குருகும் உண்டு ....

பயணம் இதழ்-கட்டுரைத்தொடர்,சங்கப்பாடல்களுக்குள் ஒரு பயணம்-11

கடற்கரை மணல் வெளிகளிலும்,தோட்டத்துப் புல் வெளிகளிலும் ஒருவனும்,ஒருத்தியும் ஜோடியாகச் சஞ்சரிப்பதைப் பார்த்துக் கொண்டிருந்தது...ஒரு காலம்.

இன்றோ நிலைமை...தலை கீழாக மாறிக் கிடக்கிறது !
இரண்டு பெண்கள்,ஒரு ஆண்-
இரண்டு ஆண்கள் ,ஒரு பெண்-
இப்படிப்பட்ட முக்கூட்டணிகளே தனிமையான இடங்களில் ஏராளமாகப் பெருகிப் போய்க் கிடக்கின்றன.
இவர்களின் நோக்கம் என்ன ?
 நட்பா?காதலா?
நட்பென்றால் தனியிடம் தேடி ஒதுங்கிச் செல்ல வேண்டிய தேவையில்லை.
காதலென்றால் இன்னுமொரு ஆணுக்கோ,பெண்ணுக்கோ அங்கே என்ன வேலை?
உடனிருக்கும் மூன்றாம் நபர்,நெருங்கிய நண்பன் அல்லது தோழியாகவே இருந்தாலும்,அவரவர் மனங்கள் மட்டுமே உணரக்கூடிய
அந்தரங்கத் தூய்மை கொண்ட காதல் பரிமாற்றங்கள்... அடுத்தவர் முன்னிலையில் சாத்தியம்தானா?

குறுந்தொகையின் ஒரு காட்சி கண்முன் நீள்கிறது.
நீண்ட நாட்களாகத் தன்னைப் பார்க்க வராத தலைவனின் நினைவில் ஏக்கமுற்றிருக்கிறாள் ஒரு தலைவி.
மனத்தின் ஒரு மூலையில் அவன் தன்னைக் கை விட்டு விட்டானோ என்ற மிக இலேசான நெருடலும் கூட......
தானும்,அவனும் சந்தித்துக் காதல்மொழி பேசிக் களித்திருந்த அந்தத் தருணத்துக்குச் சாட்சியாக வேறு யாருமே உடனில்லை.
அவனுக்கும்,அவளுக்கும் மட்டுமே தெரிந்திருக்கும் ஒரு இரகசியக் கணம் அது.
அதை அவன் மறுத்துவிட்டால்,பொய் கூறிப் பிழைத்துவிட்டால் வேறு சாட்சிகளைத் தேடிக் கொண்டு அவள் எங்கே செல்ல முடியும்?
நினைவு அடுக்குகளைத் துழாவிப் பார்த்துக் கொண்டிருக்கும்போது சட்டென்று அவளுக்கு ஒரு தடயம் கிட்டிவிடுகிறது.

அவர்கள் சந்தித்தது...தனிமையான ஒரு நீர்நிலைக்குப் பக்கத்தில்.
ஆள் அரவங்களே அற்றுப் போயிருந்த அந்த இடத்தில்,
மீன் பிடிக்கும் வேட்கையுடன் ஒரு நாரை(குருகு)மட்டும் தண்ணீருக்குப் பக்கத்தில் தவம் செய்து கொண்டிருந்த காட்சி அவள் நினைவுத் திரையில் படமாய் விரிகிறது.

ஆனால்...அதிலும்  ஒரு ஏமாற்றம்!
அந்தக் குருகும் கூட...ஓடுமீன் ஓட உறுமீன் வருவதையும்,அதைப் பிடிக்கப் போகும் தருணத்தைதயும்தான் ஆவலுடன் எதிர்நோக்கிக் கொண்டிருந்ததே தவிர அவர்களின் காதல் விளையாட்டுக்கு அது ஒன்றும் சாட்சியாகி விடவில்லை.

தனக்குத் துணைவரச் சாட்சியில்லாமல் போய்விட்டதே  என்ற ஏமாற்றத்தை விடவும்....நல்ல வேளையாக அல்திணைப்(சிந்திக்கும் அறிவற்ற) பொருளாகிய அந்தக் குருகு கூடத் தங்களைப் பார்த்து விடவில்லை என்பதிலேயே பெருத்த நிம்மதி அடைகிறாள் நுட்பமான நாண உணர்வு கொண்டிருக்கும் அந்தச் சங்கத் தலைவி.

‘’யாரும் இல்லை தானே கள்வன்
தான் அது பொய்ப்பின் யான் எவன் செய்கோ
தினைத்தாள் அன்ன சிறுபசுங்கால
ஒழுகு நீர் ஆரல் பார்க்கும்
குருகும் உண்டு தான் மணந்த ஞான்றே’’-குறுந்தொகை25(கபிலர்)

இதே போன்ற செய்தி, ஒரு நற்றிணைப் பாடலிலும் உண்டு.
நாள்தோறும் தலைவியைத் தொடர்ந்து சந்தித்துவரும் தலைவன்,ஒரு நாள் அவளை ஒரு புன்னை மரத்தடியில் சந்திக்க,அவள் நாணத்தோடு அங்கிருந்து நழுவப் பார்க்கிறாள். அதற்குக் காரணம்,அந்தப் புன்னைமரம்,அவளது தாய் நீரூற்றி வளர்த்த மரம்.
‘’இம்மரம் உன் தமக்கையைப் போன்றது ‘’
என்று சொல்லிச் சொல்லியே அவளை வளர்த்திருக்கிறாள் அவள் தாய்.
தமக்கையை அருகில் வைத்துக் கொண்டு காதல் புரிவதைத் தகாத செயலாக நாணிக்கூச்சம் அடைகிறாள் அந்தப் பெண்.

’’நும்மினும் சிறந்தது நுவ்வை(உன் தமக்கை)யாகுமென்று
அன்னை கூறினள் புன்னையது நலனே
அம்ம நாணுதும் நும்மொடு நகையே’’-நற்றிணை172

புனிதமான தங்கள் நேசத்துக்கு உயிரற்ற பொருட்களும்....வாய்பேச முடியாத ஐந்தறிவு உயிர்களும் சாட்சியாவதைக் கூடச் சங்கக்காதலால் ஒத்துக் கொள்ள முடியவில்லை.
காரணம்.... அந்தரங்கம் புனிதமானது!

இணைப்பு;
சங்கக்காதல்(நற்றிணை)

’’யாம் துஞ்சலமே..’’

''உண்மையான காதலின் பரிதவிப்போடு..சின்னச்சின்ன ஓலிகளைக் கூடக் கேட்டபடி தூக்கம் தொலைத்தபடி உழன்று கொண்டிருக்கும் ஒரு பெண்ணின் தரிசனம்தான் அது....''

பயணம் இதழ்-கட்டுரைத்தொடர்,சங்கப்பாடல்களுக்குள் ஒரு பயணம்-8

பூப் பூக்கும் ஓசையைக் கேட்கவும்,பூக்கள் பூக்கும் தருணத்தைக் காணவும் நம்நெஞ்சங்கள் விரும்புவதன் வெளிப்பாடே குறிப்பிட்ட வரி கொண்ட அந்தப்பாடல்களின் மீது நமக்குள்ள ஈடுபாடாகவும் மலர்ந்திருக்கிறது.அது இயற்கையானதும் கூடத்தான்...அதே போலப் பூக்கள் மடிந்து விழும் சத்தத்தை..மென்மையான கிளைகளிலிருந்து அவை  கீழே உதிரும் ஓசையைக் கேட்டிருக்கும் தலைவி ஒருத்தியின் சோகம் கலந்த தவிப்பான உணர்வுகளை நமக்குக் காட்சிப்படுத்தி அளிக்கிறது கொல்லன் அழிசியின் குறுந்தொகைப்பாடல் ஒன்று.

’’இரு பேராண்மை செய்த பூசல்..’’

'நன்றி;பயணம் இதழ்-கட்டுரைத் தொடர்,சங்கப்பாடல்களுக்குள் ஒரு பயணம்-4

''....எதிர்பாராத கணத்தில் நல்ல பாம்பு தீண்டியதைப் போல- தலைவியைத் துணுக்குற வைக்கிறது''

இணைமனம் கொண்ட காதலரிடையே நேரும் தற்காலிகப் பிரிவும் கூடப் பெருந்துன்பத்தின் நிலைக்களனாகி அவர்களை ஆறாத் துயரில் ஆழ்த்தி விடுகிறது. ’’பூ இடைப்படினும்’’ ஆண்டு பல கழிந்தது போல- பல்லாண்டு பிரிந்திருந்தது போல உள்ளத்தை உலுக்கி உன்மத்தம் பிடித்தாற்போல ஆட்டுவிக்கும் உத்வேகம் கொண்ட வினோதமான உணர்ச்சி அது. அதைச் சொல்லால் விளக்குவது கடினம்தான் என்றபோதும் காதல் வாழ்வில் நேரும் பிரிவுத் துயரின் தகிப்பைக் காட்ட ஒவ்வொரு காலகட்டத்துப் படைப்பாளிகளுமே முயன்றபடிதான் இருக்கிறார்கள். ‘’தூண்டிற்புழுவைப் போல் வெளியே சுடர் விளக்கினைப் போல்’’ பிரிவுத் துன்பத்தில் துடிக்கிறாள் பாரதியின் தலைவி.

’என்னை விட்டுப் பிரியவே மாட்டேன் என்று கூறுவதானால் தொடர்ந்து என்னிடம் பேசுங்கள்…, அவ்வாறு இல்லாமல் போய் விட்டு உடனே திரும்பி விடுவேன் என்றெல்லாம் சொல்வதாக இருந்தால்..நீங்கள்  திரும்பி வருகையில் உயிர் வாழும் திடம் யாருக்கு இருக்கிறதோ அவளிடம் அதைச் சொல்லுங்கள்’’ என்றபடி அவன் பிரியும்போதே தன் உயிரும் பிரிந்து விடும் என்பதை,

‘’செல்லாமை உண்டேல் எனக்குரை மற்று நின்

வல்வரவு வாழ்வார்க்கு உரை’’

என்று குறிப்பாக உணர்த்துகிறாள் வள்ளுவத்தின் காமத்துப்பால் தலைவி.

ஔவையாரின் குறுந்தொகைப்பாடல் ஒன்று தலைவன் தலைவியரின் பிரிவின்போது நேரும் மனப் போராட்டத்தைச் சுருக்கமான செறிவான சொற்களில் சித்திரமாக்கி அளிக்கிறது.

‘’செல்வார் அல்லர் என்று யான் இகழ்ந்தனனே

ஒல்வாள் அல்லள் என்று அவர் இகழ்ந்தனரே

ஆயிடை இரு பேராண்மை செய்த பூசல்

நல்லராக் கதுவியாங்கு என்

அல்லல் நெஞ்சம் அலமலக்குறுமே’’-

குறுந்தொகை-43,ஔவை

இரு வேறான ஆளுமைகளின் தனிப்பட்ட எண்ண ஓட்டங்களில் நேரும் சிறியதொரு முரண்பாட்டால் நேரும் பூசலைச் சித்திரிக்கும் அற்புதமான கவிதை இது.

தலைவன் பொருள் தேடவோ தொழில் நிமித்தமாகவோ தலைவியைப் பிரிந்து செல்ல நினைக்கிறான். ஆனால் அதைச் சொன்னால் அவள் எந்த அளவு ஏற்பாள் என்பதும் அந்தப் பிரிவைப் பொறுக்கும் மனத் திட்பம் அவளிடம் உள்ளதா என்பதும் தெரியாத காரணத்தால் ஓர் ஊசலாட்டத்தில் இருந்தபடி அதை அவளிடம் சொல்லாமல் ஒத்திப் போட்டுக் கொண்டே இருக்கிறான் அவன்...

தலைவனுக்குப் பிற கடமைகளும் உண்டு என்பதும் அவற்றின் பொருட்டு அவன் தன்னைப் பிரிந்தே ஆக வேண்டியிருக்கும் என்பதும் தலைவிக்கும் தெரிந்ததுதான். ஆனாலும் ஏதோ ஒரு மாயப் பிரமையில் அவன் அப்படித் தன்னை விட்டுச் சென்றுவிட மாட்டான் என்று எண்ணியவளாகத் தன்னைத்தானே ஏமாற்றிக் கொண்டிருக்கிறாள் தலைவி.

வீட்டுக்குள் ஒரு மௌன நாடகம் தொடர்ந்து நடந்தேறிக் கொண்டே இருக்கிறது.

அவன் எங்கோ கிளம்ப ஆயத்தமாகிறான் என்பது உணர்வுக்குத் தட்டுப்பட்டும் ’அப்படியெல்லாம் ஒன்றும் இருக்காது’ என்று தன்னுள் தலையெடுத்த உணர்வைச் சட்டென்று புறமொதுக்கிவிடுகிறாள் தலைவி. அவளிடம் எப்படிச் சொல்வதென்ற தயக்கத்தில் தலைவனும் அந்தச் செய்தியைச் சொல்லாமல் ஒதுக்கிவிடுகிறான். இவ்வாறு தங்கள் ஆழ்மனம் ஏற்கத் தயங்கும் பிரிவு பற்றிய அச்சம் இருவர் வாய்ச்சொற்களையும் கட்டிப்போட்டு விடுகிறது.

இதையே

’செல்வார் அல்லர் என்று யான் இகழ்ந்தனனே

ஒல்வாள் அல்லள் என்று அவர் இகழ்ந்தனரே’’என்னும் கவித்துவமான வார்த்தைகளில் சிறைப்பிடிக்கிறார் ஔவையார்.

’இகழ்தல்’ என்னும் சொல் மரபார்ந்த-வழக்கமான பொருளில் இங்கே பயன்படுத்தப்படவில்லை என்பதும் சொல்வதற்குத் தயக்கமான அல்லது சொல்லப்பிடிக்காதவற்றைச் சொல்லாமல் ஒத்திப் போடுதல் என்னும் பொருளிலேயே அது இங்கே ஆளப்பட்டிருக்கிறது என்பதும் கவிதையின் மொத்தப் பொருளுக்குள் நுழையும்போது தன்னால் புலப்பட்டு விடுகிறது.

சிக்கலான இந்த உணர்வுப் போராட்டத்துக்கு இடையே சூழலின் கைதியாகி வெளியே சென்றே ஆக வேண்டிய நிலையில் இருக்கும் தலைவன் அவளிடம் சொல்லாமலேயே சட்டென்று ஒரு கணத்தில் கிளம்பிச் சென்று விடுகிறான். அந்தச் செயல் எதிர்பாராத கணத்தில் நல்ல பாம்பு தீண்டியதைப் போல- தலைவியைத் துணுக்குற வைக்கிறது. அவன் செல்ல மாட்டான் என்ற தன் நினைப்பு, தன்னிடம் பிரிவைச் சொல்லத் தயங்கிய அவன் மனஓட்டம் இவை இரண்டுக்கும் இடையிலான போராட்டம்……தன்னிடம் விடை பெற்றுக் கொள்வதிலிருந்து அவனைத் தடுத்து விட்டதே என்று அலைக்கழிவு பட்டு ஆறாத் துன்பம் கொண்டவளாய் அலமலக்குறுகிறாள் அவள். ஒருக்கால் அவ்வாறான ஒரு சூழல் வாய்த்து அவன் தன்னிடம் விடை பெற்றிருந்தால் தன் அன்பும் முயற்சியும் சேர்ந்து அவன் பிரிவைக் கூடத் தடுத்திருக்குமோ என எண்ணுகையில் அவள் துயர் பல்கிப் பெருகுகிறது..மனம் விரும்பாததை மனம் விட்டுப் பேசத் தவறியதால் மனம் விரும்பாத நிகழ்வு ஒன்று நடைபெறத்  தானே காரணமாகி விட்டோமே என்ற சோகம் அவளைப் பாம்புக் கடியாய் வதைக்கிறது.

தலைவன் தலைவி இருவரின் வேறுபட்ட ஆளுமைக் குணங்களையே ‘இரு பேராண்மை செய்த பூசல்’ என்னும் தொடரால் குறிப்பிடுகிறார் கவிஞர். (இது தனி மனித ஆளுமைப் பண்பேயன்றி ஆடவருக்குரிய ஆண்மையைக் குறிப்பதல்ல). தலைவியின் ஆளுமை ,தன்னை மீறி அவன் சென்றுவிட மாட்டான் என்னும் துணிவு.., தலைவனின் ஆளுமையோ அவளிடம் சொல்லத் துணிவின்றிச் செயலை மட்டும் முடித்துக் கொண்டு விடும் ஆளுமை…இவ்விரு ஆளுமைக் குணங்களின் மோதல் ஔவையிடமிருந்து எளிமையும் இனிமையும் கொண்ட அழகான சங்கப் பாடல் ஒன்றை உருவெடுக்க வைத்திருக்கிறது.

’’நெஞ்சு நேர்பவளே..’

நன்றி;பயணம் இதழ்-கட்டுரைத் தொடர்,சங்கப்பாடல்களுக்குள் ஒரு பயணம்-2


சங்கச் சமுதாயத்தில்,பரத்தமை என்பது, ஓர் அன்றாட நடைமுறையாய் - ஓர் ஒழுக்கமாகவே ஏற்கப்பட்டிருந்தது என்பதும் அதை மிக இயல்பாக அந்தச் சமுதாயம் அங்கீகரித்திருந்தது என்பதும் பொதுவாக முன் வைக்கப்படும் கருத்துக்கள்.. இது, சமூகப் பொதுப்புத்தி சார்ந்ததேயன்றித் தனி மனிதர்களின் உள்ளம் அதை ஏற்பதில் எத்தனை அலைக்கழிவுகளுக்கும் ஆத்ம வேதனைகளுக்கும் ஆளானபடி புறக்கணிப்பின் வேதனையால் துடித்திருக்கும் என்பதை எவரும் எண்ணிப் பார்க்காமல் மிகவும் எளிதாக அவ்வாறனதொரு கருத்தை வீசி விட்டுப் போய் விடுகிறார்கள்.சங்கச் சமுதாயத்தின் தொடர்ச்சியாய் வந்த சிலம்பு அதன் மறுபக்கம் குறித்த கண்திறப்பைக் கண்ணகி துயரின் வழி  ஓரளவுக்கு அளிக்க முயன்றிருக்கிறது.. மனம் திருந்தி வந்த கோவலனை  நோக்கிப் ’’போற்றா ஒழுக்கம் புரிந்தீர்’’என்று கண்ணகியைப் பேச வைத்ததே கூட அந்தச் சூழலுக்கு ஒரு புதுமைதான். அவள் அதுகாறும் அனுபவித்த மன உளைச்சல்கள் அனைத்துக்கும் வடிகால் தரும் காட்சியாக அதை அமைத்து விடுகிறார் இளங்கோ.

குறுந்தொகையில் இடம் பெறும் அம்மூவனாரின் பாடல் ஒன்று பரத்தமையால் பாதிப்புக்குள்ளான ஒரு தலைவியின் ஆழ்மன ஏக்கத்தை அற்புதமான உளவியல் பாங்கில் பதிவு செய்து தந்திருக்கிறது.

கடலும் கடல் சார்ந்த பகுதியுமான நெய்தல் நிலம். அங்கே மண்டிக் கிடக்கும் நீர் முள்ளி எனப்படும் முண்டகப் பூக்கள். அவற்றில் அணிலின் பற்கள் போன்ற கூர்மையான முட்கள் அடர்ந்து கிடக்கின்றன; 

கூடவே அருமையான தேனையும் அவை உட்செறித்து வைத்திருக்கின்றன. நீலமணி போன்ற (மணிக்கேழ் அன்ன) அந்தக் கருங்கடல் நிலத்துக்குத் தலைவனாகிய சேர்ப்பனும் (நெய்தல் நிலத் தலைவனுக்கு வழங்கும் பெயர்) முள்ளையும் தேனையும் ஒருசேரக் கொண்டிருக்கும் அந்த நீர்முள்ளிப்பூக்களைப் போன்றவன்தான். ஒரு புறம் தன் மனைவிக்கு இனியவனாகத் தேன் போன்ற வார்த்தைகளைப் பேசிக் கொண்டே அவளுக்கு முள்ளாக உறுத்தும் பரத்தமை உறவையும் மறுபுறம் தொடர்ந்தபடி, இரட்டை வாழ்க்கையை நடத்திக் கொண்டிருக்கிறான் அவன். தன் இரத்த வாரிசைப் பெற்றுத் தருபவள் என்கிற மதிப்பைத் தலைவிக்குத் தந்தாலும் அவனது மனம் லயித்துக் கிடப்பது பரத்தையிடம் மட்டுமே என்ற உண்மையைப் புரிந்து கொள்ளும் தலைவி, பரத்தையிடமிருந்து தன்னை அவன் நாடி வரும் ஒரு  தருணத்தில்,

’’இம்மை மாறி மறுமையாயினும்

நீயாகியர் என் கணவனை

யானாகியர் நின் நெஞ்சு நேர்பவளே''என்றுதன் விருப்பத்தை வெளிப்படுத்துகிறாள். இந்தப் பிறப்பு மட்டுமில்லை..இனி வரும் பிறப்பு எதுவாயினும் நீயே எனக்குக் கணவனாக வாய்க்க வேண்டும் நான் மட்டுமே உன் நெஞ்சுக்கு உகப்பான பெண்ணாக வேண்டும்’’ என்று தன் நெஞ்சின் விழைவை அவள் வெளியிடுவதாக அந்தச் சங்கக் குறுந்தொகைப்பாடல் உருப்பெற்றிருக்கிறது.

''அணிற்பல் அன்ன கொங்கு முதிர் முண்டகத்து

மணிக்கேழ் அன்ன மாநீர்ச் சேர்ப்ப

இம்மை மாறி மறுமையாயினும்

நீயாகியர் என் கணவனை

யானாகியர் நின் நெஞ்சு நேர்பவளே''-                                

அம்மூவனார்--குறுந்தொகை 49                                                          

மேலோட்டமான முதற்பார்வையில் பாடலின் சூழலும் , தலைவியின் வேண்டுகோளும் முரண்பாடாக ஒலிப்பதுபோலவே நமக்குப் படுகிறது.தலைவன் சென்று வந்திருப்பது பரத்தையின் வீட்டுக்கு; கல்லானாலும் கணவன் என்ற மரபில்ஊறிப்போனவளாகவே இருந்தாலும் கூடஊடலும் ஒதுக்கமும் காட்ட வேண்டிய ஒருவேளையில், தலைவி இப்படி ஒரு விருப்பத்தைக் கொண்டிருப்பது சாத்தியம்தானா என்ற ஐயம் நமக்குள் எழுவதுமிகவும் இயல்பானதே.

தலைவி வெளியிடும் இந்த வினோதமான விருப்பத்துக்குத் தலைவன் மீது அவள் கொண்டிருக்கும் மாறாக் காதலையோ,வழிவழி வந்த கற்புக் கோட்பாட்டையோ காரணம் காட்டுவதென்பது நமக்குள் ஊறிய மரபு சார்ந்த கண்ணோட்டத்தாலேயே நேர்கிறது.அவற்றைக் குறைத்து மதிப்பிட வேண்டியதில்லை என்றாலும் கூட-சற்றுநேரம் அவற்றையெல்லாம் புறமொதுக்கி விட்டுத்தலைவியின் ஆழ்மனதுக்குள் பயணிக்கத் தொடங்கும்போதே இதன் மர்மம் துலங்குகிறது; புதிரின் முடிச்சும் அவிழத் தொடங்குகிறது. 

பாடல் விவரிக்கும் குறிப்பிட்ட இந்தச் சூழலை மட்டும் வைத்து அவள் விருப்பத்தை மதிப்பிடும்போதுதான்,கணவனை முன்னிட்டு இன்னொரு பெண்ணிடம் தோற்றுப் போக விரும்பாத பெண்மையின் குரலாய் அது ஒலிப்பதை நம்மால் இனங்கண்டுகொள்ள முடியும். பெயரளவில் தலைவனுக்கு மனைவியாய்த் தான் இருந்தபோதும் தன்னில் காணாத நிறைவை –தன்னிடம் கொள்ளாத ஏதோ ஒரு மன நெருக்கத்தை வேறொரு பெண்ணிடம் அவனால் காண முடிந்திருக்கிறது என்பதும் அவளே அவனது நெஞ்சுக்கு நெருக்கமானவளாக இருக்கிறாள் என்பதும் அவளது உள்ளத்தில் தாங்கிக் கொள்ள முடியாத பெரும் சோகத்தைக் கிளர்த்தியிருக்கின்றன. 

‘’நான் உன் மனைவியாக இருந்திருக்கலாம்..ஆனால் உன் மனதின் ஒத்த அலைவரிசைக்குள் வரும் வாய்ப்பு-அந்த இடம்-இன்னொருத்திக்கல்லவா கிடைத்து விட்டது’’என்ற பெருந்தாபமும் அதை எப்படியாவது வென்றெடுத்தாக வேண்டும் என்ற உந்துதலுமே ’’யானாகியர் நின் நெஞ்சு நேர்பவளே’’என்னும் வரியில் அவளது ஆழ்மன ஏக்கத்தின் வெளிப்பாடாய்க் கசிகின்றன.இந்தப் பிறவியில் தான் அடைய முடியாத நெஞ்சு நெருக்கத்தை அடுத்த பிறவியிலாவது தான் அடைந்தே தீர வேண்டும் என்பதற்காகவே- அந்த வெற்றி இலக்கைக் குறியாகக் கொண்டே அடுத்த பிறவியிலும் அவன் கணவனாக வாய்க்க வேண்டும் என விழைந்திருக்கிறாள் அந்தத் தலைவி என்ற புரிதலும் தரிசனமும் அப்போது நமக்குக் கிட்டி விடுகின்றன.

ஏழேழு பிறவிக்கும் அவனே கணவனாக வர வேண்டும் என்ற மரபு வழிக் கற்பு நெறி மட்டுமே அவளை இயக்கியிருக்குமென்றால் அந்த இரண்டாவது வரிக்கான தேவையே இல்லாமல் போயிருக்கும். சங்கப் பாடலில் எந்தச் சொல்லும் தொடரும் வெற்றாகப் பயன்படுத்தப்படுவதில்லை என்பதைக் கருத்தில் கொண்டு பார்க்கும்போதுதான்…அந்த இறுதி வரிக்குள் பாடலின் சூட்சுமம்…..அதன் சாரமே பொதிந்திருப்பதை உணர்ந்து கொள்ள முடிகிறது..

இரங்கலும் இரங்கல் நிமித்தமும் நெய்தல் திணையின் உரிப்பொருளாகச்சொல்லப்படுபவை. தலைவியின் ஆற்றாமையை அற்புதமான இரங்கல் தொனியில் ஒலித்திருக்கும் அம்மூவனார் பாடலும் கூடத் தலைவியின் மீதான நம் இரக்கத்தை ஊற்றெடுக்க வைப்பதுதான்.

காண்க.-1.யானை புக்க புலம்..