துன்ப நினைவுகளும் சோர்வும் பயமுமெல்லாம்,
அன்பில் அழியுமடீ! அன்புக் கழிவில்லை காண்
-பாரதி

10.7.17

கல்வி...நீதி..


சென்னை எத்திராஜ் மகளிர் கல்லூரி முதல்வர் நியமனத்தில் நிகழ்ந்திருக்கும் குளறுபடிகளை சுட்டிக்காட்டி உயர்நீதி மன்றம் வழங்கியிருக்கும் தீர்ப்பு, பின் வரும் செய்திக்குறிப்பாக ஆங்கில நாளிதழ்களில் வெளியாகி இருக்கிறது.


கல்லூரிகளுக்கு நிதி உதவி வழங்கும் பல்கலைக்கழக மானியக்குழு, பணி நியமனங்களில் நிர்வாகம் பின்பற்ற வேண்டிய வழிகாட்டு நெறிகளை அவ்வப்போது தெளிவாக வகுத்தும் புதுப்பித்தும் கண்காணித்தும் வருகிறது. புதுப்பிக்கப்பட்டிருக்கும் நெறிமுறைகளைக் கருத்தில் கொள்ளாமலோ,  அவை குறித்து சட்டை செய்யாதது போன்ற தன்னிச்சை மனப்போக்குடனோ செயல்படும் தனியார் நிர்வாகங்கள்…, அவற்றின் எதேச்சதிகாரத்துக்குக் கடிவாளம் போட முன்வராமல் தாமதிக்கும் அரசுக்கல்வித் துறைகள் இவை நீடிப்பதாலேயே பேராசிரியர்கள் நீதிமன்றங்களின் துணையை நாட வேண்டியிருக்கிறது. 

2010ஆம் ஆண்டில் புதுப்பிக்கப்பட்டிருக்கும் பல்கலைக்கழக மானியக்குழு விதிமுறைகள் கருத்தில் கொள்ளப்படாமல் -2000ஆம் ஆண்டுடன்- காலாவதியாகிப்போன பழைய விதிமுறைகளே முதல்வரின் நியமனத் தேர்வுக்குழுவால் பின்பற்றப்பட்டிருப்பதை மனுதாரர்கள் சுட்டிக்காட்டி இருக்கிறார்கள். நீதி மன்றமும் அதையே வழிமொழிந்தபடி தீர்ப்பு வழங்கியிருக்கிறது..

தனியார் கல்வி நிறுவனங்களில் பொதுவாக நிலவும் பலவகைக் கெடுபிடிகள்..அழுத்தங்கள் ஆகியவற்றைப் பொருட்படுத்தாமல் கிட்டத்தட்ட நான்காண்டுக் காலமாக அறப்போரைத் துணிச்சலாகக் கையிலெடுத்துத் தொடர்ந்து போராடியிருக்கும் பேராசிரியத் தோழிகளுக்குப் பாராட்டுக்கள்.

மேற்குறித்த போக்குகள் எதிர்காலத்தில் தொடரும்போது ஒரு சிறிய வேகத் தடையையாவது ஏற்படுத்தக் கூடியவை இப்படிப்பட்ட போராட்டங்களும் அவற்றின் உடனிகழ்வான தீர்ப்புகளும்...

அந்த வகையில் இது கல்வித் துறை வரலாற்றின் முக்கியமான ஒரு நிகழ்வு என்பதைக்குறிப்பிடும் அதே வேளையில் மேற்குறித்த செய்தி வெளியாகி இருக்கும் தன்மையும், அதற்கு வந்திருக்கும் பின்னூட்ட எதிர்வினைகளும் சில கேள்விகளை எழுப்புகின்றன.

தமிழ்நாட்டின் தலைநகரிலிருக்கும் பழமையான ஒரு கல்லூரியோடு தொடர்புடைய இந்தத் தீர்ப்பைத் தமிழ் நாளிதழ்கள் வெளியிடத் தவறியது ஏன் என்பது முதலில் ஏற்படும் உறுத்தல். 

பிற மாவட்டப் பதிப்புகளில் வெளியிடப்படாமல் இருந்தாலும் கூட சென்னைப்பதிப்புக்களிலாவது இது வெளியிடப்பட்டிருக்க வேண்டும் என்ற எதிர்பார்ப்பு மிகவும் நியாயமானது. 

புலனாய்வு இதழ்கள் இச்செய்திக்குத் தரப்போகும் முக்கியத்துவம் பொறுத்திருந்து பார்க்க வேண்டிய ஒன்று.

மிகப்பிரபலமான ஆங்கில நாளிதழ்களும் கூட இந்தச் செய்தியை முதலில் பிரசுரிக்கும்போது பொறுப்பற்ற முறையில் நடந்து கொண்டிருக்கின்றன என்பது வேதனை அளிப்பது. வழக்குத் தொடுத்தவர்களில் ஒருவரையே –முதல்வரின் பெயராக்கி செய்தி வெளியிட்ட அபத்தத்தால் பாதிக்கப்பட்ட நபர் பதட்டத்தோடு அதற்குப் பின்னூட்டம் இட்டிருக்கிறார்;


தொடர்ந்து நாளிதழ்களிடம் உரிய திருத்தம் கோரிப் போராட்டக்குழுவாலும் கடிதம் அனுப்பப்பட்டிருக்கிறது. அதன் பிறகே வலைத்தளச் செய்தி திருத்தப்பட்டு, திருத்தம் செய்யப்பட்ட விவரம் கீழே குறிப்பிடப்பட்டிருக்கிறது. 


எனினும்
செய்தி திருத்தப்பட்டிருப்பதை மட்டும்தான் அடிக்குறிப்பு சுட்டிக் காட்டுகிறதே தவிர வழக்குத் தொடர்பான முக்கியத்துவத்தையே மாய்த்துப்போடுவதைப்போன்ற மிகப்பெரும் தவறு நேர்ந்திருப்பதற்கு ஒரு வார்த்தையில் கூட வருத்தம் தெரிவிக்கப்படவில்லை 
[மறுநாள் செய்தித்தாளிலும் திருத்தம் பற்றிய குறிப்பு வெளியானபோதும் அதைப்படிக்க வாய்ப்பில்லாதவர்களுக்கு தீர்ப்பு குறித்த விவரங்கள் உரிய முறையில் போய்ச் சேர்ந்திருக்கப்போவதில்லை]

கவனக்குறைவால் நேர்ந்தது அல்லது அச்சுப்பிழை என்று சொல்லித் தப்பித்துக்கொள்ள முடியாத தவறு இது.. 

கொலைப்பட்டவனையே கொலையாளி என்று மாற்றிக்கூறுவது போன்ற இத்தகைய ஆள் மாறாட்டப் பிழைகள் பத்திரிகைகளின் நம்பகத் தன்மையையே தகர்த்து விடக்கூடியவை.

அரசியல் உள்ளிட்ட பிற சமூகச்செய்திகளுக்குத் தரப்படும் இடமும் அவற்றை வெளியிடும்போது செலுத்தப்படும் கவனமும் கல்வித் துறை சார்ந்த செய்திகளுக்கு இல்லாமல் போகிறதோ என்ற கவலையை ஏற்படுத்தக்கூடியது இது.

குறிப்பிட்ட வலைத்தளச்செய்திக்குறிப்பிற்கு எதிர்வினையாற்றிருக்கும் சிலரும் கூட இந்தக் கவலைக்கு வலுச்சேர்த்திருக்கிறார்கள்.
கல்லூரி நிர்வாகமும் பல்கலைக்கழக மானியக்குழுவும் கல்வித்துறையும்  கருத்துச்செலுத்தித் தீர்த்துக் கொண்டிருக்க வேண்டிய பிரச்சினைகள் இவை என்றும், நீதிமன்றம் கவனிக்க வேண்டிய பிற சிவில் மற்றும் கிரிமினல் வழக்குகள் இதனால் தாமதமாகி நீதிமன்றத்துக்கு சுமை கூடுகிறது என்றும் இங்கே சிலர் பதிவு செய்திருக்கும் கருத்துக்களை முழுமையாக ஏற்க முடியவில்லை.. 



கிடைக்க வேண்டிய இடத்தில்- கிடைக்க வேண்டிய நேரத்தில்- கிடைக்க வேண்டிய முறையில் நீதி கிடைத்து விட்டால் எவரும் நீதிமன்றத்துக்குச் சென்று பொருளையும் நேரத்தையும் வீணாக்க விரும்புவதில்லை என்பது நிதரிசனமான உண்மை

வாழ்நாள் முழுவதையும் பணியாற்றும் இடத்துக்கே செலவிட்டு நேர்மையாகக் கடமை ஆற்றும் பேராசிரியர்களை- அதிலும் குறிப்பிட்ட பதவிக்குத் தகுதியும் கொண்டவர்களை- அதே கல்வி நிறுவனங்கள் கண்டு கொள்ளாமல் புறக்கணிப்பு செய்கையில் நீதியின் துணையை நாடுவது அவசியமாகி விடுகிறது.

இன்னும் சொல்லப்போனால் கல்வி சார் வழக்குகள் பிற வழக்குகளை விட எந்த வகையிலும் முக்கியத்துவத்தில் குறைந்தவை அல்ல.சாமானியன் வரை போய்ச்சேரும் சட்டத்தின் அரவணைப்பு கல்விக்கு மட்டும் அந்நியமான ஒன்றாகி விடுமா என்ன?

பி கு

அரங்கநாயகம் கல்வி அமைச்சராக இருந்த காலகட்டம். 
பணிப்பாதுகாப்பு உள்ளிட்ட பல கோரிக்கைகளை முன் வைத்தபடி தனியார் கல்லூரிப் பேராசிரியர்களின் போராட்டம் அப்போதுதான் வலுப்பெறத் தொடங்கியிருந்தது. வழக்கு மன்றங்களின் உதவி நாடிப் பணிப்பாதுகாப்பை உறுதி செய்து கொள்ள முற்பட்ட பேராசிரியர்களும் அவர்களுக்காகப் போராடிய இயக்கங்களும் மிகுந்திருந்த காலம் அது. அரசு உதவி பெறும் தனியார் பள்ளி ஆசிரியைகளுக்கு வழங்கப்படும் பேறுகால விடுப்பு அதே போல அரசு உதவி பெற்றுவந்த தனியார் கல்லூரிப்பேராசிரியைகளுக்கு வழங்கப்பட்டிருக்கவில்லை என்ற உண்மை வெளிச்சத்துக்கு வந்ததும் அந்தச் சூழலிலேதான். அந்தச்செய்தி அப்போதைய முதலமைச்சர் எம் ஜி ஆருக்கு வியப்பூட்டுவதாக இருந்தது என்பதையும்  வரலாறு பதிவு செய்து வைத்திருக்கிறது.  







28.6.17

தவறவிடக்கூடாத ஒரு குறும்படம்

கர்நாடக மாநிலம் உடுப்பியருகே உள்ள ஒரு கிராமத்தில் நிகழ்ந்த [2015]
ஒரு மிகச்சிறிய உண்மைச்சம்பவத்தைத் துளு மொழியில்  சுவாரசியமான குறும்படமாக்கியிருக்கிறது கணேஷ் ஷெட்டியின் ’’பரோக்‌ஷ்’.

தென்னை மரங்கள் அடர்ந்த தோப்பை ஒட்டி அதையே வாழ்வாதாரமாய்க்கொண்டு வாழும் ஒரு சின்னக்குடும்பம்.
குறிப்பிட்ட ஒரு மரத்திலிருந்து அவ்வப்போதுகேட்கும் சின்னஞ்சிறு குழந்தையின்  அழுகுரலால் முதலில் திகிலாகிறாள் அதன் குடும்பத் தலைவி.

பிறகு மற்றவர்களையும் அது தொற்றிக்கொள்ள மாயம், மற்றும் மாந்திரீகத்துக்காகத் தன் சொத்து முழுவதையும் கூட  அவர்கள் செலவழிக்கத் தயாரான நிலையில் முடிவு என்ன என்பதை இயல்பான- யதார்த்தமான பாணியில் சொல்லும் இந்தப்படம்  இணையத்தின் மூலம் கிட்டத்தட்ட இரண்டு லட்சத்துக்கும் மேலான பார்வையாளர்களை சென்றடைந்திருக்கிறது. பாலிவுட்டில் நுழைவதற்கான பொற்கதவுகளையும் இயக்குநருக்குத் திறந்து விட்டிருக்கிறது இந்த 13 நிமிடக்குறும்படம்.

 மிகை ஆரவாரங்கள் அற்ற அடங்கிய தொனியும்  கச்சிதமான சுருக்கென்ற முடிவும் தவற விடக்கூடாத குறும்படங்களில் ஒன்றாக  ’’பரோக்‌’’ஷை [PAROKSH / परोक्ष] ஆக்கி விடுகின்றன.













4.4.17

குற்றமும் தண்டனையும் புதிய பதிப்பு-செம்பதிப்பு

என் தமிழ் மொழிபெயர்ப்பில் 2007ஆம் ஆண்டு வெளிவந்த ஃபியதோர் தஸ்தயெவ்ஸ்கியின் குற்றமும் தண்டனையும் நாவலைத் தற்போது சென்னை நற்றிணை பதிப்பகத்தார் ,தங்கள் சிறப்பு வெளியீடாக- செம்பதிப்பாக- வெளியிட்டுள்ளனர். 
தொடர்புக்கு; 
Natrinai Pathippagam,​6/84,​
Mallan Ponnappan Road,
​Triplicane, Chennai - 600005, 
044 28482818, 9486177208​.. 
natrinaipathippagam@gmail.com


16.2.17

சொல்வனம் இதழில் என் கட்டுரை..

சொல்வனம் இணைய இதழில் [அ முத்துலிங்கம் சிறப்பிதழில்] 

வெளியாகி இருக்கும்  
முத்துலிங்கத்தின் நாட்குறிப்புக்கள்
குறித்த என் கட்டுரை


முத்துலிங்கத்தின் நாட்குறிப்புக்கள்

னது சொந்த வாழ்க்கை, அல்லது தான் கண்டு கேட்டு அறிந்த பிறரது வாழ்க்கை இவற்றின் தெறிப்புக்கள் சற்றேனும் கலவாத முழுமையான புனைவுகள் என்பவை மிக அரிதானவையே.; எனினும் ஒட்டு மொத்தப் பொது மானுடவாழ்வின் சிறுதுளிகள் பல கலந்த புனைவிலக்கியங்களை ஒரு குறிப்பிட்ட வாழ்க்கையின் வரலாற்று ஆவணமாக முழுமையாக ஏற்பதற்கில்லை.அவை புனைவுகள் மட்டுமே உலக இலக்கியப்பரப்பின் பல்வேறு காலகட்டங்களிலும் தனி மனித வாழ்க்கைப் பதிவுகள் பிறரால் சரிதங்களாகவும், தன் வரலாறாகவும் நாட்குறிப்புக்களாகவும் கடிதங்களாகவும் நினைவுக்குறிப்புக்களாகவும் எழுதப்பட்டு வந்திருக்கின்றன. மகாத்மாவின் சத்திய சோதனையும்,,உ வே சாவின் என்சரித்திரமும், ஆனந்தரங்கம்பிள்ளையின் நாட்குறிப்புக்களும், ,தஸ்தயெவ்ஸ்கியின் மனைவி அன்னாவின் நினைவுக்குறிப்புக்களும் இல்லாமல் போயிருந்தால் குறிப்பிட்ட அந்த ஆளுமைகளின் பன்முக இயல்புகள், அவர்கள் எதிர்ப்பட நேர்ந்த சிக்கல்கள், அவர்கள் வாழ்ந்த காலகட்டம் சார்ந்த சமூகத்தின் பண்பாடு அரசியல் ஆகியவை குறித்த வெவ்வேறான பின்புலங்கள் ஆகியவற்றை அறிய முடியாமலே போயிருக்கும். தன் வரலாற்றையும் தான் அறிந்த வேறொருவரது வரலாற்றையும் புனைவுப்பாணியில் நாவலாக்கித் தரும் போக்கும் சமகாலத் தமிழ் இலக்கியத்தில் செல்வாக்குப்பெற்று வருகிறது. அந்த வரிசையில் குறிப்பிடத்தக்க ஓர் இடத்தைப்பெற்றிருப்பது திரு அ முத்துலிங்கம் அவர்களின் ’உண்மை கலந்த நாட்குறிப்புக்கள்.’.. பாமாவின் ’கருக்கு; ’ராஜ் கௌதமனின் ‘சிலுவை ராஜ் சரித்திரம்’,கே ஏ குணசேகரனின் ;வடு;, , சிவகாமியின் ;உண்மைக்கு முன்னும் பின்னும்’, தேனி சீருடையானின் ‘நிறங்களின் உலகில்’, முத்து மீனாளின் ‘முள்’ போன்றவை நாவல் போக்கில் எழுதப்பட்ட தன் வரலாற்றுப் பதிவுகளில் சில.


நாட்குறிப்புப் பாணியில் தன் வரலாற்றைப் புனைவாகத் தந்திருப்பதில் முத்துலிங்கம் அவர்களே முன்னோடியாக நிற்கிறார்.

 ’உண்மை கலந்த’ என்னும் நூலின் முன்னொட்டே இது ஒரு தன் வரலாறு என்னும் நம்பகத் தன்மையை ஏற்படுத்தி விடுகிறது. ’உண்மையோடு பின்னிப் பிணைந்திருக்கும் அந்த நாட்குறிப்புக்களைத் தான் கையாண்டிருக்கும் உத்திகளாலும் நுட்பங்களாலும் செழுமைப்படுத்திப் புனைவு இலக்கியமாக அளித்திருக்கிறார் முத்துலிங்கம். 

நூலின் உட்பிரிவுகள் அனைத்தும் நாட்குறிப்புப் பதிவுகளாக எழுதப்பட்டிருப்பதால் இதைத் தன் வரலாற்று நாவல் என்று சொல்வதைக்காட்டிலும் ஒரே இழையில் தொடுக்கப்பட்ட பல்வேறு சிறுகதைகளின் தொகுப்பாக அமைந்திருக்கும் தன்வரலாற்றுப் புனைவு என்று கூறுவதே பொருத்தமானதாகத் தோன்றுகிறது. இந்நூலின் சில பகுதிகள் தனி ஆக்கங்களாகவும் வெளிவந்திருக்கின்றன என்பதை சுட்டும் பின்னட்டைக்குறிப்பும் இக்கருத்துக்கு வலுச் சேர்க்கிறது.

நாவலுக்கே உரித்தான காரண காரியத் தொடர்ச்சி, நேர்கோட்டு அல்லது அ-நேர்கோட்டு வரிசை முறையிலான சம்பவத் தொடுப்புக்கள் என எதுவும் அற்றதாய் , துண்டு துண்டாய் அமைந்திருக்கும் எந்தத் தலைப்பை முதலில் படித்தாலும் சுவாரசியமான சிறுகதை ஒன்றைப் படிப்பது போல நிறைவு தருவதாய் - அதே வேளையில் ’கொலாஜ்’ போன்ற அந்தத் துண்டுகளின் வழி ஒரு முழுமையான வாழ்க்கைச் சித்திரத்தைக் கண்டடைய முடியும் வகையிலும் அமைந்திருப்பதால் சிறுகதைப்பாணியிலான தன் வரலாறு என்று இந்நூலை மதிப்பிடலாம். துணுக்குகளாய்த் தரப்படும் நிகழ்வுகளைப் பிணைத்திருக்கும் சரடுகள் நூலின் ஆசிரியரும் அவரது சுற்றமும் நட்பும் அவர் கண்டும் கேட்டும் பழகிய மனிதர்களும் அவரது சொந்த வாழ்க்கை குறித்த நினைவுகளுமே.

பிள்ளைப்பருவத்தில் யாழ்ப்பாணத்திலிருக்கும் நல்லூர்க்கோயிலுக்குக் குதூகல மனநிலையில் கூட்டமாகச் செல்கிறது குடும்பம். திருவிழா நெரிசலில் வளையல் வாங்கச்சென்ற அம்மா எங்கோ காணாமல் போய் விடுகிறார். மூன்று குழந்தைகள் கூட்ட நெருக்கடியில் இறந்த செய்தி ஒரு புறம் வெளியாக……தன் குழந்தைகளைத் தேடித் தாயும், தாயைத் தேடி அந்தக் குடும்பமும் தவிக்கிறது. ஒருவழியாகத் தாய் வந்து சேர்ந்து கொள்ள ஒரு புறம் நிம்மதி கிடைத்தாலும் கொண்டாட்ட மனநிலை என்பது எல்லோருக்குமே முற்றாகக் கழன்று போகிறது…’’கோயில் விழாக்களில் பிள்ளைகள் தொலைவார்கள், அம்மாக்களும் தொலைய முடியும் என்று அப்போது நான் புரிந்து கொண்டேன்,,,வெகு நேரத்துக்கு அம்மாவின் உடல் நடுங்கிக்கொண்டிருந்ததை என்னால் உணர முடிந்தது’’ என்ற முரண் கலந்த முத்தாய்ப்புடன் முடிகிறது அந்தச் சித்திரம்…மிகச் சிறியதொரு கிராமத்திலிருந்து திருவிழா காணப்போகும்போது சிறுபிள்ளைகளிலிருந்து பெரியவர்கள் வரை மிக இயல்பாகத் தொற்றிக்கொள்ளும் உற்சாகம், மாட்டு வண்டி சவாரி…அம்மாவின் அழகான தோற்றம்… மகிழ்ச்சியான மனநிலை இவற்றின் விரிவான விவரணைகளோடு தொடங்கி அந்த மனநிலைக்கு நேர் எதிரான இறுக்கமான சூழல்முரணோடு முடிப்பதே இதற்கு ஒரு சிறுகதைத் தன்மையை அளித்து விடுகிறது…

வற்புறுத்தல் காரணமாய் மனமில்லாமல் சங்கீதம் கற்று ’கனகசபாபதி தரிசனம்’ பாடலை மட்டும் மனமுருகப்பாடி, ஒரு கட்டத்தில் அதை அடியோடு நிறுத்திவிட்ட தங்கைக்குள் ஒளிந்திருந்த வெளியே சொல்லப்படாத சோகம், பேச்சுப்போட்டிக்கு மகனை ஆவலோடு வெளியூர் அனுப்பி விட்டு அவன் திரும்பி வந்தபிறகு தான் பரிசு பெறவில்லை என்பதை சொல்லத் தவிக்கும் அவனிடம் – அதைத் தானாகவே மிக நுட்பமாக உணர முடிந்து விட்டதால் அது பற்றி ஒரு சொல் கூடக் கேட்காமல் ‘’வாறன் வாறன் எல்லாம் முடிஞ்சு போச்சு’’ என்று தன் வேலையில் தொடர்ந்து இயங்கிக்கொண்டே அவனோடான உரையாடலைத் தவிர்த்தபடி அவனை சங்கடப்படுத்தாத தாய் என நூலின் பல காட்சிகளுக்குள்ளேயுமே ஏதோ ஒரு சிறுகதை புதைந்து கிடக்கிறது.

 மனம் கனக்க வைத்துத் துயரப்படுத்தும் சம்பவங்களைக்கூட கிண்டலும் கேலியுமாக அங்கதச்சுவையோடு விவரித்துக்கொண்டு போகும் புறநிலைப்பார்வையும் திரு முத்துலிங்கத்துக்கு மிக இயல்பாக வசப்பட்டிருப்பதை ஒவ்வொரு சம்பவ விவரிப்புக்கு இடையிலும் காண முடிகிறது. செயற்கையான பாவனைகள் அற்ற இயல்பான அந்த எள்ளல் சுவையே எந்த இடத்திலும் அலுப்புத் தட்டாதபடி இந்நூலின் சுவாரசியத்தைத் தொடக்கம் முதல் இறுதி வரை தக்க வைக்கிறது.

 தனக்கு பூகோளம் கற்றுத்தந்த சுப்பிரமணியம் மாஸ்டரைப் பற்றி வருணிக்கும்போது ‘’எவ்வளவுதான் உண்மையை நீட்டினாலும் இவருடைய உயரம் 5 அடி 3 அங்குலத்தைத் தாண்டாது. இருபது வயதானதும் இவர் உயரமாக வளர்வதை நிறுத்தி விட்டார்;. ஆனால் அகலமாக வளர்வதை நிறுத்தவில்லை’’என்று சொல்லிக்கொண்டு போகும் முத்துலிங்கம், வகுப்புக்குக் கொண்டு வர வேண்டும் என்றுஅந்த ஆசிரியர் பட்டியல் போட்டுத் தரும் பொருட்களை வாங்க வேண்டுமானால் ’’ஒரு சிறு ராஜகுமாரனாக இருந்தால் ஒழிய’’ இயலாது என்று அந்த அங்கதத்தைத் தொடர்ந்து வளர்த்துக் கொண்டு போகிறார். எல்லாக் கேள்விகளுக்கும் ஒரே விடை எழுதிப் பத்து மார்க் சம்பாதித்து விட்ட சக பள்ளித் தோழனைப் பற்றிக் குறிப்பிடும்போது ’’இவன் பிற்காலத்தில் படித்து பெரிய டொக்டராக வந்தான். எல்லா வியாதிகளுக்கும் ஒரே இஞ்செக்‌ஷன் போட்டிருப்பானோ தெரியாது’’ என்று கிண்டல் செய்கிறார். பேச்சுக்கு அதிபதியான புதன் தனக்கு அனுகூலமாக இருப்பதாக ஆசிரியர் சொல்லியும் தான் பேச்சுப்போட்டியில் தோற்றுப்போகும்போது ’’ஏழாம் வீட்டுக்கு அதிபதியான புதன் அன்று என்னை மறந்து இன்னும் பெரிய தந்திரக்காரனுக்கு உதவப்போயிருக்கலாம்’’ என்று இயல்பான எள்ளல் சுவையை இழையோட விடுகிறார்.

நகைச்சுவை உணர்வு கொண்டவர்களுக்கே கைவரக்கூடியது அங்கதம். ஊடும் பாவுமாக நகைச்சுவை விரவி வராத நாட்குறிப்பு எதுவுமே இந்த நூலில் எதுவும் இல்லை என்பது இந்தத் தன் வரலாற்றின் குறிப்பிடத்தக்க ஓர் அம்சம். அவர் கொழும்பில் வேலை பார்த்தபோது, அது வரை மூன்று கறி வகைகள் மட்டுமே செய்து பழகிய மனைவி அருமையாய் முயன்று செய்து அனுப்பிய துவரைக்கூட்டு , ’சாப்பாடுதூக்கி’யால் மாறிப்போய்விட,, வேறு யாரோ ஒரு பெண் தன் காதலனுக்கு அனுப்பிய துண்டுச்சீட்டுடன் கூடிய சாப்பாடு அவருக்கு வந்து சேர்கிறது. மிகச்சரியாக அதே நாளில் அவர் மிகவும் விரும்பிய அந்தப் பதார்த்தத்தை…பக்கத்து…வீட்டு, மேல் வீட்டு.,கீழ்வீட்டு சிநேகிதிகளிடமெல்லாம் பாடம் கேட்டுப் பாடுபட்டுச் சமைத்து’’ அனுப்பியிருக்கும் மனைவிக்கு அவரது எதிர்வினை ஏமாற்றமளிக்க சில தினங்கள் சென்ற பிறகே தனக்கு அனுப்பப்பட்ட உணவு என்னவென்பதையே அறிந்து கொள்கிறார் அவர். ’’ஆனால் இதுநாள் வரை அந்த உண்மையை என் மனைவியிடம் நான் சொல்லவில்லை’’ என்று முடிகிறது சுவாரசியமான அந்த நாட்குறிப்பு

 பாஸ்டனில் பேத்தியைப் பள்ளியில் விடுவதற்கு வரைபடம் வைத்துப் பாதையைப் பற்றிய பாடம் சொல்லித் தரும் மகள் ’இதைப்புரிந்து கொள்வதற்கு ராக்கெட் சயன்ஸ் தேவையில்லை’ என்கிறாள். பேத்தியோடு உடன் படிக்கும் தோழியைக் கூட்டிச்செல்ல வரும் தாயிடம் வழி சொல்லும்போது மகள் சொன்னதையே அவரும் சொல்லி விட,, பிறகுதான் வழி கேட்ட அந்தப்பெண் ஒலீவியாவே ஒரு ராக்கெட் விஞ்ஞானி என்பது தெரிய வருகிறது… மகள் இடுப்பில் கை வைத்து விழுந்து விழுந்து சிரிக்க…’இரண்டு கைகளாலும் வாயைப் பொத்த வேண்டியது இப்பொழுது என்னுடைய முறை’’ என்கிறார் முத்துலிங்கம்.

 தமிழ் மரபிலக்கியம் நவீன இலக்கியம், உலக இலக்கியம் என அனைத்திலும் ஆர்வமும் பயிற்சியும் கொண்டு அவற்றைத் தனதாக்கிக்கொண்டிருப்பவர் முத்துலிங்கம். ’’புத்தகத்தில் உண்மையான பற்று வைக்கும் ஒருவருக்கு வேறு பற்று இருக்காது. ஆயிரம் புத்தகம் படித்தால் ஆயிரத்தியோராவது புத்தகத்தில் வியப்பதற்கு விசயம் குறைந்து கொண்டே வரும், எனக்கோ வியப்பு கூடிக்கொண்டு வருகிறது’’ என்று சொல்லும் புத்தகக் காதலர் அவர். அதனாலேயே நாட்குறிப்புக்களின் செய்திகளைத் தொடுத்துக்கொண்டு போகும்போது, நெருடலோ செயற்கைத் தன்மையோ இல்லாமல் மிக இயல்பாக இலக்கியச் செய்திகளும் மேற்கோள்களும் தொடர்ந்து அவற்றினூடே ஒருங்கிணைந்து பொருந்தியபடி வந்து கொண்டே இருக்கின்றன…இவரது தன் வரலாற்றுக்கு அடர்த்தி சேர்க்கும் மற்றுமொரு கூறாக இதைக் குறிப்பிடலாம்.

சிறு வயதில் திருட்டுத்தனமாய்த் தரகர் ஐயாவின் புது சைக்கிளை ஓட்டி வந்த வேளையில் தந்தை தன்னை விரட்டிக்கொண்டு வந்த காட்சியை விவரிக்கும்போது ‘’ சிண்டரெல்லா ராசகுமாரன் போல ஐயா செருப்பைத் தலைக்கு மேல் தூக்கியபடி ஓடினார். பன்னிரண்டு மணி அடிக்குமுன்னர் வீடு போய்ச் சேர வேண்டும் என்று தலை தெறிக்க ஓடிய சிண்டரெல்லா போல நான் ஓடினேன்’’ என்கிறார். மனைவி அனுப்பிய உணவைப் பாராட்டி ‘’அடகென்று சொல்லி அமுதை இட்டாள் கடகம் செறிந்த கையாள்’’என்ற பழம்பாடல் ஒன்றைத் துண்டுச்சீட்டில் எழுதி வைக்கிறார். ஆறே இல்லாத யாழ்ப்பாணத்தைக் குறித்து நினைவு கூரும்போது சிலப்பதிகாரத்தின் ‘வாழி காவேரி’யும் கம்பனின் ஆற்றுப்படலத்து சரயுவும் அவர் நெஞ்சில் விரிகின்றன. பாஸ்டனில் பார்க்க விரும்பும் இடம் எது என்று கேட்கும் மகளிடம் புலிட்ஸர் பரிசு பெற்ற பெண்கவிஞர் ஆன் செக்ஸ்டன் நடந்து போன அதே நதி தீரத்தில் தானும் நடந்து செல்ல வேண்டுமென்ற விருப்பத்தை வெளிப்படுத்துகிறார். வாழ்ந்தது போக .மிச்சமிருக்கும் தன் வாழ்நாளைப் பற்றி எண்ணிப்பார்க்கும்போது தஸ்தயெவ்ஸ்கியின் சூதாடிகள் நாவலில் தன்னிடமிருந்த கடைசி கூல்டினைப் பணயமாக வைத்த அலெக்சேய் இவானவிச்சின் மனநிலை அந்தக்கணத்தில் எப்படி இருந்திருக்கும் என்பதையே அவரது மனம் அசை போடுகிறது..வாழ்வின் ஒவ்வொரு கணத்திலும் அவரது நெஞ்சம் ஏதேனும் ஓர் இலக்கியத்தைச் சுமந்தபடியே அலைந்திருக்கிறது என்பதற்கு அவரது நாட்குறிப்புக்கள் சாட்சியம் அளிக்கின்றன.

 இளமையிலேயே தாயை இழந்த ஏக்கம் தன்வரலாறு நெடுகிலும் விரவிக்கிடந்தாலும் வாழ்நாள் முழுவதும் தனிக்கிணறு ஒன்று வேண்டுமென ஆசைப்பட்டு அரைக்கிணற்றுக்கான பணத்தை மட்டுமே சேர்க்க முடிந்த அன்னையின் ஆதங்கத்தை ’’மணமுடித்து வந்த நாளில் இருந்து அம்மா பாதிக்கிணற்றையே ஆட்சி செய்தார். அவர் இறந்தபோதும் பாதிக்கிணறு தோண்டக்கூடிய அளவுக்குத்தான் பணம் சேர்த்திருந்தார்;’’ என்று வெளிப்படுத்தும் கட்டம் உச்சம் தொடுவதாக அமைந்திருக்கிறது..

 சமூகச் சிக்கல்கள் மற்றும் மொழி சார்ந்த ஆசிரியரின் தனிப்பட்டகருத்துக்கள், பார்வைகள் இவையும் கூட நாட்குறிப்புக்களில் இடம் பெறத் தவறவில்லை. நாற்பது வருட காலம் கொழும்பு, ஆப்பிரிக்கா, பாகிஸ்தான், சூடான், சோமாலியா எனப் பல நாடுகளில் பணியாற்றி ஓய்வுபெறும் வேளையில் மனம் ஒரு புறம் கனத்தும் இலகுவாகியும் மகிழ்ச்சியோடும் துக்கத்தோடும் வீடு வந்து சேரும் அவர் , தன் மனைவியிடம் ஆறுதலை நாட ,மனைவியோ ‘’நீங்கள் ஓய்வு பெற்று விட்டீர்கள், எனக்கு எப்போது ஓய்வு ?‘’ என்ற வினாவோடு அவரை எதிர்கொள்கிறார். ’’அதைக்கேட்டு ’நான் ஆடிப்போய்விட்டேன்; நான் அதை யோசித்துப்பார்த்ததே இல்லை’’ என்று ஒப்புதல் வாக்குமூலம் அளிக்கிறார் நூலாசிரியர்.. ‘’இவருடன் சேர்ந்து வாழ்ந்ததே ஒரு பெரிய சாதனை,… ஏனோ இதற்காக ஒருவரும் நோபல் பரிசு தருவதில்லையே’’ என்று நோபல் பரிசு பெற்ற கப்ரியல் கார்ஸியா மார்க்குவேஸின் மனைவி சொன்னதும் கூட அப்போது அவர் நெஞ்சுக்குள் வந்து போகிறது. , ,வாழ்நாள் முழுவதும் விறகடுப்புப் புகைக்கூடாரத்துக்குள்ளேயே கழித்த தன் தாயும், தன் சகோதரன் செய்த குற்றத்துக்காக வல்லுறவைத் தண்டனையாய்ப் பெற்று அதற்கு எதிராக நீதி கேட்டுப்போராடிய பாகிஸ்தானியப்பெண் முக்தாரன் பிபியும் அவர் நினைவில் எழுகிறார்கள். ‘’ஒரு குழந்தை பிறந்ததும் தாய் முகத்தைப் பார்த்துக்கொண்டு பாலை உறிஞ்சுகிறது. பிறகு தாயை உறிஞ்சுகிறது… இன்னும் வளர்ந்ததும் பெண்ணினத்தை உறிஞ்சுகிறது……ஒரு பெண் படைக்கப்பட்டது ஆயுள் முழுவதும் உறிஞ்சப்படுவதற்குத்தான். அவளுக்கு இன்னும் ஓய்வு நாள் குறிக்கப்படவில்லை’’’ என்ற தன் கருத்தோடு அந்த நாட்குறிபுக்கு முத்தாய்ப்பு வைக்கிறார் அவர்..

யாழ்ப்பாணம் கொழும்பு ஆகிய இடங்களில் கழித்த இளமை நினைவுகள் இவரது தன் வரலாற்றில் ஊடாடினாலும் உலகின் பல்வேறு இடங்களில் பணி புரிந்ததாலோ அல்லது மிகவும் சுதந்திரமான நாடு என்று சொல்லப்படும் கனடாவைத் தன் வாழிடமாகத் கண்டடைந்து தேர்ந்த தாலோ புலம் பெயரும் சோகங்கள்.,போராட்டங்கள் ஆகியவை இவரது நாட்குறிப்புக்களில் மிகுதியாகப் பதிவாகவில்லை எனினும் நாடு நாடாகச் சிதறுண்டு வாழும் மக்களின் மொழி எந்த அளவு நிலைக்கக்கூடியதாக இருக்கும் என்பதை ’சுவருடன் பேசும் மனிதர்’ என்னும் நாட்குறிப்பில் இவர் பதிவு செய்திருக்கிறார். ஈராக்கில் பிறந்து ஈரான் சிரியா போன்ற நாடுகளில் பணி செய்து கனடாவில் முடி திருத்தும் பணியில் இருக்கும் அராமிக் மொழி பேசும் ஈராக்கியர் ஒருவரை சந்திக்கிறார் நூலாசிரியர். தன் மொழி பேச எவருமே இல்லாமல் – தன்னுடன் பேசிக்கொண்டிருந்த மனைவியும் இறந்து் போக, ..தன் மொழியை மறக்கக்கூடாதென்பதற்காகவே இரவு நேரங்களில் சுவரோடு உரையாடிக்கொண்டிருக்கும் அந்த வினோத மனிதர் இவருக்கு வியப்பூட்டுகிறார்.. ஹீப்ருவைப்போலவே பழமை வாய்ந்ததெனினும் இஸ்ரேல் என்ற நாடு ஒன்று இருப்பதால் பிழைத்து வாழும் அதனைப்போலத் தன் அராமிக் மொழியும் வாழ வழியில்லை என்றும் தன் மொழி பேசுவோர் ஈரான் ஈராக் சிரியா லெபனான் இஸ்ரேல் போன்ற பல இடங்களிலும் சிதறி வாழ்ந்து கொண்டிருக்கும்போது அவ்வாறு நாடில்லாமல் போகும் ஒரு மொழி தழைப்பதற்கு வாய்ப்ப்பே இல்லை என்றும் உறுதிபடச் சொல்கிறார். அந்த முடிதிருத்துநர். இலங்கைக்காரராகிய தன் மொழியை சிங்களம் விழுங்கிக்கொண்டு வருவதை அந்த வேளையில் அவரோடு பகிர்ந்து கொள்கிறார் ஆசிரியர். முடி வெட்டிக்கொண்டிருந்த அந்த நிலையில் ’’தத்தம் மொழிகளை இழந்து கொண்டு வரும் இருவரையும் ஒரு போர்வை பிரித்தாலும் அவர் வேதனையும் இழப்பும் துயரமும்’’ தன்னுடையது போலவே இருந்ததாக உணரவும் செய்கிறார்…. ஆனாலும் தன் மொழியின் மீது வைத்த நம்பிக்கையை அவர் இழக்கத் தயாராக இல்லை. நாடு அழிந்தால் மொழி அழியும் என்று அதுவரை உறுதியாகச்சொல்லிக் கொண்டிருந்த அராமிக் மொழிக்காரர் ‘’ஒரு மொழியை அழிய விட்டு விடுவோமா..அது யேசு பேசிய மொழி அல்லவா’’ என்ற வாக்கியத்துடன் விடை தரும்போதுதான் அவர் உணர்வதும் அதுவே என்பது புரிகிறது. ஆசிரியரின் திடுக்கிடலோடு கூடிய மகிழ்ச்சியுடன் அந்த நாட்குறிப்பு முடிவடைகிறது.

பல்வேறு தளங்களிலான சம்பவங்கள், வெவ்வேறு வாழ்க்கைத் தரம் சார்ந்த……வேறு வேறு நாடுகளில் வாழும் மனிதர்கள், தனது சொந்த எண்ண ஓட்டங்கள், மனப் பதிவுகள் எனப்பலவற்றையும் சொந்த வாழ்க்கை என்னும் சரட்டில் தொடுத்துத் தன் வரலாறாக ஆக்கம் பெற்றிருக்கும் ‘உண்மை கலந்த நாட்குறிப்புக்கள்’, ஒரு தனி மனித வாழ்க்கையைச் சித்தரிப்பதோடு நின்று விடாமல் மானுட வாழ்க்கையின் சில தரிசனங்களையும் முன் வைப்பதாலேயே ஒரு ’தன்வரலாற்று நாவல்’ என்னும் தகுதிக்கு உரியதாகிப் புனைவிலக்கியமாகச் சிறக்கிறது.

27.1.17

’த்வன்யாலோகா’வில் சில நாட்கள்..



கிட்டத்தட்ட என் இருபத்தைந்து ஆண்டுக்கனவு ’’த்வன்யாலோகா’!.

ஏதோ நாளிதழ்க்குறிப்பாகவோ வார இதழ்ச்செய்தி ஒன்றாகவோ ’’த்வன்யாலோகா’ குறித்தும் அங்கேயே தங்கியிருந்து தங்கள் படைப்புக்களை உருவாக்க எழுத்தாளர்களுக்கு வாய்ப்பளிக்கும் ஓர் இடம் அது  என்றும் அப்போது படித்திருந்தேன். அன்று தொடங்கி என்றாவது ஒரு நாள் அங்கே செல்ல வேண்டும் என என்னுள் கனன்று கொண்டிருந்த ஆசை நனவானது, டிச 2016 இன் இறுதியில்!
அங்கே நடைபெற்ற கருத்தரங்கு ஒன்றில் கலந்து கொண்ட ஆங்கிலப்பேராசிரியையான தோழி ஒருவர், அங்கிருந்த கல்வியாளர்களுக்கும் எழுத்தாளார்களுக்கும் வாசகர்களுக்கும் என் ‘யாதுமாகி’ நாவல் பற்றி  அறிமுகம் செய்ததோடு அங்கே வருவதில் நான் கொண்டிருக்கும் விருப்பத்தையும் கூறி நான் தங்குவதற்கான அடித்தளம் அமைத்துத்தர, நான்கு நாட்கள் ’த்வன்யாலோகா’வில் தங்கியிருந்து என் அடுத்த படைப்புக்கான சிந்தனையுடன் மட்டுமே சஞ்சரிக்கும் சூழல் எனக்கு வாய்த்தது.


மைஸூரிலிருந்து ஆறு கி மீ தொலைவில் இனிமையான இயற்கைச் சூழலுடன் மிகப்பெரும் பரப்பளவில் அமைந்திருக்கும் ’த்வன்யாலோகா’, இந்தியக்கலைகள்,தத்துவம், இலக்கியம்,பண்பாடு ஆகியவை சார்ந்த கல்வி, மற்றும் ஆய்வுகளுக்கானது..[Centre For Indian Studies].அவை தொடர்பான கருத்தரங்குகளும்,பயில் அரங்குகளும் நிகழும் இந்த இடம், எழுத்தாளர்களின் தனிமைக்கும் சிந்தனைக்கும் ஏற்ற ஏகாந்தமான ஒரு மண். தனித்திருந்து படைப்புக்களை உருவாக்க எண்ணும் எழுத்தாளர்களோடு அயல்நாட்டவரும் கூட இங்குள்ள விருந்தினர் விடுதியில் தங்கி இந்தியச்சிந்தனைகள் பற்றி அறிந்து கொள்ள இடமளிக்கும்  த்வன்யாலோகா, மைஸூரிலுள்ள மகாராஜா கல்லூரியில் ஆங்கிலப்பேராசிரியராகப்பணிபுரிந்த பேராசிரியர் பத்மபூஷண் சி டி நரசிம்மையா அவர்கள் கண்ட கனவில் உருவானது.

இதன் நோக்கங்களை 
The centre has been established for promoting the study, researchand development of Indian Culture, Fine Arts, Literature, Performing andTraditional Arts, Ayurveda, Yoga, Dance and Music in India as well as in the overseas countries, which are influenced, by such Arts and Culture.
என்று குறிப்பிடுகிறது ’த்வன்யலோகா’வின் அதிகாரபூர்வ தளமான http://www.dcismysore.org/home

 ’த்வன்யாலோகா’ என்னும் பெயர் கி பி 9ஆம் நூற்றாண்டில் ஆனந்தவர்த்தனா என்னும் அறிஞர் உருவாக்கிய தலைசிறந்த ஆராய்ச்சி நூல் ஒன்றின் தலைப்பிலிருந்து உருப்பெற்ற ஒன்று. பொதுப்படையான பொருளில் ’த்வனி’ என்பது ஒலியைக்குறிக்கும் சொல்லாக இருந்தபோதும் அதன் உட் பொருள் பற்றி ஆராயும் ஆனந்த குமாரசுவாமி அவர்கள், ஆழ்ந்த மௌனத்தில் திளைத்திருக்கும் மனதின் உள் ஒலிகளை ஒருவரால் உள்வாங்கிக்கொள்ளவும் , காணவும், கேட்கவும் முடிவதே ’த்வனி’  என்கிறார். கலை இலக்கியங்களின்  மீதான தோய்வும் ரசனையும் அப்படிப்பட்ட ஒரு  த்வனியைக்கண்டடைவதே  என்பதே  ஆனந்தவர்த்தனா முன் வைப்பதும் கூட...

இந்தியக் கலைகளை இலக்கியத்தை தத்துவத்தை ஆழ்மன அமைதி கொண்டு உணர வைக்கும்  நோக்கமே மைஸூர்  ’’த்வன்யாலோகா’வின் உருவாக்கத்துக்கும் அடிப்படை. அமைதி ஒன்று மட்டுமே ஆட்சி செய்யும் இடமாக இது இருப்பதும் அதனாலேதான்..!  சந்தை இரைச்சலில் காணாமல் போய்த் தொலைந்து விடும் கலைகளை இலக்கியத்தை மீட்டெடுக்கும் சக்தி கொண்டது. மௌனத்திலே மூழ்கியிருக்கும் மனம் ஒன்று மட்டுமே! உள்ளதிர்வுகளின் ஒலிகளை உணரும் உலகமே த்வனியால் ஆன உலகம். அதுவே ‘த்வன்யாலோகா.’..!

எழுத்தாளரும் திறனாய்வாளருமான திரு நரசிம்மையா உருவாக்கிய இந்த அமைப்பை அவரது புதல்வர் சி என் ஸ்ரீநாத் தலைமையிலான வல்லுநர் குழு தற்போது வழி நடத்தி வருகிறது. மைஸூர் பல்கலைக்கழகத்தில் ஆங்கிலப்பேராசிரியராகப் பணியாற்றிய திரு சி.என். ஸ்ரீநாத் தந்தையைப் போலவே சிறந்த அறிஞர், கவிஞர், திறனாய்வாளர் மற்றும் மொழிபெயர்ப்பாளர். இவ்விருவரின் சேகரிப்பில் உருவான அரிய புத்தகங்கள் அடங்கிய பெரிய நூலகம்,கூட்ட அரங்குகள்,திறந்த வெளிக்கலையரங்கம்,விருந்தினர் விடுதி இவை அனைத்தையும் உள்ளடக்கியதே ’’த்வன்யாலோகா’.


நூலகமும்   சி டி நரசிம்மையாவின் மார்பளவுச் சிலையும்



மரங்களின் செறிவு,பறவைகளின் கூவல் இவற்றோடு ஒன்றிணைந்து ,இயற்கையை மட்டுமே நுகர்ந்தபடி,







விருந்தினர் விடுதி



ஆரவார இரைச்சல்கள்,அலுப்பூட்டும் பதட்டங்கள் இவற்றிலிலிருந்து விட்டுவிடுதலையாகிப் படைப்பாளிகள் தங்கள்  கனவுகளோடு மட்டுமே சஞ்சாரம் செய்தபடி அவற்றை வளர்த்தெடுக்கவும்...சின்னக்கவலைகள் தின்னத்தகாதபடி பொழுதுகள் ஆக்கபூர்வமாகக் கழியவும் வழி செய்யும் ’’த்வன்யாலோகா’வில் முழுவதுமாய் நான்கு  நாட்கள் செலவிட்டாலும் மீண்டும் மீண்டும் போகத் தோன்றுகிறது அந்த ஏகாந்தத்தை நாடி...! அங்கே ஆரம்பப்புள்ளி வைத்துவிட்டு வந்திருக்கும் என் புதிய ஆக்கத்தைத் தொடரவும்..முடிக்கவும் கூடத்தான்!



25.1.17

'வாழ்க்கையை எழுதுதல்'-உரை




மானுட வாழ்க்கை,  வாழ்க்கைச் சரித்திரங்களாகவும் தன் வரலாறுகளாகவும் நாட்குறிப்புக்கள் மற்றும் நினைவுக்குறிப்புக்களாகவும் தன் வரலாற்று நாவலாகவும்  பல வடிவங்களில் பதிவு செய்யப்பட்டு வருகிறது. அவற்றைத் தொகுத்து நோக்கும் முயற்சியாக சென்னையிலுள்ள எம் ஜி ஆர் - ஜானகி கலை அறிவியல் கல்லூரியின் ஆங்கிலத் துறை சார்பில் ’வாழ்க்கையை எழுதுதல்’[ LIFE WRITING] என்னும் பொருளில் தேசியக் கருத்தரங்கு ஒன்று ஜன 6ஆம் நாளன்று  நிகழ்ந்தது.

என் ‘யாதுமாகி’ நாவல், வாழ்க்கை வரலாறு ஒன்றைப்  புனைவுப்பாணியில்  தருவது என்பதால்,அந்தக் கருத்தரங்கில் அது சார்ந்த என் அனுபவங்களைப் பகிர்ந்து கொள்ள  நானும் ஒரு சிறப்புச் சொற்பொழிவாளராக அழைக்கப்பட்டிருந்தேன்.



தமிழில் எழுதப்பட்டிருக்கும்  வாழ்க்கை வரலாறுகள் தன் வரலாறுகள் தன் வரலாற்று நாவல்கள் ஆகியவை பற்றிக் குறிப்பிட்ட பிறகு ஒரு ஆளுமையின் தனிப்பட்ட வாழ்வை ஒரு  புனைவிலக்கியமாக மாற்றுவதில் அதை ஒரு  நாவல் வடிவத்துக்குக் கொண்டு வருவதில் நான் எதிர் கொண்ட சிக்கல்கள்,மனத் தடைகள், புனைவுக்காகத் தேர்ந்து கொண்ட உத்திகள் ஆகியவை குறித்து நான் உரையாற்றினேன்.








கருத்தரங்கின் பார்வையாளர்களாகக் கலந்து கொண்ட  மாணவியர், பேராசிரியர்கள், பிற அழைப்பாளர்கள்  ஆகியோர் ஆங்கிலக்கருத்தரங்கு ஒன்றில் நான் ஆற்றிய தமிழ்ச்சொற்பொழிவுக்குத் தந்த வரவேற்பும் அன்பான ஆர்வம் கலந்த எதிர்வினைகளும் எனக்கு மகிழ்ச்சியூட்டியதோடு,. உரை முடிந்த பிறகு தனிப்பட்ட முறையில்  பல மாணவியர்என்னிடம்  வினாக்களை எழுப்பியதும், ஆலோசனைகள் பெற்றதும்...என்னிடம் கையெழுத்தும் வாழ்த்தும் வேண்டியதும் வளரும் தலைமுறை மீதான நம்பிக்கையையும் என்னுள் தழைக்கச்செய்தன. எளிமையும் இனிமையும் நிறைந்தவர்களாய் அன்று என்னுடன் பழகிய கல்லூரிச் செயலர், முதல்வர் , துறைத் தலைவர், சக பேராசிரியர்கள் ஆகியோர் காட்டிய  அன்பு என்றென்றும் மறக்க முடியாத சித்திரமாய் என்னுள் பதிந்திருக்கும்.




மீண்டும் ஒரு கல்லூரிச் சூழலும் இளம் மாணவியரின் அண்மையும் என் பேராசிரியப்பணிநாட்களை மீட்டெடுக்க அதில் சுகமாய் உலவி விட்டு வந்தது போன்ற பிரமை..!!

23.1.17

சப்பாத்திக்கட்டையும் சகிப்புத் தன்மையும்-ஒருசெய்தி,சிலகேள்விகள்

[கமலா கல்பனா கனிஷ்கா உரையாடலாக]இனம் விளங்காத சில அதிர்வுகளையும் ஓர் இருப்புக்கொள்ளாமையையையும் என்னுள்கிளர்த்தியிருக்கிறது...

 “உத்தரகாண்டில் ஹால்ட்வனி மருத்துவமனையில் ஒரு பெண் வயிற்றுவலியுடன் சேர்க்கப்பட்டார். எக்ஸ்-ரே எடுத்துப் பார்த்தபோது ஒன்றும் தெரியவில்லை. குழந்தை பிறக்கவில்லை என்ற கோபத்தில் சப்பாத்தி தேய்க்கும் கட்டையைப் பிறப்புறுப்பில் சொருகிவிட்டார் தன் கணவர் என்று மருத்துவரிடம் அந்தப் பெண் சொல்லியிருக்காங்க. அதிர்ச்சியடைந்த மருத்துவர்கள் அறுவை சிகிச்சை செய்து, 40 செ.மீ. நீளமுள்ள சப்பாத்திக் கட்டையை எடுத்திருக்காங்க. ‘இப்படியொரு கொடூரத்தை நாங்க கேள்விப்பட்டதே இல்லை. அந்தப் பெண்ணின் உள் உறுப்புகள் ரொம்ப மோசமா பாதிக்கப்பட்டிருக்கு. காவல்துறைக்குத் தகவல் சொல்லிட்டோம். இந்தப் பெண்ணின் கணவர் மாயமாகிவிட்டார்’னு தலைமை மருத்துவர் சொல்லிருக்கார்”




செய்தி படிக்க நேர்ந்ததால் ஏற்பட்ட வருத்தத்தையும் மீறியதாய்ச் சில கேள்விகளும் கூடவே எழுகின்றன




‘90களில் நான் பேராசிரியப்பணியில் இருந்த காலகட்டத்தில் பயிற்சிப்பணி மனை ஒன்றில் கலந்து கொள்வதற்காக பங்களூரிலுள்ள ஒரு கல்லூரியில் ஒரு வாரம் தங்கியிருந்தேன்.வெவ்வேறு மாநிலங்களைச் சேர்ந்த பெண் பேராசிரியைகளும் பங்கேற்ற அந்தப் பயிற்சிக்காலத்தில் இரவு நேரங்களில் உணவு முடிந்து உறங்கச்செல்லும் முன் அவரவர்  சொந்த வாழ்க்கை அனுபவங்களை மனம் கலந்து பேசிப்பகிர்ந்து கொள்வது வழக்கம். மும்பை கல்லூரி ஒன்றில் சமூகவியல் பேராசிரியையாக இருந்த...டாக்டர் பட்டம் பெற்ற ஒரு தோழி அப்போது எங்களோடு பகிர்ந்து கொண்ட செய்தி இன்னும் முள் உறுத்தலாக என் நெஞ்சுக்குள். வசதியான குடும்பத்தைச்சேர்ந்த அந்தப் பெண்ணின் கணவர் அந்தக்கால கட்டத்திலேயே ஐந்திலக்க சம்பளம் பெறும் உயர் நிர்வாகப்பொறுப்பு ஒன்றில் இருந்தார். இரண்டு மகள்கள். குடும்பத்தோடு கூட வசித்து வந்த மாமியாருக்குப் பேரன் வேண்டுமென்ற தீராத ஆசை.அதை நிறைவேற்றவே மீண்டும் ஒரு முறை கருத்தாங்கிய அந்தத் தோழிக்கு அப்போதும் பெண் குழந்தையே பிறக்க , மாமியார் எரிச்சல் அடையத் தொடங்கியதோடு வீட்டிலிருக்கும் பிஞ்சுப்பெண்குழந்தைகளிடமும் அந்த வெறுப்பு விஷத்தைக் கக்கத் தொடங்கினார். அதோடு விடாமல் வீட்டுக்கு ஒரு ஆண் வாரிசு கட்டாயம் வேண்டும் என்ற வற்புறுத்தலும் பல வழிகளில் விடாமல் தொடர்ந்தது. அதைத் தட்ட முடியாத அந்தத் தோழி பல முறை கருச்சுமக்க ஆயத்தமானார்; ஆனாலும்  மீண்டும் பெண்குழந்தைகளே பிறக்க நேர்ந்தால் வீட்டாரின் துன்புறுத்தலுக்கும் வசைக்கும் அவை ஆளாக நேரிடும் என்ற அச்சத்தில் அதைத் தவிர்ப்பதற்காகத் தன்னையே சுய வதை ஒன்றுக்கு ஆளாக்கிக்கொண்டார் அவர். சட்ட பூர்வமாகத் தவறுதான் என்றாலும் அதைப்பொருட்படுத்தாமல் ஸ்கேன் நிலையம் ஒன்றை நாடிச்சென்று , தன்னுள்  வளரும் கருவின் பாலினம் பெண் என்பது தெரிய வந்தால் வீட்டுக்குத் தெரியாமல் கருக்கலைப்பு செய்து கொண்டு அதை அழித்துக்கொள்வார் அவர். கருக்கலைப்பும் கருச்சுமப்பும் இவ்வாறு தொடர்ந்து கொண்டே போனதில் அவரது உடல்நிலை மிக மோசமான சீர்குலைவுக்கு ஆளானதே  இறுதியில் எஞ்சியது..

நான் அறிந்த மற்றுமொரு உண்மைச் சம்பவம் மிகச்சிறந்த அறிவாளி என்ற  அங்கீகாரத்தையும் அவரது மாணவர்களிடம் பெருமதிப்பையும் பெற்றிருந்த  ஆண் பேராசிரியர் ஒருவரைப்பற்றியது. அவரது  முதற்குழந்தை, மூளை வளர்ச்சி குன்றியதாகப்  பிறந்து விட ,அதற்கான முழுமையான காரணகர்த்தா தன் மனைவி மட்டுமே என்று முடிவு கட்டிக்கொண்ட அந்தப்பெரிய மனிதர், வாழ்நாள் முழுவதும் தன் மனைவியை வீட்டுக்குள்ளேயே ஒதுக்கி வைத்து அந்தக்குழந்தையை ஏறெடுத்து நோக்குவதையும்  தவிர்த்தார். குழந்தைக்காகவே உயிரைப்பிடித்துக்கொண்டு அதுவரை வாழ்ந்து வந்த அவரது மனைவி அந்தக்குழந்தை  இறந்த பத்தே நாட்களில் தற்கொலை செய்து கொண்டு தன் வாழ்வை முடித்துக்கொண்டார்.

மேற்குறிப்பிட்ட சம்பவங்களும் இந்துவில் வெளியான செய்தியும் எடுத்துரைக்கும் குடும்ப வன்முறை ஒரு புறம் இருக்க என்னுள் மூண்டெழும் வினா வேறு வகையாகச் செல்கிறது...

சப்பாத்திக்கட்டையைத் தன் உடலுக்குள்  செருகும் வரை அந்தப்பெண் எந்த எதிர்ப்பும் காட்டாமல் இருந்தது ஏன்...?  உடல் சார்ந்த கொடூரமான அந்த நிகழ்வுக்குத் தன்னிச்சையான சிறுஎதிர்ப்பையும் கூட அந்தப்பெண்ணால் காட்ட முடியாமல் அவளைத் தடுத்ததுதான் எது  ? அது பற்றிய விவரங்கள் செய்தியில் விரிவாக இல்லையென்றபோதும் வயிற்றுவலி வந்த பிறகே மருத்துவமனையில் அவர் சேர்ந்திருப்பது குறைந்தபட்ச எதிர்ப்பைக்கூட அவர் காட்டியிருக்கவில்லை என்பதையே உணர்த்துகிறது. அதன் பிறகும் கூட அந்த வாழ்விலிருந்து வெளியேற முடியாமல் அவளைத் தடை செய்தது எது?
 பொருளாதாரத் தற்சார்பின்மையைக் காரணம் காட்டிக்கொண்டிருக்காமல் கூலி வேலை செய்தோ நான்கு வீடுகளில் பாத்திரம் கழுவியோ கூடத் தன்மானத்தோடு தன்னால் பிழைத்துக்கொள்ள முடியும் என்ற நம்பிக்கை அவளிடம் ஏற்படாதது ஏன்? அதை அவளிடம் ஏற்படுத்தத் தவறியது யார்?

நளாயினி காலத்து சகிப்புத் தன்மை காலங்காலமாக  அந்தப்பெண்ணுக்குள் மூளைச்சலவையாகிக் கடத்தப்பட்டது இதற்கான காரணமா...?’கல்லானாலும் கணவன்’ ..அவனிடம் அடி வாங்குவதே பேரானந்தம்..அப்படி அடி வாங்கியே செத்தாலும் அடுத்த வீட்டுக்குக்கூடத் தெரியாமல் நம் குடும்ப மானம் காக்கப்பட வேண்டும் என்று சொல்லிச்சொல்லியே  ஆளாக்கிய அவளது பிறந்த வீடு இதற்கான பின்புலமா...? வாழ்க்கை பற்றிய விரிவான கண்ணோட்டமும் புரிதலும் அவளுக்குள் ஏற்படாதபடி குறுக்கிட்ட வேறு தடைகள்தான் என்னவாக இருக்க முடியும்?

பொருளாதார அடிப்படையில் ஆணைச் சார்ந்தாக வேண்டியிருப்பதை மட்டுமே  இதற்கான முழு முதல் காரணமாகக் காட்ட முனைந்தால் நான் குறிப்பிட்டிருக்கும் முதல் உண்மைச்சம்பவத்தில் உயர்கல்வியும் பொருளாதாரத் தற்சார்பும் பெற்றிருந்தவரும் சமூகவியல் பாடத்தில் ஆண் பெண் சமத்துவத்தைக் காலம் காலமாக வகுப்பறையில் கற்பித்தவருமான  அந்தப்பேராசிரியத் தோழியின் கோழைத்தனமான நடவடிக்கைக்குக்காரணமாக  எதை முன் வைப்பது?

சப்பாத்திக்கட்டை செருகப்பட்ட கிராமத்துப்பெண்ணைவிடவும் கொடூரமான முறையில் தன் கணவனால்  வலுக்கட்டாயமாக வாயில் அமிலம் ஊற்றப்பட்டுத் தொண்டையெல்லாம் புண்ணாகி இறக்கும் தருவாயிலும் கூடக் கணவனைக்காட்டிக்கொடுக்காமல் தானே அப்படிச்செய்ததாகத் தன் மீதே பழி சுமத்திக் கொண்டு ஒப்புதல் வாக்குமூலம் தந்தபடி மரித்துப்போனவரும்,... பெண் சுதந்திரம் நாடிக்காலமெல்லாம் கவிதை தீட்டியவருமான என் இன்னொரு தோழியின் செயலை என்னால் எதைக்கொண்டு  நியாயப்படுத்துவது சாத்தியம்?

ஆண்முதன்மை பெற்ற சமூக அமைப்பே பெண்ணை இரண்டாம் நிலைக்குத் தள்ளியது என்பதும், அதன் ஒரு பகுதியே  குடும்ப வன்முறை என்பதும் வரலாற்று உண்மைகள்தான்...

1903ஆம் ஆண்டு நாவலாசிரியர் அ மாதவையா எழுதிய ‘முத்துமீனாட்சி’ நாவலில் மிக மிக இளம் வயது கொண்டவளான தன் மருமகள் விரைவில் கருவுற வேண்டுமென்பதற்காக உயிருள்ள பிள்ளைப்பூச்சி ஒன்றை விழுங்குமாறு அவளது மாமியார் வற்புறுத்திய சம்பவம் ஒன்றை அவர் விவரித்திருக்கிறார்...

அவையெல்லாம் கடந்த காலத்தின் கசப்பான நிஜங்கள்...

அவற்றின் கொடுமைகளிலிருந்தெல்லாம்  விடுபடத் தொடங்கியவர்களாய்ப் புதிய சிந்தனை மாற்றங்களோடு  வெகுதொலைவுகளை நோக்கிப் பெண்கள் பயணப்பட்டுக்கொண்டிருக்கும் காலகட்டம் இது. தனக்கு நேரும் கொடுமைகளுக்காகக் கழிவிரக்கம் கொண்டு புலம்புவதோ...சமூக அமைப்பின் கோளாறை மட்டுமே பெரிதுபடுத்திச் சுட்டிக்காட்டி அதன் மீது  பழியைப் போட்டு விட்டுத் தான் தப்பித்துக்கொள்ளப்பார்ப்பதும் 21 ஆம் நூற்றாண்டுப்பெண்ணின்   நிலைப்பாடுகளாக இனிமேலும் தொடர வேண்டியது அவசியம்தானா?

தன் கல்வியை, தான் விரும்பும் பணியை.., தன் வாழ்வைத் தானே முடிவு செய்யும் திடம்.., தன் துணையை எப்படித் தேர்வது../ஒதுக்குவது/ அல்லது தேராமலும் கூட இருப்பது என்பதைத் தானே தீர்மானிக்கும் நெஞ்சுரம்..., தன் கருப்பை இருப்பது தன் வசத்தில் மட்டுமே என்பதை உணர்ந்திருக்கும் உளத் திட்பம் இவையே இந்த நாளின் தேவைகள் என்பதை இன்றைய பெண் எப்போதுதான் உணர்ந்து கொள்ளப் போகிறாள் ?

சமூக மறுஉற்பத்தி தடையின்றித்  தொடர்வதற்கான  கருவியாக மட்டுமே ஒரு காலத்தில்  பெண் எண்ணப்பட்டு வந்திருக்கிறாள் என்பது பழங்கதை.

இன்று அவள்  உற்பத்தி செய்தாக வேண்டியவை வருங்கால வாரிசுகளை மட்டும் இல்லை..எவரது  துணையோ  சார்போ  தேவைப்படாமல் தன்னிடம் உறைந்திருக்கும்  அளப்பரிய சக்தியை தன்னுள்ளே பொங்கிப் பெருகும் ஆற்றலின் ஊற்றை ..அவள் தானாகவே  மறு உற்பத்தி செய்து கொண்டாக வேண்டும்..தன்னை தன் சுயத்தை இனம் கண்டு மீட்டெடுத்தபடி  தேவையற்ற அச்சங்களிலிருந்து தன்னை அவள் விடுவித்துக் கொண்டாக வேண்டும்.. அதுவே  இன்றைய காலத்தின் தேவை என்பதை அவள் எப்போதுதான் விளங்கிக்கொள்ளப் போகிறாள் ?

இவை முடிந்த முடிவுகள் இல்லை...
சிந்தனைக்கான சில தேடல்கள் மட்டுமே...

’நிலத்தில் யார்க்கும் அஞ்சாத நெறி’என்று புதுமைப்பெண்ணுக்கு பாரதி முன்வைக்கும் நெறியும் கூட  இதுவாக இருக்கக்கூடும் என்றே எனக்குத் தோன்றுகிறது...
   

18.1.17

தீரா நதியில்..என் மதிப்புரை

மலையாளத்தில் மனோஜ் குரூரால் எழுதப்பட்டு  கே வி ஜெயஸ்ரீ அவர்களால் தமிழில் மொழிமாற்றம் செய்யப்பட்டிருக்கும் ‘நிலம் பூத்து மலர்ந்த நாள்’ நாவல் குறித்து நான் எழுதிய மதிப்புரை, டிசம்பர் மாதக் [குமுதம்] தீராநதியில் 
வெளியாகி இருக்கிறது...





               15.7.16 நிகழ்ந்த  'நிலம்பூத்துமலர்ந்தநா'ளின் வெளியீட்டுவிழாவில்...நான்                                                                               உரையாற்றியபோது


நிலம் பூத்து மலர்ந்த நா’ளை முன் வைத்து….[மதிப்புரை-தீராநதி]

சங்ககால வாழ்வியலை,பண்பாட்டை,நிலவியலை  மிக விரிவான பின் கிழியுடன் முன்னிறுத்தும் ஒரு நாவல் - தமிழில் எழுதப்பட்டு மலையாளத்துக்குச் சென்றிருக்கவேண்டிய ஒரு படைப்பு , மலையாளத்திலிருந்து  தமிழுக்கு மாற்றுப் பரிணாமமாக வந்து சேர்ந்திருக்கிறது. மலையாளத்தில் மனோஜ் குரூர் எழுதியிருக்கும் ’நிலம் பூத்து மலர்ன்ன நாள்’ என்னும் அற்புதமான மலையாளமொழி நாவல்,வம்சிபதிப்பகத்தின் வெளியீடாக, கே வி ஜெயஸ்ரீயின் நேர்த்தியான தமிழாக்கத்தில் ’நிலம் பூத்து மலர்ந்த நா’ளாகத் தமிழ்மரபுக்கும் நவீன தமிழ்இலக்கியப்பரப்புக்கும் பெருமை சேர்க்கும் வகையில் அண்மையில் வெளி வந்திருக்கிறது. தமிழும் மலையாளமும் மிகநெருங்கிய உறவு கொண்ட மொழிகள் என்பதால் அத்தகைய மாற்றுப் பரிணாமம் குறித்து வெட்கமோ வேதனையோ  படத் தேவையில்லை என்பதோடு கொடிவழி உறவாக அது இன்னமும் தொடர்வதில் மகிழ்வும் பெருமிதமுமே கொள்ளத் தோன்றுகிறது.

சங்கப்பாடல்களை அவற்றின் அடியாழம் வரை உட்செரித்துத் தனதாக்கிக்கொண்டபடி, மலையாள மூலநாவலாசிரியரான மனோஜ் குரூர் இந்தப்படைப்பை உருவாக்கியிருந்தபோதும், இந்த நாவலின் நோக்கம் சங்கச் சமூகப்பரப்பை விமரிசனத்துக்கு அப்பாற்பட்ட ஒன்றாகப் போற்றுதலுக்கு ஆளாக்குவதோ, மேன்மைப்படுத்துவதோ மட்டும் அல்ல. சங்கப்பாடல்களில் தோய்வும் பயில்வும் கொண்டோர்க்கு இதன் முதல் வாசிப்பு பித்தேற்றுவதாகவும், என்றோ தொலைந்து போன பழங்கனவின் சுகமான எச்சங்களாகக் கிளர்ச்சியூட்டுவதாகவும் உள்ளபோதும் இதன் அடுத்தடுத்த வாசிப்புக்கள்..மற்றும் .தொடர்சிந்தனைகள் இப்படைப்பை உள்ளடுக்குகள் நிறைந்த ஓர் ஆழ்பிரதியாக, சங்ககாலத்தின் உன்னதங்களோடு கூடவே, அந்தக்காலகட்டத்தின் கீழ்மைகளையும் சுட்டும் நடுநிலையான பிரதியாகவே இதை எண்ண வைக்கின்றன. சங்கப்பாடல்கள் வழி மேற்கொண்ட படைப்புப் பயணத்தில் அந்தச்சமுதாயத்தின் மீது நாவலாசிரியரால் வைக்கப்படும் விமரிசனங்கள் , சமகால அரசியல் விமரிசனத்தை நோக்கியும்  வாசகரை வழி கூட்டிச்செல்கின்றன; இதுவே இந்தப்பிரதியின் தனித் தன்மையும் கூட.
இரண்டாயிரம் ஆண்டுகளுக்கு முற்பட்ட சமூகம் என நாம் அறிந்திருக்கும் சங்கச்சமூகம், பண்பாடு மற்றும் நாகரிகத்திலும்,பொருளியலிலும்,அரசு சூழ்தலிலும் பூத்து மலர்ந்து  பரிணாமம் பெற்றுக்கொண்டிருந்த அதே நேரத்தில் அந்தப் பூத்தல் என்பது சமூகத்தின் எல்லா வர்க்கத்தைச் சார்ந்தவர்களுக்கும் உண்மையான முழுமையையும் மலர்ச்சியையும் ஏற்படுத்துவதாக இருந்ததா என்ற மிக முக்கியமானவினாவை எழுப்பி அது சார்ந்த தேடலுக்கு இட்டுச்செல்வதையே இந்நாவல் தன்  மையமாகக் கொண்டிருக்கிறது..
தங்களுக்கான நிலையான வாழ்விடம் அமைத்துக்கொள்ளாமல், வேறுபட்ட பலவகையான நிலப்பரப்புக்களில் சஞ்சரித்துக்கொண்டிருந்த இனக்குழுவினர், நானிலங்களோடு தங்களை இறுகப் பிணைத்துக்கொண்டு அந்தந்த நிலவியலுக்கு ஏற்பத் தங்களைத் தகவமைத்துக் கொண்டு விட்ட மாந்தர், குறுநில வேளிர் , சிற்றரசர்கள், பேரரசராகக்கொண்டாடப்பட்ட மூவேந்தர்  எனப் பல்வேறு அடுக்கிலுள்ளோரின்  வாழ்வையும் இந்தப்பிரதி ஊடறுத்துச் செல்கிறது.
சங்ககால மக்களில் ஒரு பகுதியினர், கட்டற்ற இனக்குழு வாழ்விலிருந்து தம்மை விடுவித்துக்கொண்டு சற்றே நாகரிக மேம்பாடு கொண்டோராய் குறிஞ்சி,முல்லை,மருதம்,நெய்தல் என்ற நிலப்பாகுபாட்டுக்குள் தம்வாழ்வைப் பொருத்திக்கொண்டனர்; அவ்வாறு பொருந்த முடியாதோர் குறிஞ்சியும் முல்லையும் முறைமையில் திரிந்த பாலைநிலங்களில் ஆறலை கள்வராக மாறி வாழ்க்கை நடத்த, பொருளாதார அடிப்படையில் தங்களை இன்னமும் மேம்படுத்திக்கொண்டவர்கள், பெருநிலக்கிழார்களாய்,.வேளிர்களாய்.,குறுநில மன்னர்களாய்சிற்றரசர்களாய்,.இறுதியில் வேந்தர்களாய்ப் பரிணாமம் பெற்ற வரலாறும் கூடப் பூத்தலும் மலர்தலும்தான்..
ஆனால் அந்த மலருக்குள் ஒளிந்திருக்கும் பூநாகங்களாய். சக மனிதர்களிடையேயான வன்மங்கள்,காழ்ப்புணர்வுகள்,சக அரசுகளிடையே பகைமை,ஆதிக்க அதிகாரக் கைப்பற்றல்கள்,  அதற்கான சூழ்ச்சிகள்,வெற்று நுகர் பொருளாய்மட்டுமே கருதியபடி  பெண்மீது செலுத்தப்படும் ஆதிக்கங்கள், விதவை நிலை போன்ற சமூக வழக்கங்களால் அவள் மீது இழைக்கப்படும் வன்முறைகள்,எந்த முகவரியும் அற்ற சாமானியர்களாய்ப் பாடியும் ஆடியும் அரசர் புகழ் ஏத்தியும் தம் வறுமை தொலைத்துக்கொண்டிருந்த கலைஞர்களும் படைப்பாளிகளுமான பாணரும்  விறலியரும் கூத்தரும்  புலவர்களும் அந்த சூழ்ச்சியின் பகடைகளாக ஆக்கப்படுதல் எனப் பலப்பல சிறுமைகள் அந்தப் பொற்காலப்புகழுக்குள் பொதிந்து கிடப்பது சங்கப்பாடல்கள் காட்டும் மறுக்க முடியாத ஓர் உண்மை.. இந்த நிதரிசனத்தை உள்ளது உள்ளபடி கூற முயன்றிருக்கும் மனோஜ்குரூர் நுட்பமான கீற்றல்கள் போன்ற அவதானிப்புக்களாலும்  வீரியம் மிகுந்த சொற்சேர்க்கைகளாலும் அவற்றை எடுத்துரைத்துச் செல்லும் போக்கில்,மலரின் மணத்தை விடவும் குருதியின் கொடும் வாசத்தையே இந்நாவலில் கூடுதலாய் நுகர முடிகிறது.
வழிப்போக்கர்களாய்ச்செல்வோர்க்கு நானில மக்கள் அவரவர் நிலவியல்தன்மைக்கேற்ற உணவளிக்கும் உபசரிப்பு., மாரி பொய்ப்பினும் தான் பொய்க்காத அரசனின் வற்றாத கொடை, ’’காவினெம் கலனே சுருக்கினெம் கலப்பை’’ ‘’.எத்திசைச்செலினும் அத்திசைச்சோறே’’ என்னும் புலமைச்  செருக்கு, ஆறலை கள்வரிடமும் கூட முக்கோல் பகவர்களான துறவியர் மீது சுரக்கும் கருணை, இரக்கமின்றி வேட்டையில் மூழ்கிக்கொன்று குவித்தாலும் சக மானுட நேயம் காட்டி வழிப்படுத்தி இரவுத் தங்கலுக்கு ஏற்பாடு செய்யும் எயினர் என்று சங்கத்தின் நல்ல பக்கங்கள் பலவற்றின் பெருந்திரட்டாய் இந்த நாவல் இருந்தபோதும் கூட, இதன் மைய அச்சை  சுழலவைக்கும்  ஆரக்கால்கள் சங்கச் சமூகத்தில் மறைந்து கிடந்த பல  இருண்ட பக்கங்களே.  
மூன்று பகுதிகளாய் விரியும் நாவலின் முதல் பகுதியில் பாணர் வாழ்வைப் பிரநிதித்துவப்படுத்தும்  கொலும்பன் என்னும் பாணன் கதை சொல்லியாகிறான். மகன் மயிலனையும் வறுமைத் தொலைப்பையும் தேடிக்கிளம்பும் அவனது புறப்பாடு அவனது மரணத்தோடு முடிவதான இந்தத் தொடக்கப்பகுதியில், ‘’ஆடினிர் பாடினிர் செலினே நாடும் குன்றும் ஒருங்கீயும்மே’’  என அறிந்தோஅறியாமலோ சொன்ன புலவர் வாக்கால் தூண்டப்பட்ட மூவேந்தரின் சதிக்கு உண்மையான கூத்துக்கலைஞர்கள் பகடையாக்கப்படுகிறார்கள்; பெண்கொலை புரிந்த நன்னன் குறித்து அறிய நேரும் அறியாச் சிறுமியான சீரை,அவனால்   கொலைப்பட்ட அந்தப் பெண் தெய்வமாக்கப்பட்ட கோயிலில் தானும் ஒரு கற்சிலையாய் மாறிப்போனபடி, சுரண்டலுக்கு ஆட்படுத்தப்பட்ட ஓர் இனக்குழுவின் நிலைத்த தூய அடையாளமாய்த் தன்னை நிலைநிறுத்திக்கொண்டவளாய் உறைநிலைக்குச் செல்கிறாள். பிழைகள் மலியத் தொடங்கி விட்ட ஒருசமூகத்தில் - முன்னொரு காலத்தின் அப்பழுக்கற்ற மனச்சாட்சியாய் அப்பட்டமான உண்மை பேசும் அவளின் வார்த்தைகள் பலவும் கிரேக்கசோக நாடகங்களின் கோரஸை ஒத்திருப்பதாகக்கூடச்சொல்ல முடியும். சேரனுக்கு நண்பரான  பரணரும் அவரது நண்பர் கபிலரும்  பாணரையும் கூத்தரையும் பாரியை நோக்கி ஆற்றுப்படுத்துவதன் உள்நோக்கம் நாவலின் முற்பகுதியில்  மறை பொருளாகப் பொதிந்து கிடக்கிறது.
நாவலின் இரண்டாம் பகுதியின் கதைசொல்லியாகும் கொலும்பனின் மகள் சித்திரை ,பெண் வர்க்கத்தின் பாதிப்பைப் பிரதிநிதித்துவப்படுத்துபவள்; வேந்தரின் சூழ்ச்சியில் பகடையாக்கப்பட்ட தன் தந்தையைப்போலவே காதல் என்னும் பெயரால் நிகழும் சூழ்ச்சியை அறியாமல்தன் இயல்பான உடல்,உள்ள எழுச்சியால்  தூண்டப்பட்டபடி  தன் வாழ்வைத் தொலைத்தவள்.. முல்லை நிலத்தில் மட்டுமே தங்கியிருக்க மனமின்றி அவள் கூட்டத்தார் சேர நாட்டின் முசிறி நோக்கிப் பயணமாக..வீரன் .மகீரனின் காதல் மொழிகளில் தன்னை இழந்து ஏமாந்த சித்திரையோ அந்தக் குழுவிலிருந்தே தன்னைத் துண்டித்துக் கொள்கிறாள். என்றோ தங்களிடமிருந்து பிரிந்து போன அண்ணன் மயிலனின் நண்பனே தன் கணவன் என்ற உண்மை கூட அவன் பிரிவுக்குப் பிறகே அவளுக்குத் தெரிய வர அனைத்தின் மீதும் அவள் கொண்டிருந்தநம்பிக்கைகள் தகர்ந்து போகின்றன; தன் வாழ்வைத் தன் கையில் ஏற்றபடி தனக்குத் தோழியெனத் துணை வந்த புலவர் அவ்வை போலத் தனி வாழ்வு மேற்கொள்ளும் உரம் பெறுகிறாள் அவள். அரசரைச்சார்ந்து புகழ் மொழி சொல்லியே வாழ்க்கை நடத்துவதாய் இந்நாவலில் சொல்லப்படும் பிற  புலவர்களிடமிருந்து மாறுபட்டவராய் மக்களோடு மக்களாய்த் தெருப்பாடல் பாடியபடி, அதியனின் அன்பில் குழந்தையாகிக் கசிந்தாலும் தன் படைப்பால் விளைந்த  ஆளுமையை எதற்காகவும் விட்டுத் தராத செம்மாந்த ஞானச்செருக்குடன் அவ்வை இப்பகுதியில் உருவாகி இருக்கிறார்.
நாவலின் மூன்றாம் பகுதியின் கதை சொல்லியான கொலும்பனின் மகன் மயிலன், இன்மையின் இளிவரல் தாங்க மாட்டாமல் தன் இளமையிலேயே குழுவிலிருந்து அகன்று சென்றவன்; அரசு சூழ்தலை வலிய முயன்று பயின்று ,புலவர்களும் அரசர்களுமாய்ப்பின்னி வைத்த சூழ்ச்சி வலையின் கண்ணிகளில் வலியப்போய்ச் சிக்கியபடி, அத்தனை  சூழ்ச்சிக்கும் துணைநின்று,அறியாமலேயே  தன் இனக்குழுவின் அவலத்துக்குக்காரணமாகி விடுபவன்.தன் தந்தையின் மரணத்துக்கும் தங்கை சித்திரைக்கு நேர்ந்த அவலத்துக்கும் கல்லாய் உறைந்து விட்டசீரையின் நிலைப்பாட்டுக்கும் தானே காரணம் என இறுதியில் உணர்ந்தபடி கழிவிரக்கத்தில் மூழ்கிக்கழுவாய் தேடி அலைபவன்
குட்ட நாட்டிலிருந்து பயணம் தொடங்கும் கூத்தர்கள், குறிஞ்சி திரிந்து பாலையான எயினர் வாழும் மண், முல்லை திரிந்து பாலையான ஆறலை கள்வர்வாழும் வறண்டநிலம், உழவரின் மருதம், குறவரின் குறிஞ்சி ,ஆயரின் முல்லை, கடல் சார் பரதவரின் நெய்தல், நன்னனின் ஏழிமலை, பாரியின் பறம்பு நிலம், சேரனின் முசிறிப்பட்டினம் எனப்பலநிலப்பகுதிகளிலும் சஞ்சரித்துக் கொண்டே இருக்கிறார்கள். குப்பைக்கீரை உப்பிலி வெந்ததை மடவோர் காட்சி நாணிக் கதவடைத்து உண்ட இல்லாமை போக்கும் அலைக்கழிவில் உழவரின் திருவிழாக்களில் கூத்தாடுகிறார்கள்; முல்லை நிலத்து ஏறுதழுவுதலுக்குப் பக்கப்பறை முழக்குகிறார்கள். எதிலும் நிலைக்காத அவர்களின் வாழ்வு, சுரண்டலுக்கும் சூழ்ச்சிக்கும் ஆளாக்கப்படுவதைத் தவிர அரசரிடமிருந்து  அவர்கள் பெற எண்ணிய வறுமைத் தொலைப்பு இறுதி வரை வாய்ப்பதே இல்லை. அதுவே நாவல் உணர்த்தும் யதார்த்தம்..
இனக்குழுவின் இளைய தலைமுறை சார்ந்தோரில்  சீரை இறுகிப் போய்த் தொல் மரபின் அடையாளச்சின்னமாகி விட,[Totemic], சித்திரையோ புதியதோர் பெண்ணாய்ப் பிறப்பெடுக்கிறாள். சந்தன் அவ்வப்போது சிறு சிறுஎதிர்ப்புக்களைக்காட்ட மயிலனோ மகாஸ்வேதாதேவியின் 1084இன் அம்மாவில் தீவிரவாதியாகிவிடும் மகனைப்போல ஏதோ ஒரு கணநேரத்தூண்டுதலில் இனக்குழுவின் கபடம் களையப்பெற்ற சூழ்ச்சிக்காரனாக உரு மாற்றம் பெறுகிறான்; தன் இல்லாமை மீதான வன்மம் துடைக்கும் உத்வேகமேஅவனை ஆட்டுவிக்கிறது.
’’ஒரு தலைப்பதலை தூங்க.’’..…
’’தன் பார்ப்புத் தின்னும் அன்பில் முதலை’’
’’திறவாக் கண்ணசாய்செவிக்குருளை’’
’’நீர்வழிப்படூஉம் புணை’’
’’நாடா கொன்றோ கொன்றோ’’
’’கூந்தல் கொய்து குறுந்தொடி நீக்கி’’
’’செறுநரைநோக்கிய கண் தன் சிறுவனை நோக்கியும் சிவப்பு ஆனாவே’’போன்ற பலசங்கவரிகளும் குறள்கள் பலவும் நாவல் வாசிப்பின்போது தொடர்ந்து கொண்டே வருகின்றன. ஏறுதழுவலின் வன்முறைகள்…,கணவனின் ஈம நெருப்பில் உடன் வீழ்ந்து இறக்கும் நெருக்கடியில் பெண்கள்.., மன்னனுக்காக உயிரை வழங்க முன்வரும் முகவரி தொலைத்த போர்வீரர்கள், விளைநிலத்தை வெற்று நிலமாக்கும் உழபுலவஞ்சி,மழபுல வஞ்சி போன்ற எரிபரந்தூட்டல்கள்,போரின் அழிவுகள், புலவர்களின் சார்பு நிலைப்பாடுகளில் தோன்றும் ஐயங்கள் ஆகியனவும் கூடவே தொடர்ந்து கொண்டு வருகின்றன.
‘’அரண்மனைக்கான வழிகள் அகலமானவை; ஆனால் அவற்றின் உள்ளே உள்ள இடைநாழிகள் குறுகலானவை’’
‘’பால் மணமும் இரத்தக்கவிச்சியும் ஒருசேர வெளியேவருகிறது’’
‘’பாடல்களில் அரசருக்குத்தானே இடம் இருக்கிறது’’
என இடைஇடையே வரும் வரிகள் இந்தப்பிரதியில் உறைந்து உள்ளோடி விரவியிருக்கும்  அரசியல் எது என்பதை அப்பட்டமாகக்காட்டும் சாட்சியங்கள். நவீன மயமாகியிருக்கும் இன்றைய காலகட்டத்திலும் கூட சமகால அரசியல் சூழ்ச்சிகள் சாமானியர்களைக்குறி வைத்தே இயங்குவதைக் குறிப்பாகக் கோடிட்டுக்காட்டுபவை இவை. சங்கப்பின்னணியில் நவீனநாவல் ஒன்றை ஆக்கும் முயற்சி என்று கூட இந்த நாவலை மதிப்பிட முடிவது அதனாலேதான்..
பெரும்பறையின் முழக்கத்தில் ஓரிலைத்தாளத்தின் இல்லாமையை யாரும் அறிய மாட்டார்கள்என நாவலில் இடம் பெறும் ஒருவரி சொல்வது போல நிலம் பூத்து மலர்ந்த நாள் என்னும் நாவல் வரும் வரை, சங்க மக்களில் ஒரு சாராரின் வாழ்வியலில் ஊடும்பாவுமாய்ப் பின்னிப்பிணைந்திருந்த சோகத்தின் தீவிரத்தை இத்தனை ஆழமாய் எவரும் உணர்ந்திருக்க மாட்டார்கள்.

மனோஜ் குரூர் கண்டடைந்த அத்தனை சங்கப்பாடல்களுக்குள்ளும் பயணித்தபடி மலையாள நாவலைத் தமிழ் நாவலாகவே மாற்றிக்கொடுத்திருக்கிறார் கே வி ஜெயஸ்ரீ.  அதற்கான அவரது உழைப்பு அசாதாரணமானது. வேற்று மொழி நாவலில் பயன்படுத்தப்பட்டிருக்கும் சொற்களுக்கேற்ற பொருத்தமான நிகரன்களுக்கான தேடலில் மூழ்கி, சங்க இசைக்கருவிகளின் நுட்பமானஒலி வேறுபாடுகளைப் பற்றி ஆய்ந்து துருவி அவற்றை உள்வாங்கி, நாவலில் இடம்பெறும் சங்க அக,புற பாக்களை இனம்கண்டுதன் உள்ளார்ந்த அர்ப்பணிப்போடு ஆறே மாதத்தில் இந்த மொழிபெயர்ப்பை முடித்திருக்கும் அவர் பாராட்டுக்கும் பலப்பல விருதுகளுக்கும் மிகச்சரியான தகுதி கொண்டவராகிறார்

தொடர்புடைய பதிவுகள்;


'நிலம்பூத்துமலர்ந்தநா'ளின் வெளியீட்டுவிழாவில்...



                 கே வி ஜெயஸ்ரீ,ஷைலஜா, மனோஜ் குரூர்,சந்தோஷ் இச்சிக்காணம்,
                      சு வெங்கடேசன் ஆகியோருடன்..



LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

தமிழில் மறுமொழி பதிக்க உதவிக்கு....