா…? இப்படிக் கூடவா நடந்திடும்?

          இப்போது பிரதிபா சற்றுக் கவலை தோய்ந்த முகத்துடன் தரையில் உட்கார்ந்து கொண்டாள்.  ஏதோ ஒரு வருத்தம் தன்னைத் தாக்க இருப்பது போல அரற்ற ஆரம்பித்தாள்.

          ‘‘கொஞ்சம் தெளிவாதான் சொல்லுங்களேன்! என்னதான் ஆச்சு… என்ன எழுதியிருக்குன்னு சொல்ல மாட்டீங்களா? எனக்கு எதுவுமே புரியலியே? ஒரு வேளை எங்கம்மாவுக்கு ஏதாவது…?”

          சக்திபோதோ, வருத்தத்தோடு பேசினார்.

          ‘‘ஆமாம் பிரதிபா! அம்மாதான் நம்மளையெல்லாம் விட்டுட்டுப் போயிட்டாங்க’’ ஒரு நீண்ட பெருமூச்சை வெளியேற்றியபோது அவரது நாடி நரம்புகளெல்லாம் நடுங்கிக் கொண்டிருந்தன.

          பிரதிபா நெஞ்சில் அடித்துக் கொண்டு வானமே இடிந்து விழும் அளவுக்கு உரத்து ஓலமிட்டாள்.

  ‘’ஐயையோ …நீங்க என்ன சொல்றீங்க? என் கிட்டேயா அப்படி சொல்றீங்க? வானத்திலே இருக்கிற இடி நேரா வந்து என் தலையிலே எறங்கிட்ட  மாதிரி இருக்கே?’’

-இப்படிப் பலவாறு கூச்சலிட்டு ஓய்ந்தபின் மயக்கம் போட்டுத் தரையில் விழுந்தாள் பிரதிபா. அவள் ஏன் அப்படி விழ மாட்டாள்? நாள் முழுவதுமே அப்படி ஒரு மயங்கிய நிலையில்தானே அவள் இருந்திருக்கிறாள்?

          தண்ணீர்ப்பானையிலிருந்து குளிர்ந்த நீரை எடுத்துக்கொண்டு வந்து அவள் முகத்தில் விசிறியடித்தபடியே அந்தக்கடிதம் இருந்த இடம் உண்மையிலேயே மாறிப்போனது எப்படி என்று புரியாமல் விழித்துக்கொண்டிருந்தார் சக்திபோதோ. அந்த அஞ்சலட்டையின் ஒரு நுனியில் மஞ்சள் கறை படித்த ஒரு விரலின் அடையாளம் அத்தனை தெளிவாகப் படிந்திருப்பது எப்படி என்றும் கூடத்தான்!

            *********************************************

                      ***************

 

 

           


LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

தமிழில் மறுமொழி பதிக்க உதவிக்கு....