துன்ப நினைவுகளும் சோர்வும் பயமுமெல்லாம்,
அன்பில் அழியுமடீ! அன்புக் கழிவில்லை காண்
-பாரதி

31.5.12

இலக்கிய நிழலடியில்....


கல்விப்புலங்கள் செய்ய வேண்டியதை..செய்யத் தவறியதை இவ்வாறான ஆத்மார்த்தமான இலக்கியக் கூடுகைகள்தான் இட்டு நிரப்பிக் கொண்டிருக்கின்றன...

எழுத்தாளர் ஜெயமோகனின் தேர்ந்த வாசகர்களால் உருவாக்கப்பட்ட விஷ்ணுபுரம் இலக்கிய வட்டத்தில் நானும் ஓர் உறுப்பினராக இணைந்தது 2010 ஆம் ஆண்டில். ஆ,மாதவனுக்கு அளிக்கப்பட்ட முதல் விஷ்ணுபுரம் விருது விழாவே அதன் சார்பில் நான் கலந்து கொண்ட முதல் நிகழ்வு. அதுவரை இணையத்தின் வாயிலாக மட்டுமே பழக்கமாகியிருந்த நண்பர்களை நேரில் கண்டு பழகிய மிகக்குறுகிய நேரத்திலேயே நெடுநாள் பழகியது போன்ற உணர்வுநெருக்கம் இரு தரப்பிலும் தானாய் நேர்ந்து விட...நானும் அந்தக் குடும்பத்தின் மூத்த உறுப்பினராகிப் போனேன்.
அரங்கசாமி மற்றும் ஜெயமோகனுடன்,,,

தற்போது தில்லியில் இருப்பதால் விஷ்ணுபுர வட்டம் நடத்தும் காவிய முகாம்களிலும்,இலக்கிய அமர்வுகளிலும் அதன் சார்பில் நடத்தப்படும் விருது விழாக்களிலும் எப்போதும் தவறாமல் கலந்து கொள்வது எனக்குச் சாத்தியமாவதில்லை. இவ்வாண்டில் ஏதோ ஒரு சூழல் எனக்குச் சாதகமாக அமைய,25,26,27 ஆகிய மூன்று நாட்களும் ஊட்டி நாராயணகுருகுலத்தில் நிகழ்ந்த இலக்கிய முகாமில் பங்கேற்க முடிந்தது பெரும் மன நிறைவை அளித்திருக்கிறது.
நாராயணகுரு சிலை-குடிலின் முகப்பில்...
அமர்வுகள் நடந்த நூலகம்..[தங்குமிடமும் அதுவே]
எளிய சிறு குடில்கள்
கோடையின் வெம்மை தணிக்கவென்று பலரும் ஊட்டியை நாடிவரும் இந்தக் காலகட்டத்தில் இலக்கிய தாகத்தைத் தணிக்கவென்றே கூடிய வித்தியாசமான இந்தக் கூட்டம் தேர்ந்தெடுத்த இடம்தான் ஊட்டியிலிருந்து மூன்று கி.மீ தொலைவில் அமைந்திருக்கும் எளிமையான இந்த நாராயண குருகுலம்.நாராயண குருவின் சீடர் நடராஜகுருவின் மாணவராகிய நித்யசைதன்ய யதி,திரு ஜெயமோகனின் குரு என்பதால் அவர் வாழ்ந்த இந்த இடத்தில் இவ்வாறானதொரு இலக்கியக்கூடுகை சாத்தியமாகியிருக்கிறது.

கம்பராமாயண அயோத்தியா காண்டத்தின் தேர்ந்தெடுத்த சில பாடல்களை அறிய -கற்க முயல்வதும்,தற்கால இலக்கியத்தில் புதுமைப்பித்தன்,
கு.அழகிரிசாமி,தி,ஜானகிராமன்,லா ச,ராமாமிருதம் எனச் சில படைப்பாளிகள் பற்றிய கட்டுரை வாசிப்புக்கள் விவாதங்கள் நிகழ்த்துவதுமே இம்முகாமின் முதன்மை நோக்கங்களாக அமைந்தன. அந்த ஒற்றை இலக்கை நோக்கி மட்டுமே இக் கூடுகையின் மையம் குவிந்திருந்ததும் - விலகும் தருணங்கள் நேர்ந்தபோதும் கூடப் பொறுப்புணர்ந்தவர்களாய் மைய இழையிலிருந்து விலகிச் செல்லாமல் எல்லோருமே கட்டுப்பாட்டோடு நடந்து கொண்டதும் அவ்வாறானதொரு சீரான நேர்த்தியை ஜெயமோகன் தொடர்ந்து கொண்டுசென்றதும் இன்றைய தமிழ் இலக்கியச்சூழலில் அபூர்வமாக மட்டுமே நிகழக் கூடியது.

கூடுகையில் பங்கேற்ற ஒரு சிலரைத் தவிர மிகப்பலரும் இளைஞர்கள். தமிழோடும் தமிழ் இலக்கியத்தோடும் நேரடித் தொடர்பில்லாத துறைகளில் பணியாற்றுபவர்கள். பெரும்பாலும் கணினித் துறை சார்ந்தோரே கணிசமானோர். இயல்பாக உள்ளுக்குள் ஊறிப்போன இலக்கிய தாகமும்,புதியன கற்கும் ஆர்வமுமே அவர்களை இங்கு இட்டு வந்திருக்கிறது என்பதால் கருத்தரங்க அறையில்பேசப்பட்ட தகவல்கள் விவாதங்களின் மேல் மட்டுமே அவர்களின் முழுக் கவனமும் குவிந்திருந்ததேயன்றி உல்லாசமானதொரு சுற்றுலாவாக இதை யாரும் கருதவில்லை;இலக்கியத்தைத் தீராத ஆர்வத்துடன் பயில வந்த எளிய மாணவர்களாகவே அனைவரும் தங்களைக் கருதிக் கொண்டனர்.மூன்று நாட்களுக்குள் எந்த அளவுக்கு அறிவுக் கொள்முதல் செய்து கொள்ளலாம் என்னும் ஆர்வம் ஒன்று மட்டுமே அனைவரிலும் நிரம்பித் ததும்பிக் கொண்டிருந்ததை நன்றாகவே கண்டு கொள்ள முடிந்தது..
கம்பனைப் பாடம் கேட்டபடி..
மூன்று நாட்களும் காலை தொடங்கி மதிய உணவு வரை ஓர் அமர்வு-பிறகு உணவு இடைவேளைக்குப் பின் மீண்டும் மாலை ஐந்து மணி வரை ஒன்று- -பிறகு நீண்ட நடைப்பயணத்திற்குப் பின்பு ஏழு மணி முதல் இரவு ஒன்பது மணி வரை நீளும் மற்றொரு அமர்வு என எவற்றிலும் சலிப்பின் சாயல் கூட எவர் முகத்திலும் காணப்படாதது கல்விப்புலங்கள் நடத்தும் கருத்தரங்க அமர்வுகளில் கூட சாத்தியமாக இயலாத ஒன்றாகவே எனக்குத் தோன்றியது.
நாஞ்சில்நாடன்
ஜெயமோகன் துவக்க உரை
முதல் இரு நாட்களும் திரு நாஞ்சில் நாடன் அவர்களும் திரு ஜடாயுவும் கம்பனின் இராமகாதையில்-அயோத்தியா காண்டத்திலிருந்து தேர்ந்தெடுத்த சில பாடல்களை அறிமுகம் செய்து வைத்தனர். ஒவ்வொரு பாடலும் பொருளோடு சொல்லப்பட்டபின்பு அதைப் பதம் பிரித்தபடி- கொண்டுகூட்டி வாசிக்கும் பயிற்சியிலும் பங்கேற்பாளர்களுக்கு வாய்ப்பளிக்கப்பட்டது. மரபிலக்கியத்தில் அதிகம் பயிற்சியில்லாத சிலருக்கு அவ்வாறான வாசிப்பில் இடர்ப்பாடுகள் நேர்ந்தபோது ஜெயமோகன்,நாஞ்சில்நாடன்,ஜடாயு மற்றும் நானும் இணைந்து சரியாகப் பொருள் புரிந்து வாசிப்பதற்கான வழிமுறைகளை அவ்வப்போது எடுத்துக் காட்டிக் கொண்டிருந்தோம்.

இரண்டாம் நாள் மதியமும் இறுதிநாள் முற்பகலும் தற்கால இலக்கியத்துக்காக ஒதுக்கப்பட்டவை. கு அழகிரிசாமி குறித்த கடலூர் சீனுவின் கட்டுரை மிக வளமான மொழிநடையோடு அமைந்திருந்தாலும் 15சிறுகதைகளுக்கும் மேல் அவர் கட்டுரைப் பொருளை விரிவாக அமைத்துக் கொண்டதால் சுருக்க வேண்டியது தேவையாயிற்று. புதுமைப்பித்தன் பற்றிய கட்டுரை வழங்கிய ராஜகோபாலன் மரணம், என்ற ஒரு குறிப்பிட்ட பொருளின் மீது புதுமைப்பித்தனின் பார்வை எவ்வாறெல்லாம் படிந்தது என்பதை மிகக் கச்சிதமான போக்கில்-ஆரவாரமற்ற-அதே வேளையில் செறிவான நடையில் முன் வைத்தார். லா ச ரா பற்றிக் கட்டுரை வழங்கிய ஜடாயு,பெண் என்னும் பிம்பத்தை அம்பாளாகக் கண்டு ஆராதித்தவர் லா ச ரா என்னும் கருது கோளை முன்வைத்தார். இறுதிநாளன்று திருச்சிக் கவிஞர் மோகனரங்கன் தி ஜானகிராமனின் மோகமுள்’நாவல் ஒன்றை மட்டுமே சார்ந்து கட்டுரைஅளித்தார்.எனினும் தொடர்ந்து நடந்த விவாதங்கள், மேலே குறிப்பிட்ட நால்வரின் வேறு படைப்புக்கள், வெவ்வேவேறான அவர்களின் கண்ணோட்டங்கள் மற்றும் அழகியல்நுட்பங்கள் ஆகியவற்றை விரிவாக அலசும் முறையிலேயே அமைந்தன.

இம் முகாமின் முதன்மையான மற்றும் இரு அம்சங்கள் நெடுந்தூர காலை-மாலைநடைப்பயணங்களும், [என்னால் மாலை நடையில் மட்டுமே பங்குபெற முடிந்தது]இரவு உணவுக்குப் பிறகு அனைவரும் கூடித் திரு சுரேஷின் பலகுரல் சாகசங்களையும்[இசையும் கூடவே..] ராமச்சந்திரசர்மாவின் தேனிசையையும் ரசித்த அனுபவங்கள்தான்.

அரங்கில் நடந்த அமர்வுகளில் ஜெயமோகன் உரையாற்றவில்லை என்றபோதும் நடைப்பயணத்திலும்-பின்பு அனைவரும் ஒன்று கூடி ஓரிடத்தில் அமர்ந்தபோதும் பேசிய பகிர்ந்து கொண்ட வரலாற்று,இலக்கிய,தத்துவத் தகவல்கள் இன்னுமொரு தனி அமர்வுக்கு நிகரானவை.ஒரு புள்ளிவிவரம் கூட இல்லாமல் இந்த மனிதரின் மூளை எப்படிக் கருத்துக்களால் மட்டுமே பொங்கி வழிந்து கொண்டிருக்கிறதென்ற பிரமிப்பை எற்படுத்திய தருணங்கள் அவை.
நடைப்பயணம்..
அதைத் தொடரும் உரையாடல்கள்
மலேசிய நாட்டிலிருந்தும் கூட மூன்று இலக்கிய அன்பர்கள் கலந்து கொண்டனர்,

பங்களூரிலிருந்து மூவர்,சென்னையிலிருந்தும் திருச்சியிலிருந்தும் தலா ஒவ்வொருவர்,மற்றும் நான் என ஆறு பெண்கள் இந்த அமர்வில் தொடர்ந்து அங்கேயே தங்கியிருந்து பங்கேற்க முடிந்ததென்றால் அதற்கான காரணங்கள்.,தனி மனித ஒழுக்கம் கறாராக வலியுறுத்தப்பட்டதும் வந்திருந்த அனைவருமே எங்களிடம் காட்டிய சகோதர வாஞ்சையுமே என்று உறுதியாகச் சொல்லி விடலாம்.இத்தகைய நிலை எங்கும் எப்போதும் தொடருமானால் இலக்கியக் கூட்டங்களில்-குறிப்பாக இத்தகைய முகாம்களில் பெண்கள் பங்கேற்பதில்லை என்னும் வசை நீங்கும்.அத்தகையதொரு கட்டுப்பாடான- மனத்தடைகளற்ற சூழலை அமைத்துத் தந்த திரு ஜெயமோகன் அவர்களுக்குத்தான் நாங்கள் நன்றி செலுத்தவேண்டும்.

முகாம் திட்டமிடப்பட்ட நாளிலிருந்து இறுதிவரை அதே மூச்சாக உழைத்த அரங்கசாமி,சீனிவாசன்,ராம்,விஜயராகவன்,ஊட்டிகுருகுலத்தில் நிகழ்ச்சி நடத்த உதவிய நிர்மால்யா எனப்பட்டியல் பெருகிக் கொண்டே செல்கிறது. ஊட்டியிலிருந்து ஏற்பாடு செய்யப்பட்டிருந்த சமையல் கலைஞர்கள் மூன்று நாட்களையும் கல்யாண வீடாக்கிக் கலகலக்கச் செய்தனர்.[என் வயிறு செய்த வேறுவிதமான’கலகலப்புக்கள்’ நான் அந்த விருந்தைச் சரியாகச் சுவைக்க விடாமல் தடுத்து விட்டன..அது ஒரு தனி சோகம்]
எளிய ஓட்டுக் குடிலின் முன் நின்றபடி உணவு..
பாதுகாக்கப்பட்ட வனப்பகுதிக்குள்
நீண்ட நடை...
மரக்கிளைகளுக்குள்ளிருந்து தலை காட்டும் குரங்கு

அப்போது மூத்தவள் என கரிசனத்தோடு என்னைக் கவனித்துக் கொண்ட பழைய புதிய நட்புக்களின் [சிவாத்மா,சுனில்,செல்வராணி,வீரராகவன்..இன்னும் பலர்,,,]கரிசனம்,
நடைப் பயணத்தில் திருச்சி வழக்கறிஞர் செல்வராணியுடன்..
சுதா சீனிவாசனுடன்,,,
திரை இயக்குநர் சாம்,ஆனந்த் உன்னத்,ரீங்கா,செல்வராணி-பின்னால் ராஜகோபாலன்
இறுதி நாளன்று பிரிய மனமின்றி பயணத்தை முடிந்தவரை தாமதப்படுத்தியபடி எல்லோரும் ஆங்காங்கே சுற்றிச் சுற்றி வளைய வந்து கொண்டிருந்த காட்சி ,,,அனைவரையும் கூட்டாக ஒருங்கிணைத்துப் புகைப்படம் எடுக்க சிவாத்மா என்னும் எங்கள் நண்பர் காட்டிய துடிப்பு...இந்த இனிய நினைவுகளின் பசுமை இவையெல்லாம் விரைவிலேயே அடுத்த கூட்டத்துக்கு அடித்தளம் போட்டுவிடும் என்ற நம்பிக்கையைச் சுமந்தபடி அப்போதைக்கு அங்கிருந்து விடை கொண்டோம்...


கல்விப்புலங்கள் செய்ய வேண்டியதை..செய்யத் தவறியதை இவ்வாறான ஆத்மார்த்தமான இலக்கியக் கூடுகைகள்தான் இட்டு நிரப்பிக் கொண்டிருக்கின்றன,
நித்யசைதன்ய யதியின் நினைவிடம் அருகே
முகாமில் பங்கு பெற்றோர் ஜெயமோகனுடன்...

ஊட்டியிலே-கோபியின் பதிவு...
ஊட்டி முகாம்-2012-ஜெயமோகன் தொடர்ப்பதிவுகள்..

விஷ்ணுபுரம் இலக்கிய வட்ட விருதுவிழா
விஷ்ணுபுரம் வட்ட நினைவுகள்...1.



29.5.12

இமயத்தின் மடியில்-6

பத்ரிநாத் ஆலய வாயிலில் உடன் வந்த குழுவினருடன் நான்...


பயணம் தொடர்கிறது...[இறுதிப்பகுதி]


அலக்நந்தாவில் ஓர் ஆனந்தக் குளியல்..
பயணக் களைப்பில் சற்றே உறங்கிவிட்ட நாங்கள் வண்டிகள் நிறுத்தப்பட்டுக்  கண்விழித்தபோது..உச்சகட்ட பரவசக் காட்சி ஒன்றை .சூரிய உதயத்தின் பின்னணியோடு கண்டோம்...
கண்ணனின் கறுநிறச்சாயலில் கட்டற்ற ஆர்ப்பரிப்போடு பெருகி வரும் அலக்நந்தா ஒரு புறம்

கறுப்பு வண்ணத்தில்....


பச்சைநிறத் திருமாலின் வண்ணம் காட்டிப் பாய்ந்து வரும் பாகீரதி மறுபுறம்..

பச்சை வண்ணத்தில்....
என இவை இரண்டும் ஒன்றிணைந்து ஒருங்கே கூடிக் கங்கையாய்ச் சங்கமித்து மலையிலிருந்து கீழிறங்கும் அற்புதக் காட்சி…! இந்தச் சங்கமம் நிகழும் இடமே தேவப்பிரயாகை...

கருமையும் பசுமையும் ஒன்றுகலக்கின்றன...
பிரபஞ்சப் பேரழகின் அந்த தரிசனம்….அரியாய்…சிவனாய்…அகிலமாய்..அனைத்துமாய், அனைத்திலும் உறைந்து கிடக்கும் ‘மூலமும் நடுவும் ஈறும்’அற்ற பேராற்றலின் பருவடிவங்களாகவே தென்பட...’’வானில் பறக்கின்ற புள்ளெல்லாம் நான்’’என்ற பாரதியின் வரிகள் மனதுக்குள் ஓட...‘’எங்கும் உன் ஆடலடி தாயே..’’என இசைக்கும் பித்துக்குளி முருகதாஸின் இசை காதுக்குள் கேட்க....உலகம் யாவையும் தாம் உளவாக்கி அவற்றில் நீக்கமற நிறைந்து….தன் அலகிலா விளையாட்டான இப் பிரபஞ்சத்தையே தன் அருட்கொடையாக நல்கியிருக்கும் இறைப்பேராற்றல் நம்மையெல்லாம் தூசாக உணர வைக்கும் கணமாக அதை உணர்ந்து மெய் சிலிர்த்தேன்...…
சங்கமத்தில் நீராடுவது பாவங்களைப் போக்குமென்னும் மரபு சார் நம்பிக்கை ஒரு புறமிருக்க….நதிகளின் சங்கமம் போல சாதி மத இன மொழி பேதம் கடந்த மானுட சங்கமம் எப்போது நிகழும் என்னும் ஆவலும் அப்போது கிளர்ந்த்து.
தங்கள் குல முன்னோர்களை எண்ணி அவர்களின் ஆன்மசாந்திக்கான சடங்குகளைப் ‘பண்டா’க்களின் துணையோடு அத்தகைய சங்கமங்களில் செய்வது மரபு. பயணிகளில் பலரும் அதைச் செய்யத் தவறவில்லை.

வையத்து மாந்தரெல்லாம் வளமுற்று வாழ வேண்டியபடி நானும் பாகீரதியுடன் பிணைந்து கிடந்த அலக்நந்தாவில் ஆனந்தக் குளியலை முடித்தேன். சங்கமப்படித்துறை அருகிலேயே இரு சிறிய குகை மறைப்புக்கள் இருந்ததால் உடை மாற்றிக் கொள்வதில் சிக்கல் ஏதுமில்லை.


எங்கள் வண்டிகள் நின்றிருந்த இடத்திலிருந்து கிட்டத்தட்ட முந்நூறு படிகள் இறங்கிச் சங்கம இடத்துக்கு வந்து சேர்ந்திருந்தோம். அந்த அலுப்பும் களைப்பும் ஆற்றுநீர்க்குளியலில் அடியோடு மாறிப்போய் உடலின் செல்கள் புத்துணர்வு பெற்றது போல் புதுத்தெம்பு பெற்றிருந்தன…..உடல் முழுவதும் புது ரத்தம் பீறிட்டுப் பாய்வதான உணர்வு..! இப்போது மறுபடியும் 200படிகளுக்கு மேல் ஏறிச் சென்று தேவப்பிரயாகை ஆலயத்தை அடைந்தோம். துல்லியமான சுத்தத்துடன் மிளிர்ந்த அந்தச் சிறு கோயில் வடநாட்டுக் கோயில்களின் பாணியில் இருந்தது.
தேவப்பிரயாகை ஆலயம்..
 ’கண்டி என்னும் கடிநகர்’ எனப் பெரியாழ்வார் பாசுரத்தில் குறிப்பிடப்படும்
வைணவத் திருக்கோயிலான இதன் முதன்மையான மூர்த்தி ‘ரகுநாத்ஜி’ என வடக்கே சொல்லப்படும் இராம பிரான். புண்டரீகவல்லித் தாயாரும் கருடாழ்வாரும் உடன் காணப்படுகின்றனர்.

பாண்டவர்கள் பாரதப் போர் முடிந்த பின் வேள்வி நடத்திய இடம் இது எனக் கருதப்படுகிறது. அது போலவே இலங்கையில் இராவணவதம் முடித்துத் திரும்பிய இராம இலக்குவர்களும் இங்கே ஒரு யாகம் செய்தார்கள் என்ற குறிப்பு (ஆங்கிலம் மற்றும் இந்தியில்) கோயிலின் புற மதிலில் காணப்படுகிறது. அதற்கு வலுச் சேர்க்கும் வகையில் பிரகாரச் சுற்றில் இராமரின் பாதச் சுவடுகள் தாங்கிய கற்பலகைகள் [இராமேசுவரத்தில் உள்ள இராமர் பாதம் போல] தனியே ஒரு மண்டபத்தில் காணப்படுகின்றன.

இராமர் பாதம் பதிந்த கற்பலகை......
ஆலயச் சுற்றில் சிறுசிறு லிங்கங்கள் நிறைந்த சிவன் சன்னதி,அன்னபூரணியின் சன்னதி,அனுமன் சன்னதி,ஆதிசங்கரரின் திரு உருவம் ஆகியனவும் உள்ளன.
எங்கள் குழுவைச் சார்ந்தவர்கள் மட்டுமே அந்த நேரம் ஆலயத்தில் இருந்ததால் பலரும் வரிசையில் அமர்ந்து அத் திருத்தலம் பற்றிய பெரியாழ்வாரின் பத்துப் பாசுரங்களையும் சந்த லயத்தோடு உரக்கச் சொல்லியது நெஞ்சை நெக்குருகச் செய்தது.
தங்கையை மூக்கும் தமையனைத் தலையும் தடிந்த வெம் தாசரதி போய்
எங்கும் தன் புகழோடிருந்து அரசாண்ட எம் புருடோத்தமன் இருக்கை
கங்கை கங்கையென்ற வாசகத்தாலே கடுவினை களைந்திடுகிற்கும்
கங்கையின் கரை மேல் கைதொழ நின்ற கண்டம் என்னும் கடிநகரே

’’மூன்றெழுத்ததனை மூன்றெழுத்ததனால் மூன்றெழுத்துஆக்கி மூன்றெழுத்தை
ஏன்று கொண்டு இருப்போர்க்கு இரக்கம்நன்குடைய எம்புருடோத்தமன் இருக்கை
மூன்றடி நிமிர்ந்து மூன்றினில் தோன்றி மூன்றினில் மூன்றுருவானோன்
கான் தடம்பொழில் சூழ் கங்கையின் கரை மேல் கண்டம் என்னும் கடிநகரே’’
என இத் திருத்தலம் குறித்துப் பெரியாழ்வார் பாடிய இரு பாசுரங்களும் கருவறைக்குக் கீழே மதுரையிலுள்ள அன்பர் ஒருவரின் நன்கொடையாகப் பளிங்கில் செதுக்கி வைக்கப்பட்டிருந்தன.


’’சிற்றஞ்சிறுகாலை வந்துன்னைச் சேவித்து..’’என்ற ஆண்டாள் திருப்பாவைப் பாடலைச் சொல்லி 
‘’எற்றைக்கும் ஏழேழ் பிறவிக்கும் உற்றோமே யாமாவோம் உமக்கே நாம் ஆட்செய்வோம்
மற்றை நம் காமங்கள் மாற்றேலோர் எம்பாவாய்..’’
என்ற அதன் இறுதி வரிகளை அனைவரும் கூட்டாக ஒரே குரலில் உரத்து முழங்கியபோது...அந்த ஒரு கணம், உலுக்கிப் போட்டது போல உடல் சிலிர்த்து…மெய்யெல்லாம் விதிர்விதிர்த்தது...…உண்மைதான்..! பிற உலகியல் ஆசைகளை (காமம் என்ற சொல்லை எல்லா வகையான ஆசைகளையும் குறிப்பதாகவே ஆண்டாள் இங்கே பயன்படுத்தியிருக்கிறாள்) மாற்றி….ஈசனடியை….அவன் வடிவைக் கணந்தோறும் காட்டியபடி இருக்கும் இயற்கையின் அழகு லயத்திலே மட்டுமே தோய்ந்திட முடிந்தால்..அது வாழ்வின் பெரும் பேறல்லவா?


பிற உலகியல் கடமைகள்,தேடல்கள்,அலைச்சல்கள் ஆகியவற்றிலிருந்து விடுபட்டு......மலைகளோடும்....அவற்றிலிருந்து ஊற்றெடுத்துப் பெருகும் வற்றாத ஜீவநதிகளுடனும் மட்டுமே...ஊடாடி ஒன்றுகலந்த அனுபவத் துளிகளை அசை போட்டபடி மதியம் 2 மணியளவில் ஹரித்துவாரம் வந்து சேர்ந்தோம்.பிற பயணிகள் ரிஷிகேசம் குருட்சேத்திரம் என அடுத்து வந்த நாட்களில் சுற்றுலாவைத் தொடர...அந்த இடங்களை முன்பே கண்டிருந்ததால் அத்துடன் என் பயணத்தை முடித்துக் கொண்டு அன்று மாலையே சதாப்தி எக்ஸ்பிரஸில் தில்லி நோக்கிச் செல்லத் தொடங்கினேன்..
வண்டிப் பயணத்திலும்....வீடு திரும்பிய பின்....தொடர்ந்து வந்த பல நாட்களிலும் இன்னமும் கூட....கண் இமைகளை மூடினால்...மலையும் நதியுமே மனக் காட்சிக்குள் சுழன்று சுழன்று அலையடித்துக் கொண்டிருக்கின்றன....

28.5.12

இமயத்தின் மடியில்-5



பயணம் தொடர்கிறது...


சீன எல்லைப் பகுதியில்....
இந்திய பாகிஸ்தான் எல்லைப் பகுதியை அமிர்தசரஸ் அருகிலுள்ள வாகாவிலும் இந்திய நேபாள எல்லைப் பகுதியை காளி நதி ஆற்றின் கரையில் பிதோரகர் பயணத்திலும் நான் முன்பே கண்டதுண்டு.இந்திய சீன எல்லைப் பகுதியாகிய மானா நான் செல்லும் மூன்றாவது எல்லைப்பகுதி. 

இந்தியாவின் கடைசிக் கிராமம் என்னும் குறிப்பைத் தாங்கியபடி தென்பட்ட மானாவின் பெயர்ப்பலகை எங்களை வரவேற்றது. .
மானா..
இராணுவப் பாசறைகளும்ஸ்கௌட் மற்றும் தேசிய மாணவர் படை முகாம்களும் ஆங்காங்கே அந்தப் பகுதியிலிருந்து தென்பட்ட மலைக்காட்சிகளும் இமயத்தின் எழிலான முகங்கள் பலவற்றைக் காட்டியபடியே இருந்தன

மானாவிலிருந்து மலைப்பாதைகளிலும் படிக்கட்டுகளிலும் ஓரிரு கிலோ மீட்டர் மேலேறிச் சென்றால் வியாசர்,கணேஷ் குகைகளைக் காணலாம் என்றும்,நிலத்துக்கு அடியிலேயே முகம் மறைத்து ஓடும் சரஸ்வதி ஆற்றின் சிறிய தரிசனம் ஒன்று கிடைக்கும் என்றும் கேள்விப்பட்டிருந்ததால் மேலே ஏறத் தொடங்கினோம். ஆனால் கடல் மட்டத்திலிருந்து 10000 அடி உயரத்துக்கும் மேல் அமைந்திருக்கும் அந்த மலைப் பகுதியில் பிராணவாயு, போகப்போகக் குறைந்து விடுவதால் எனக்கும் என் தோழிக்கும் இன்னும் சிலருக்கும் மேலே ஏறிச் செல்வது அசாத்தியமானதாகத் தோன்ற அங்கிருந்த தேநீர்க்கடை ஒன்றிலேயே அமர்ந்து கொண்டோம். 10,15 பேர் மட்டும் கால்நடையாகவும் டோலிகளில் ஏறியும் மேலே சென்றனர்.
டோலி சுமக்கும் வாலிபன்...
 கூடை நாற்காலி போன்ற டோலிகளில் யாத்திரிகர்களை அமர வைத்துத் தூக்கிச் செல்வது மிக உயரமான மலைப்பிரதேசங்களிலுள்ள புனிதத் தலங்களில் பல இளைஞர்களாலும் ஒரு அன்றாடத் தொழிலாகவே கைக் கொள்ளப்பட்டு வருவதும் அவர்களது வாழ்க்கை ஓடுவதே இந்த வருமானத்திலேதான் என்பதும் உண்மைதான்என்றாலும் நம் உடற்சுமையை இன்னொருவர் தோள் மீது ஏற்ற எனக்கும் என் தோழிக்கும் தயக்கமாகத்தான் இருந்தது. அதனால் அவ்வறு செல்வதைத் தவிர்த்து விட்டு அங்கே கொட்டிக் கிடந்த அழகுக் குவியல்களை நிதானமாக அசை போட்டு ரசிக்கத் தொடங்கினோம்

.
இந்திய சீன எல்லையில் நான்...

வியாசர் குகை நோக்கி....
வியாசர் குகை மற்றும்சரஸ்வதி ஆற்றைக் கண்டு திரும்பியவர்கள் கூறிய எழுச்சியூட்டும் அனுபவங்களில் மகிழ்வோடு பங்கு கொண்டோம். குறிப்பிட்ட அந்த இடம் மகாபாரதத்துடன் பல வகைகளிலும் தொடர்புடையதாகச் சொல்லப்படுகிறது. குறிப்பிட்ட அந்த குகையிலே அமர்ந்தபடியே வியாசர் மகாபாரதத்தை உருவாக்கினார் என்னும் கருத்தும் நிலவுகிறது. 
வியாசர் குகை...( இன்றைய நவீன முகப்புக்களுடன்..)
மிக அதிகமான திருப்பங்களும் சிண்டும் சிடுக்குமான முடிச்சுகளும் சிக்கலான பகுதிகளும் நிறைந்த அந்த மாபெரும் இதிகாசத்தை மனித ஆரவாரங்களின் குறுக்கீடு எதுவும் இல்லாத அப்படிப்பட்ட மலைக் குகை ஒன்றில் அமர்ந்துதான் வியாசரால் சாதித்திருக்க முடியும் என்றே தோன்றியது.
பஞ்ச பாண்டவர்கள் தங்கள் வாழ்வின் இறுதிக் கட்டத்தில் சுவர்க்கம் நோக்கிச் சென்ற இடமும் கூட அதை ஒட்டியே அமைந்திருப்பதாக எண்ணப்படுகிறது.
சரஸ்வதி ஆற்றின் அரியதொரு சிறு காட்சி...[தோழியர் தந்த புகைப்படம்]
பீம் புல் எனப்படும் இந்த இடத்தில் ஆற்றுநீரோட்டத்தைத் தடுத்துத்
தாங்கள் சுவர்க்கம் செல்ல பீமன் வழி ஏற்படுத்தித் தந்ததாகச் சொல்லப்படுகிறது.
..
மானாவிலிருந்து விடுதிக்குத் திரும்பியதும் பனிக்குளிரின் கடுமை கூடுதல் வீரியத்துடன் தாக்குதல் தொடுக்க இரவு உணவை முடித்துக் கொண்டு போர்வைகளுக்குள் சுருண்டு கொண்டோம்.


மறுநாள்- மே 9ஆம் தேதி,காலைச் சூரியன் விடிகாலை நான்கரை மணிக்கே முகம் காட்டத்தொடங்கி விட்டான். வட நாட்டில் கோடை காலங்களில் சூரிய உதயம் மிகச் சீக்கிரமாகவே நிகழ்ந்து விடுவது வழக்கம்தான்.எனினும் குளிரும் கூடவே இருந்ததால் காலை ஆறு மணிக்கு மேலேயே கண் விழித்தோம். ஒரு சிலர் தப்த குண்ட வெந்நீர் ஊற்றுக்களில் நீராடச்செல்ல…..நான்,மலைச் சரிவுகளுக்குள் காலாற நடந்து சென்று இமயத்தின் எழிலுக்குள் சற்றுநேரம் திளைத்துவிட்டு வந்தேன்.
சிற்றுண்டிக்குப் பிறகு பிரியவே மனமின்றி அந்த இமய முகடுகளிலிருந்து விடை பெற்றோம்.
திரும்ப ஹனுமான் சட்டி,விஷ்ணுப்பிரயாகை,கோவிந்த்காட் என நாங்கள் வந்த பாதியிலேயே எங்கள் பயணம் கீழ்நோக்கித் தொடர்ந்தது.
கருடகங்கா...
கருடகங்கா என்னும் இடத்தில் சற்றுக் கீழிறங்கிச் சென்று சலசலத்து ஓடும் ஆற்றுநீரில் கால்  நனைத்தபடி கருடனைக் கண்டோம்.வட நாட்டு ஆலயங்களில் அரிதாகவே காணக் கிடைக்கும் நேர்த்தியான கல்சிற்பமாக கருடனின் உருவம் வடிவமைக்கப்பட்டிருந்த்து.
கருடகங்காவில் நான்...
 இந்த இமயப் பயணத்தில் ‘மலர்ப்பள்ளத்தாக்கு’ என்பதும் தவற விடக் கூடாத ஓர் இடம்தான்…அது நாங்கள் சென்று கொண்டிருந்த வழியில் இருந்த கோவிந்த்காட்டிலிருந்து சற்று அருகாமையிலேதான் இருக்கவும் செய்தது; எனினும் பயணத் திட்டத்தில் அது இடம் பெறாததால் அதைத் தவற விட வேண்டியதாயிற்று.
பகல் 12 மணிக்கு மேல் மலைப்பாதையின் தகிப்பு மிகுதியாகியது…குளிரும் வெயிலும் ஒரே நாளில் தாக்குதல் தொடுத்திருந்ததால் சற்றே சோர்ந்து போயிருந்த நாங்கள் மாலை 6 மணி அளவில் ஸ்ரீநகரிலுள்ள சுபகாம்னா தங்கும் விடுதிக்கு வந்து சேர்ந்து ஓய்வு கொண்டோம்.

நதியோடு கை கோர்த்து மலையோடு கை குலுக்கி நாங்கள் செய்த இந்தப் பயணத்தின் இறுதிக் கட்டப் பரவசம் எங்களுக்காக தேவப்பிரயாகையில் காத்திருந்தது.
(மேலும் அடுத்த இறுதித் தொடர்ப்பதிவில்..)

LinkWithin

Related Posts Plugin for WordPress, Blogger...

தமிழில் மறுமொழி பதிக்க உதவிக்கு....