யாதுமாகி- அணிந்துரை

[யாதுமாகி நாவலுக்கு எழுத்தாளர் காவேரி அவர்கள் எழுதிய அணிந்துரையின் சில பகுதிகள்]

’’முன்னோக்கி ஓடும் கங்கை’’-

'காவேரி' லட்சுமி கண்ணன் 

எழுத்தாளர்,

புது தில்லி

‘யாதுமாகி’நாவலின் சிறப்பான அம்சங்களில் ஒன்று அதன் அமைப்பு.  நேர்கோட்டு எழுத்தைத் தவிர்த்து முன்னும் பின்னுமாய்ச் செல்வதால் கடந்த கால சம்பவங்களைப் புதிய அநுபவ முதிர்ச்சியுடன் பின்பார்வையிட அது உதவுகிறது. 

தேவியின் மகள் சாருவின் மூலம் தற்கூற்றாக சொல்லப்படும் இந்த நாவலில், தாய் பற்றி எழுதும்போது இயற்கையாக வரும் நெருக்கம் ,அதே வேளையில் அவரது வாழ்க்கையை சற்று விலகி நின்றும் பார்வையிடும் திறம் இவை இரண்டும் சேர்ந்து நாவலுக்கு ஒரு முழுமையை அளிக்கின்றன.இதனாலும் தேவியின் உருவ அமைப்பு இன்னும் கூர்மையாகிறது.

'தேவி' என்ற தனித்துவம் கொண்ட பெண் தனக்கான பாதையைத் தானே வகுத்துக்கொண்டு, தன் வாழ்க்கையைத் தானே எழுதிக் கொள்கிறார்.அவரது வாழ்வை வரலாறு போல அளிக்கிறார் அவர் மகள் சாரு. ஆசிரியர் எம்.ஏ.சுசீலாவின் 'யாதுமாகி' நாவலில் இது தற்கூற்று முறையில் சொல்லப்படுகிறது.

ஆங்கில மஹாகவி வில்லியம் ஷேக்ஸ்பியரைப்பொறுத்தவரை ’நம் விதியை நிர்ணயிப்பது நம் ஆளுமையே ’ - character is destiny . தற்கால உளவியல் அறிஞர்களும் நம் வாழ்வை சீராக அமைத்துக்கொள்ள நம‌க்கு self-actualization [சுய உருவாக்கம் ] என்னும் ஆரோக்கியமான திறமை மிகவும் தேவைப்படுகிறதென்ற ஆலோசனையை வழங்குகிறார்கள்.இவர்கள் குறிப்பிடும் self-actualization தேவிக்கு இயல்பிலேயே வாய்த்திருக்கிறது.வாழ்க்கை என்பது நம் தலைவிதியின்படி அதிருஷ்ட/துரதிருஷ்ட திசைகளில் இட்டுச் செல்லும் என்ற சோம்பேறித்தனமான கருத்தை முற்றிலும் தகர்த்தெறிந்து தன்னம்பிக்கையும்,துணிவும்,முற்போக்கான மனப்பான்மையும்,ஆளுமையும் கொண்டு செயல்படும் தேவிக்கு வாழ்க்கை பல வாயில்களைத் திறந்து கொடுக்கிறது.தனது ஆழமான இலட்சியங்களைத் தன் கொள்கைகளின்ப‌டி நிறைவேற்றிக்கொள்ள தன்னைச் சுற்றி இயங்கி வரும் அநீதிகள்,அசிங்கங்க நடவடிக்கைகள்,கொடூரங்களைக் கடந்து சகதி படிந்த தடாகத்தில் தூய்மையுடன் மலரும் வெண்தாமரை போல அவள் துலங்குகிறாள்.

நாவலின் மையம் தேவி.நாவலின் முதுகுத் தண்டும் தேவி.நாவலின் பொருள்பரப்பும் தேவியே.கல்விக்குத் தடை விதிக்கும் குடும்பம் மற்றும் சமூகத்தின் கொடுமைகளை அசாதாரண வலுவுடன் சகித்தபடி மேலே சுழலும் மீன் மீது மட்டுமே கண்களைப் புதைத்த அர்ச்சுனன் போலக் கல்வியே குறியாக தேவி செயல்படுவது நம்மை சிலிர்க்க வைக்கிறது.

பெண்களுக்குக் கல்வி தேவையில்லை என்ற பிற்போக்கான மனப்பான்மையில் தொய்ந்து கிடந்த இருண்ட சகாப்தம் அது.கூடவே பெண்களுக்குக் கல்வி புகட்டினால் அதன் விளைவாக அவர்கள் விதவைகளாகக்கூடும் என்ற பயமும்,மன வக்கிரமும் தமிழ்நாட்டிலும்,வங்காள மாநிலத்திலும் பரவலாக வேரூன்றியிருந்தது.
குடும்பப் பெண்களுக்குக் கல்வி கற்பிப்பது தேவையற்றது என்று கருதும் அதே வேளையில் அவளுடைய வருமானத்தைப் பயன்படுத்திக்கொள்ள வஞ்சக உறவினர்கள் தயங்கியதில்லை....ஆனால் தேவி புத்தகப்படிப்பில் மட்டும் புத்திசாலியில்லை; இயல்பான உலகியல் ஞானம், அதனால் விளைந்த முன்னெச்சரிக்கை உணர்வு - இவை எல்லாவற்றையும் விட முக்கியமான மனோதிடம் ஆகியவை தன் காலில் நின்றாக வேணாடும் என எண்ணும் அவரது சுதந்திர மனப்பான்மைக்கு வலுவூட்டுகின்றன.

தேவியிடம் பூமியின் மேல்பரப்பில் பாதங்கள் நன்றாகப் பதிந்திருக்கும் ஒரு முதிர்ச்சியைக் காண்கிறோம்.கல்வி மட்டும் போதாது என்ற விவேகம் அவரை ஒரு நிலையான நல்ல வேலையைத் தேடத் தூண்டுகிறது. அதற்கு வேண்டிய அயராத உழைப்பையும் அவரிடம் காண்கிறோம்.அதெல்லாம் தன் வாழ்க்கைக்கு எத்தனை தேவை என்பதை 

‘’நான் வாழ்க்கை பூரா என்னோட அண்ணா தம்பிகளோட இருந்துண்டு சமையல்கட்டே கதின்னு காலம் முழுக்க மாவரைச்சுண்டு இருந்திருப்பேன்…’’என்று ஒரே ஒரு வாக்கியத்தில் நறுக்கென்று சொல்லி முடிக்கிறார்.

தனது உயர்ந்த இலட்சியங்களை செயலாக்குவதற்கு வேண்டிய ஒழுங்கு,தெளிவான சிந்தனைகள் மற்றும் மனோதிடம் எல்லாமே தேவியிடம் தாராளமாக வாய்த்திருக்கின்றன.அவளுக்கு நேர்ந்த வாழ்க்கைப்போராட்டங்களில் பாதிப்பங்கு இன்னொரு பெண்ணுக்கு நேர்ந்திருந்தாலும் கூட அவள் நொறுங்கி மடிந்து போயிருப்பாள்.

கதையில் வரும் பாத்திரங்களைப் பொறுத்தவரை நம் மனத்தில் நிலைத்து நிற்பவர்களில் ஒருவர் இளம் விதவைப்பெண்களுக்கு ஒரு புகலிடமாக ஐஸ் ஹவுஸ் விடுதியைத் திறம்பட நடத்தி வந்த சுப்புலட்சுமி அக்கா.தேசம் பாராட்டிய பெண் திலகம்;விதவைப்பெண்களுக்கு ‘சாவித்திரி பாடம்’கற்பிக்கத் துணிந்த அபூர்வப்பிறவி. 

தன்னை முற்றிலும் ஐஸ் ஹவுஸ் விடுதிக்காகவே சமர்ப்பணம் செய்து கொண்ட இன்னுமொரு அபூர்வப் பெண்மணி சுப்புலட்சுமி அக்காவின் சித்தி வாலாம்பாள்.இளம் வயதில் விதவையாகி மற்ற இளம் விதவைகளுக்கு வாழ்க்கையில் மகிழ்ச்சியும்  மறுமலர்ச்சியும் தர முன்னிற்பவள்.சுவாரசியமான பேச்சும் நகைச்சுவை உணர்வும் கொண்ட அருமையான ஒரு பாத்திரம் தேவியின் தோழி சில்வியா. 

மறக்க முடியாத கதாபாத்திரங்களில் ஒருவர் நள்ளிரவில் திடீரென்று கதவைத் தட்டிப் பசியுடன் அடைகளை விழுங்கும் கிட்டு என்ற கிருஷ்ணன்.தேவியை மறுமணம் செய்து கொள்ள ஊக்குவித்த நற்சிந்தனையுடைய உண்மையான நண்பர்.இந்தக்கதாபாத்திரங்கள் அனைவரும் நாவலை வளமாக்குபவர்கள்.

ஆசிரியர் சுசீலாவின் மொழி ஆளுமை மிகச்சிறப்பானது.அந்தணக் குடும்பச்சூழல்,அதற்கென்றே தனிப்பட இருக்கும் நிஷ்டூரம் கலந்த வாய்த் துடுக்குகள், எடக்கான அதிகப்பிரசங்கித்தனமான பேச்சுக்கள் ஆகியவற்றை இவரது மொழி அநாயாசமாகச்சித்தரிக்கிறது.அதே போல மற்ற சாதிகளுக்கு ஏற்றபடியும் ஆசிரியர் மொழியை லாவகமாக மாற்றிக்கொள்வது நாவலுக்கு யதார்த்தமான ஒரு தன்மையைத் தருகிறது.

தோட்டம்,செடிகள்,மலர்கள் ஆகியவற்றின் வருணனையில் ஆசிரியரின் அபார அழகுணர்வு மிளிர்வதைக்காண்கிறோம். தேவிக்குள் புதைந்திருக்கும் இலட்சியங்கள்,உயர்ந்த மதிப்பீடுகள் ஆகிய எல்லவற்றையுமே அவர் சொந்தக்குழந்தைகளைப்போல சிரத்தையுடன் பராமரிக்கும் பூந்தோட்டத்திலும் பார்க்கலாம்.அதை ரசிக்கும் பெண் சாருவின் உரைநடை மணம் பரப்புகிறது.தேவி தன் வீட்டைச் சுற்றி அமைத்துக் கொண்ட தழைந்த தோட்டத்தில் சங்குபுஷ்பம்,நந்தியாவரட்டை,செம்பருத்தி,பவழமல்லி,பிறகு அவருக்கு ரொம்பவும் பிடித்தமான ‍இருட்டில் மயக்கமூட்டும் ரகசியம் போல மடலவிழ்க்கும் நைட்க்வீன் எல்லாமே பூத்துக் குலுங்கும்.

நாவலின் இறுதியில் தேவி உயிர் துறந்த வேளையிலும் ''ஒரு பூ உதிர்வதைப்போல அம்மா உதிர்ந்து போனாள்'' என்று சாருவுக்கு ஒரு மலர்தான் நினைவுக்கு வருகிறது.

வாசகர்களான நமக்கு நிர்மலமாக சலசலத்து ஓடும் நதியை நினைவூட்டுகிறாள் தேவி. சில தருணங்களில் இளம்பெண் தேவியின் குன்றாத உற்சாகத்தையும் கல்வித் தாகத்தையும் கவனித்த அவளது அம்மா பிரமித்துப் போகிறாள்.தன் சகோதரன் தேவியின் மாமா சகுனி போல தேவியின் கல்விக்குத் தடை விதித்தாலும் தேவி வேறு சில உபாயங்களைத் தானே தேடிக்கொள்ளும்போது ''கட்டற்று ஓடிக்கொண்டிருக்கும் காவேரி அந்தச் சின்ன வாய்க்கால்களிலும் கூட வெள்ளமாய்ப் பாய்ந்து போய்க்கொண்டிருக்''கும் காட்சி சட்டென்று அன்னத்திற்கு முன்வருகிறது.பிறகு ரிஷிகேசத்தில் சாரு நாவலின் கடைசி வாக்கியத்தை எழுதி முடிக்கும்போது தேவி போன்ற ஒரு ஒப்பற்ற பெண் கங்கையாகிறாள்.

'' திரும்பிப் பார்க்காமல் முன்னோக்கி மட்டுமே ஓடிக்கொண்டிருக்கிறாள் கங்கை …..''

நாவலைப்பெற
யாதுமாகி- வம்சி பதிப்பகம்
vamsibooks@yahoo.com
32, Vettavalam Road,
ALC Teacher Training Institute (opp)
Tiruvannamalai,
Tamilnadu - 606601
Phone : 04175 251468

’’பரந்த வெளியின் கட்டற்ற விடுதலை நோக்கியதாய்….’’

     சொல்வனம் 4.10.12 இதழில் வெளிவந்திருக்கும் காவேரி லக்ஷ்மி கண்ணனின்,‘ஆத்துக்குப் போகணும்’பற்றிய என் கட்டுரை...           

காவேரி என்னும் புனைபெயர் கொண்ட திருமதி லட்சுமி கண்ணன் தமிழ்,ஆங்கிலம் ஆகிய இரு மொழிகளிலும் எழுதி வரும் படைப்பாளி. தற்போது புது தில்லியில் வசித்து வரும் இவரது படைப்புக்கள் ப்ரெஞ்ச், ஸ்பானிஷ், ஜெர்மன், அரபிக், இந்தி, மராத்தி ஆகிய பல மொழிகளில் மொழிபெயர்க்கப்பட்டுள்ளன. சிறுகதை, குறுநாவல், நாவல், கவிதை, மொழிபெயர்ப்பு எனப்பல துறை ஆக்கங்களிலும் ஈடுபட்டு வரும் இவர் தி.ஜானகிராமனின் மரப்பசு நாவலையும் [Wooden Cow], இந்திரா பார்த்தசாரதியின் திரைக்கு அப்பால் நாவலையும் [Through The Veils] ஆங்கிலத்தில் மொழிபெயர்த்திருக்கிறார். ஓசைகள், வெண்மை போர்த்தியது, எங்கும் வானம் ஆகிய தனது சிறுகதைத் தொகுதிகளிலுள்ள பல கதைகளை இவரே ஆங்கிலத்திலும் மொழிபெயர்த்திருப்பது சிறப்பு.இவரது கதைகளின் முழுத்தொகுப்பை இரு தொகுதிகளாக ‘காவேரி கதைகள்’என்ற பெயரில்’மித்ர’பதிப்பகம் வெளியிட்டிருக்கிறது.

‘ஆத்துக்குப் போகணும் ‘என்னும் இவரது நாவல் அண்மையில் காலச்சுவடு பதிப்பகத்தால் மூன்றாம் பதிப்பாக வந்திருக்கிறது. Impressions, The Glow and the Grey, Exiled Gods ஆகியவை,இவரது ஆங்கிலக் கவிதை நூல்கள்.

இனி..கட்டுரை

‘80களில் முதல் பதிப்பாக வெளிவந்த ஒரு நாவல் அது வெளிவந்த காலகட்டத்தில் படித்தபோது ஏற்படுத்திய அதே அதிர்வுகளையும், மனப் பதட்டங்களையும், நிலைகொள்ளாமையையும் கிட்டத்தட்ட 30 ஆண்டுகளுக்குப் பிறகு அது மூன்றாம் பதிப்பாக வந்திருக்கும் இப்போதும் தோற்றுவித்துக் கொண்டிருப்பது ஒரு வகையில் வீரியமான அந்த எழுத்துக்குக் கிடைத்த மகத்தான வெற்றிதானென்றபோதும் அந்தப் படைப்பு முன் வைத்த பெண் சார்ந்த நிலைப்பாட்டில் மேலதிகமான மாற்றங்கள் இன்னும் நேரிட்டு விடவில்லை என்பது வேதனையைக் கிளர்த்துவதாகவும் இருக்கிறது.

மைசூரில் உள்ள தாத்தாவின் பிரம்மாண்டமான வீட்டில் தன் பாலியப்பருவத்தைக் கழித்தவள் காயத்ரி. மழமழப்பான மரவேலைப்பாடுகளும், சுற்றிலும் பரந்து விரிந்திருக்கும் தோட்டமும், முகப்பு வராந்தாவில் தேக்கு மர ஊஞ்சலும் கொண்ட அந்த வீடு அபாரமான ஆனந்தத்தையும் கட்டற்ற மகிழ்வையும் தரும் ஒரு வெளியாக அவளது ஆழ் மனதில் பதிவாகியிருக்கிறது.

திருமணமாகிக் கணவனுடன் தில்லி சென்று எலிப் பொறி போன்ற அடுக்குமாடிக் குடியிருப்பு ஒன்றில் வாழ நேரிடுகையிலும், அதே போன்ற இன்னொரு எலிப்பொறி வீடான ’டிடிஏஃப்ளேட்டை’ வாங்க முற்படும்போதும் தாத்தாவின் விசாலமான வீடு குறித்த நினைவுகளே அவளுள் கிளர்ந்து அவளை ஏக்கத்துக்குள்ளாக்குகின்றன. தாத்தாவின் பெண்ணான தன் தாய்க்கு அந்த வீட்டின் மீதான உரிமை மறுக்கப்பட்டு அதன் அருமையை அறியாத தன் தாய் மாமன் கைக்கு அது மாறும் கட்டத்தில் ’’அந்த வீட்டுப் பெண்ணான என் அம்மா மீனாட்சியின் கையிலிருந்து வழுக்கிக் கொண்டு கண்ணைச் சிமிட்டிக் கொண்டு யாருக்கோ சொந்தமாக நழுவிப் போன வீடு.கனவு போலத் தேய்ந்த வீடு’’ என்று உணர்ச்சிவசப்பட்டுக் கொந்தளிக்கிறாள் அவள். அந்த வீட்டின் மீதான உரிமையை நிலைநாட்டி வழக்குத் தொடுக்குமாறு தன் தாயைத் தூண்டுகிறாள்.காயத்ரியின் விருப்பத்தை அவள் தாய் அப்போதைக்கு ஏற்றாலும் வழக்கில் வெற்றி கிடைக்காதபோது அதை இயல்பாக ஏற்றுக் கொண்டு தன் கணவரின் ஊதியத்துக்கேற்ற சிறு வீடு ஒன்றில் மன நிம்மதியுடன் வாழப் பழகி விடுகிறாள்.

அதற்கு நேர் எதிரான மாற்று மனநிலையில் குமுறிக் கொண்டிருக்கும் காயத்ரிக்கோ அம்மா மீனாட்சியின் பக்குவமான மனநிலை வியப்பையே அளிக்கிறது. காயத்ரியின் தாயைப்போலவே அவளது கணவன் சங்கரும் , இருப்பதில் நிறைவு காண்பவன். குருவிக்கூடு போன்ற தில்லியின் அடுக்கு மாடிக் குடியிருப்பிலும் கூடத் தன் மனைவியின் அண்மையே அவனுக்குச் சாந்தமும் அமைதியும் தரப் போதுமானதாக இருக்கிறது.அவளது அருகாமையிலான தனது இருப்பைக் ‘’கப்பலுக்கு நங்கூரம் பாய்ச்சக் கிடைத்த மண். அலைந்து திரிந்த யாத்திரிகன் கண்ட குளுமையான ஆசிரமம்… இதிலேயே வீடு வந்து சேர்ந்து விட்டது போன்ற உணர்வு’’ என்று குறிப்பிட்டு எளிமையாக நிறைவு கண்டு விடுகிறான் அவன்.

காயத்ரியின் வீடு சார்ந்த புறப்போராட்டம் அவள் மகனுக்குத் திருமணமாகி மருமகள் வந்த பின்னும் தொடர்கிறது. பார்த்துப் பார்த்துப் பணம் சேமித்துத் தானும் கணவனுமாய்க் கட்டிய அந்தக் குருவிக்கூட்டிலிருந்தும் கூடத் தங்களை அப்புறப்படுத்தி விட்டு அதை முழுமையாகச் சொந்தம் கொண்டாடத் துடிக்கும் மருமகளின் பேராசை அவளை அதிர்ச்சிக்குள்ளாக்குகிறது. எனினும் அவ்வாறு எதுவும் சம்பவித்து விடாமல் மகன் அதைத் தடுத்து விடுவதோடு அந்தக் குடும்பத்தின் புது உறுப்பினராக- அந்த எலிவளைக்குள் வாழ நேரும் சிறு எலிக் குஞ்சாக அவள் பேரன் சித்தார்த் வந்த பின் அந்த வீட்டின் சூழல் மாறிப்போக அவளும் ஓரளவு ஆறுதல் அடைவது போலத் தோன்றினாலும் வீடு சார்ந்த அவளது அகத் தேடல்-ஆன்மீகத் தேடல் அதன் மற்றொரு தளத்தில் தொடர்ந்து கொண்டே இருப்பதை உணர்த்தியபடி நாவல் முடிகிறது.

மூலக் கதையில் இடம் பெறும் வீடு பற்றிய சரடு நாவலின் பின்புலத்திலும் பதிவாகிறது. வீடு பற்றிய பலவகையான செய்திகளை நாவல் தொடர்ந்து தந்து கொண்டே செல்கிறது. இந்திரா காந்தி கொலைப்பட்டபோது எரித்துச் சிதைக்கப்பட்ட சீக்கியர்களின் வீடுகள், மிகப் பெரிய வீட்டில் வாழ்ந்தாலும் அதைத் தனித்துச் சொந்தம் கொண்டாட முடியாமல் ஒரு பெரும் பணக்காரரின் [திருமணமற்ற] துணைவியாய் வாழ்ந்து வெறுமையில் காலம் கழிக்கும் ஷோபா என காயத்ரி எதிர்ப்பட நேரும் வீடு சார்ந்த பல தகவல்களும் அதன் அநித்தியத்தை நிலையாமையை அவளுக்குப் புகட்டிக் கொண்டே வருகின்றன.

இவற்றுள் காயத்ரியின் தோழி ரமாவின் வாழ்வு அவளுக்கு மிகப் பெரிய திறப்பு ஒன்றை அளிக்கிறது. கட்டிடவடிவில் - பரு வடிவத்திலிருக்கும் வீடு மட்டுமல்லாமல் குடும்பம்,அதன் உறுப்பினர்கள் எனப் பலரும் ஒன்று சேர்ந்து அமையும் அகமாகிய ’வீடு’ம் கூடப் பெண்ணுக்குச் சொந்தமாவதில்லை என்பதை காயத்ரியின் தோழியாகிய ரமாவின் வாழ்க்கை காயத்ரிக்கு உணர்த்துகிறது. மூலக் கதைக்கு இணையாக நாவல் நெடுகப் பயணிக்கும் ரமாவின் வாழ்க்கை ஓட்டச் சித்தரிப்பில் அவளது பிறந்தகம்,திருமணம் என்ற பெயரில் அவளைத் தள்ளிவிட்டு ஒதுங்கிக் கொள்ள உணர்ச்சியுள்ள ஒரு ஜீவனாகப் பார்க்காமல் அவளது புக்ககமும் அவளை நிராகரிப்புச் செய்கிறது. அதையெல்லாம் மீறி- குடும்பம்,குழந்தை வளர்ப்பு,தன் திறமையை அங்கீகரிக்காத கணவன்,கல்லூரிப்பணி எனப் பல நெருக்குதல்களுக்கு இடையிலும் ஓர் எழுத்தாளராக மேலெழுந்து செல்லும் அவளது உத்வேகமும் தாகமும் காயத்ரியை அவளோடு ஆன்மநெருக்கம் கொள்ளச் செய்கிறது.

குழந்தைமை விலகாத சிறுமிப் பருவத்தில் வீட்டிலிருந்து வெளியே சென்று பிற குழந்தைகளோடு விளையாடும்போதும் கூட காயத்ரியின் மனம்,’’ஆத்துக்குப் போகணும்’’ என்பதிலேதான் லயித்துக் கிடந்திருக்கிறது. சிறுமி காயத்ரியின் அந்த விழைவுக்கான காரணங்கள் வீடு தரும் இதம் மற்றும் அரவணைப்பு,பாதுகாப்பு இவை சார்ந்தவை. வளர்ந்து அறிவு முதிர்ச்சி பெற்ற பிறகு அந்த வீடு தன் தாயின் கைநழுவிப் போகும்போது அதன் மீது உரிமைப் போராட்டம் நடத்தும் எழுச்சி கொண்டவளாகிறாள் அவள். இவை அனைத்தும் நாவல் முன் வைக்கும் வீடு சார்ந்த புறத் தேடல்கள் மட்டுமே…’’பூர்வீகச் சொத்து அதில் உரிமை என்ற விஷயங்கள் …என் மனதில் இருந்திருக்கலாம்.ஆனால் கதை புனையத் தொடங்கினால் …பொருளாதார வரையறைகளுக்கும் அப்பால்…தன் மட்டில் ஒரு திசையைத்திறந்து விட்டுக் கொண்டு செல்கிறது’’என்று இம் மூன்றாம் பதிப்பின் முன்னுரையில் ஆசிரியர் குறிப்பிடுவது போல ’வீடு’ என்பது பலவகைகளிலும் ஒரு குறியீடாகவே நாவலில் இடம் பெற்றிருப்பதை இனங்காண முடிகிறது.

பெண் சார்ந்த சொத்துரிமை குறித்த இழையில் தொடங்கினாலும் இந்நாவலின் மையம் அதில் மட்டுமே நிலை கொண்டிருக்கவில்லை என்பதே இந்நாவலை வித்தியாசமான தனித் தன்மையுடையதாகவும் காட்டுகிறது.

வீடு என்பது விடுபடுவது…, விடுபட வைப்பது…எல்லாச் சிறைகளிலிருந்தும் தளைகளிலிருந்தும் விட்டு விடுதலையாகிச் சுதந்திரக் காற்றின் சுவாசத்தை நுகர முடிபவர்களே விடுபட்ட நிலையை அடைகிறார்கள். இந்நாவல் குறியீட்டு நிலையில் முன் வைப்பது அவ்வாறான ஒரு விடுபடலையே. வீடாக இப்படைப்பில் வரும் அனைத்தும் குவிவது அந்த மையப்புள்ளியை நோக்கியே.

தாத்தாவின் பெரிய வீட்டில் அதன் வெளியில் சுதந்திரமாக உணரும் காயத்ரி, தில்லியில் வசிக்கும் சிறிய அடுக்கு மாடி வீட்டை மூச்சடைக்க வைக்கும் எலிப்பொறியாக உணர்வது ஸ்தூலமான இடம் சார்ந்தது மட்டுமல்ல…பரந்த வெளியின் கட்டற்ற விடுதலையை மனம் அவாவும் நுட்பமான தேடலின் குறியீடே அது. அந்தத் தேடலே தன் உடலும் ஒரு சிறையே என இறுதிவரை அவளை உணர வைக்கிறது. ‘’நான் என் உடம்புக்குள் வாடகைக்குக் குடியிருப்பது போல’’என்பது அடிக்கடி அவள் வாயிலிருந்து உதிரும் ஒரு வாசகம்.

சின்னஞ்சிறு பொறிகளைப் போன்ற வீடுகளில் குடியிருக்கும் மனிதர்கள் போல ஆன்மாவும் உடலுக்குள் குடியிருக்கிறது. மூச்சுத் திணற வைக்கும் எலிப் பொறி வீடுகள் போல உடலாகிய அகமும் அவளை மூச்சடைக்கச் செய்யும்போதெல்லாம் ’மனம் வேண்டியபடி செல்லும் உடல் கேட்டேன்’ என்று அலைமோதித் தவித்த பாரதி போல காயத்ரியும் தத்தளிக்கிறாள்.அதைத் தன் கட்டுக்குள்கொணரவே தான் செய்யும் யோகப் பயிற்சியும் முன்பு கற்ற நடனப் பயிற்சியும் உதவுகின்றன என்பதை அவள் தெளிவாகப் புரிந்து வைத்திருந்தாலும் அவற்றையும் மீறிக் கட்டற்றுப் பீறிட, விட்டு விடுதலையாகி வேறேதோ ஒரு புகலுக்குள் புகுந்து கொள்ளவே அவள் உள்ளம் இறுதி வரை அவாவுகிறது. ’’மூச்சை முட்டும் இந்த வீட்டைப் பெயர்த்து மூச்சை முட்டும் இந்த உடம்புக் கூட்டைப் பெயர்த்து மண்டை ஓட்டையும் பிளந்து இந்த மையத்திலிருந்து திமிறி ஓடிடணும்… ஓடிடணும்…’’என்ற அவளது அகக் குரலுடனேயே நாவல் நிறைவு பெறுகிறது.

வீடு என்னும் கருத்துநிலை சார்ந்து பெண்ணின் இருப்புக் (existence) குறித்த நிராகரிக்க முடியாத பல வினாக்களை இந்நாவல் முன் வைத்திருப்பது ஆழ்ந்த வாசிப்பின் அவதானத்துக்குரியது. உலக வழக்கில் வீடு என்பது பாதுகாப்பும் அரவணைப்பும் தருவதாக, அமைதியும் ஓய்வும் அளித்து இளைப்பாறுவதற்குரிய இடமாகவே பொதுவாகக் கொள்ளப்பட்டு வருகிறது. எனினும் கல்வி அறிவும் அதனால் விளைந்த தனித்த ஆளுமையும் பெற்றுத் தனிப்பட்ட சிந்தனை ஓட்டங்கள் கொண்டவர்களாய் இரட்டைச் சுமைகளை முதுகில் ஏற்றபடி ஓடிக் கொண்டிருக்கும் நவீன உலகத்தின் பெண்களுக்குப் பருவடிலான வீடு,குடும்பம் என்னும் அமைப்பைச் சுட்டும் வீடு ஆகிய இரண்டுமே அவ்வாறான ஓர் இளைப்பாறும் இடமாக அமையாமல் மேன்மேலும் சுமைகளைக் கூட்டித் திணற வைக்கும் இடமாகப் போய் விடும் அவலத்தையே காயத்ரி,ரமா என்னும் பாத்திரங்களின் வழி முன்வைக்கிறார் காவேரி.அதிகம் படிக்காத காயத்ரியின் தாய் கிடைத்ததை ஏற்று அமைவதும் காயத்ரி ரமா ஆகியோரால் அது சாத்தியப்படாது போவதும் இது சார்ந்ததே.

இந்நாவலின் அடிநாதமாகத் தொடக்கம் முதல் இறுதி வரை ஒலிக்கும் உட்குரல், ’ஆத்துக்குப் போகணும்’ என்பதும், ஒரு பெண்ணைப் பொறுத்தவரை அது எந்த அளவு சாத்தியமாகிறது என்பதான விமரிசனமுமே. “அந்த வீட்டின் முகப்பைப் பார்த்தமட்டில் என் மனது அமைதி அடைந்து பரவலாக ஒரு சாந்தம் புகுந்து கொள்ளும்” என்று தன் தாத்தா வீட்டைப் பிரிந்து வெகு காலம் ஆன பின்னும் காயத்ரியின் நெஞ்சு ஆதங்கத்துடன் சொல்லிக் கொண்டே இருக்கிறது. குழந்தைப்பருவத்தில் அவளுக்குக் கிட்டிய எல்லையற்ற அந்த மன அமைதியும் நிறைவும் பின் ஒருபோதும் அவளுக்குச் சாத்தியமின்றிப் போவதால் அந்த நிறைவின்மையின் அலைக்கழிப்பே “ஆத்துக்குப் போகணும்…’’ என்னும் தேடலாக- லௌகீகம்,ஆன்மீகம் எனப் பல தளங்களிலும் வாழ்நாள் முழுவதும் அவளைத் தொடர்ந்து கொண்டிருக்கிறது. தனி ஒரு பெண்ணின் தேடலாக மட்டுமன்றித் தனித்துவம் கொண்ட பெண்ணினத்தின் பொதுக் குரலாக நாவலில் அது ஒலிப்பதனாலேயே இப் படைப்பு பெண்ணிய நோக்கில் கவனம் பெறும் சிறந்த ஆக்கங்களில் ஒன்றாகிறது.